IV SA/Wr 312/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. R. reprezentowanej przez opiekuna prawnego Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego oddala skargę. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. B. - opiekuna prawnego A. R. od, wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzji Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr III Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] nr [...] odmawiającej przyznania A. R. zasiłku stałego, na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, - art. 37 ust 1 pkt 2, w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.), utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia podano, że wnioskiem złożonym w dniu 11 grudnia 2008 r. Z. B., opiekun prawny całkowicie ubezwłasnowolnionej A. R., wystąpiła do organu pierwszej instancji o udzielenie pomocy celowej dla A. R., która - jak podniesiono - od października 2008 r. nie otrzymuje żadnych środków "na życie". Motywując swój wniosek wskazała na konieczność zakupu leków, których wartość od stycznia do grudnia wyniosła około 600 zł, wydatki na leczenie stomatologiczne (w kwocie około 200 zł), a także na zakup odzieży i obuwia. Wystąpiła również o przyznanie zasiłku stałego. Do wniosku dołączyła między innymi kopie faktur za leki za okres od stycznia do grudnia 2008 r., na łączną kwotę około 460 zł, oświadczenie o stanie majątkowym, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności córki. Decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji udzielił A. R. pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego w kwocie 400,00 zł na dofinansowanie zakupu leków, odzieży, obuwia oraz kosztów leczenia stomatologicznego. Natomiast powołaną we wstępie decyzją organ pierwszej instancji odmówił przyznania zasiłku stałego, wskazując w uzasadnieniu, że A. R. nie spełnia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania tego świadczenia. W odwołaniu wniesionym od tej decyzji Z. B. wskazała, że jej córka –A. R. spełnia wszystkie warunki aby otrzymać zasiłek stały. Jest bowiem osobą całkowicie niezdolną do pracy, nie ma żadnego dochodu oraz nie spełnia warunków do otrzymania renty socjalnej. Oświadczyła, że córka prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, zatem zasadnym jest przyznanie jej zasiłku stałego. Samorządowe Kolegium rozpatrując sprawę stwierdziło, że warunki przyznawania zasiłku stałego określa powołana ustawa o pomocy społecznej, zwana dalej "ustawą". Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy zasiłek stały przysługuje osobie pełnoletniej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód - w przypadku osoby samotnie gospodarującej - jest niższy od kryterium dochodowego ustalonego dla takiej osoby. W przypadku zaś gdy osoba niezdolna do pracy pozostaje w rodzinie, jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie, muszą być niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Z treści powołanego przepisu wynika, że warunkiem przyznania zasiłku stałego jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: niezdolność do pracy z powodu wieku lub całkowita niezdolność do pracy oraz spełnienie kryterium dochodowego, określonego w ustawie. Osoba całkowicie niezdolna do pracy, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy, to osoba uznana za całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczona do I lub II grupy inwalidów lub legitymująca się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że A. R., orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. z dnia [...], nr [...], została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Spełnia zatem jedną z przesłanek warunkujących przyznanie zasiłku stałego. Kolejnym wymogiem, warunkującym przyznanie świadczenia jest jednak także to, aby dochód osoby ubiegającej się o ten zasiłek mieścił się w ustawowym kryterium dochodowym. Ustawodawca rozróżnia w tym zakresie dwa odrębne kryteria, uzależnione od sytuacji faktycznej wnioskodawcy. W przypadku osób gospodarujących samotnie dochód ich nie może przekraczać 477 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy), a w przypadku osób w rodzinie - 351 zł (art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy). Taka wysokość kryterium dochodowego wynika z § 1 pkt 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2006 r. Nr 135, poz.950). Istota sporu w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do ustalenia czy A. R. jest osobą samotnie gospodarującą. Okoliczność tę należy oceniać na podstawie sporządzonego wywiadu rodzinnego, oświadczeń złożonych w toku postępowania przez opiekuna prawnego strony, a także kierując się zasadami logiki i doświadczeniem życiowym. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że A. R. posiada własnościowe mieszkanie lokatorskie, o powierzchni 60m2, położone we W. przy ul. [...], nr [...] (oświadczenie o stanie majątkowym), w którym od października 2008 r. zamieszkuje bratanica opiekunki prawnej Strony. A. R. jest zameldowana w tym mieszkaniu na pobyt stały, jednak faktycznie zamieszkuje ze swoją matką- Z. B., przy ul. [...], nr [...] (wywiad). Opłaty za oba mieszkania ponosi Z. B. Koszt utrzymania mieszkania przy ul. [...] wynosi miesięcznie około 400 zł. Taką samą kwotę Z. B. wydatkuje na utrzymanie mieszkania, w którym zamieszkuje wraz z córką. W wywiadzie wskazano, że od października 2008 r. A. R. zamieszkuje wspólnie z matką i pozostaje na jej utrzymaniu. Wskazano równocześnie, że z uwagi na problemy zdrowotne i finansowe, rodzina ma trudności środowiskowe. Z treści wywiadu wynika również, że Z. B. utrzymuje córkę z własnych dochodów. Wskazała, że córka jest wegetarianką i czasami przygotowuje osobne posiłki. Pismem z dnia 15 grudnia 2008 r. (MOPS/ZTPS 3/71828/08) organ pierwszej instancji wezwał opiekunkę prawną A. R. do uzupełnienie złożonych oświadczeń w kwestii prowadzenia gospodarstwa domowego. W odpowiedzi na wezwanie organu Z. B. wskazała, że A. R. prowadzi "oddzielne gospodarstwo domowe pod nadzorem" swojej matki. Nie wyjaśniła jednak, na czym polega ta odrębność. W toku prowadzonego postępowania matka A. R. złożyła dwa odmienne oświadczenia. Z jednej strony wskazała, że córka pozostaje na jej utrzymaniu i wspólnie z nią zamieszkuje, prowadząc wspólne gospodarstwo domowe (wywiad), z drugiej zaś stwierdza ogólnikowo, że córka prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, pod jej nadzorem, nie precyzując przy tym, na czym ta oddzielność polega. Nie budzi wątpliwości, że A. R. mimo, iż posiada własne mieszkanie, zamieszkuje wspólnie z matką w jej mieszkaniu. Oczywiście sam fakt wspólnego zamieszkiwania nie przesądza w każdym przypadku o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego. W ocenie Kolegium świadczy o tym natomiast pozostawanie na wyłącznym utrzymaniu rodziny, co zostało jednoznacznie wykazane w wywiadzie. A. R. nie posiada żadnego dochodu, a źródłem zaspokajania jej wszelkich potrzeb (w tym między innymi żywności, odzieży, zakupu leków) jest dochód matki – Z. B., która opłaca również należności za mieszkanie, do którego tytuł posiada strona. W wywiadzie wskazano, że ponieważ A. R. jest wegetarianką, czasami przygotowuje dla siebie osobne posiłki. Nie oznacza to jednak, że prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. W ocenie Kolegium z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Strona pozostaje na wyłącznym utrzymaniu matki, z którą wspólnie zamieszkuje i gospodaruje. Świadczą o tym zarówno złożone oświadczenia, jak i fakt, że prowadzenie odrębnego gospodarstwa domowego (między innymi przygotowywanie posiłków, pranie odzieży, codzienne funkcjonowanie) wymaga posiadania jakichkolwiek dochodów. Tych natomiast A. R. nie posiada. Kolegium nie może więc uznać wiarygodności oświadczenia, złożonego w dniu 6 stycznia 2009 r, z którego miałoby wynikać, że A. R. prowadzi oddzielnie gospodarstwo domowe. Z. B., składając to oświadczenie w żaden sposób nie wyjaśniła na czym ta oddzielność polega, ponadto wskazała, że jest ono prowadzone pod jej nadzorem, co również sugeruje, że A. R. w istocie prowadzi je wspólnie z matką. Należy również zauważyć, że A. R. jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną. Ubezwłasnowolnienie jest instytucją powołaną dla ochrony interesów osoby, która nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem albo potrzebuje pomocy do prowadzenia spraw życia codziennego. Ubezwłasnowolnienie całkowite powoduje utratę przez osobę fizyczną zdolności do czynności prawnych oraz wszystkich pochodnych skutków tej zdolności. Przesłanką całkowitego ubezwłasnowolnienia jest kwalifikowana niemożność kierowania swoim szeroko rozumianym postępowaniem, czyli dysfunkcja mentalna wywołana ściśle określonymi przyczynami (komentarz do art. 13 Kodeksu cywilnego, A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny. Komentarz Tom I. Część ogólna LEX 2009). Trudno więc w tej sytuacji uznać, że A. R., mieszkając z matką, która z racji sprawowanej nad córką opieki zobowiązana jest do pieczy nad jej osobą, jej majątkiem i do jej reprezentowania, jest jednocześnie osobą prowadzącą własne, odrębne od matki gospodarstwo domowe. W tych okolicznościach Kolegium uznało, że A. R. jest osobą prowadzącą wspólne gospodarstwo domowe ze swoja matka Z. B. Dochodem rodziny jest zatem dochód z emerytury Z. B. w wysokości 1455,34 zł. Kryterium dochodowe na osobę w dwuosobowej rodzinie wynosi 351,00 zł. Natomiast, dochód na osobę w rodzinie wynosi 727,67 zł. Oznacza to, że kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczenia z pomocy społecznej zostało przekroczone i brak jest możliwości przyznania zasiłku stałego, o który wnioskowano. W skardze na decyzję Kolegium Z. B. zarzuciła, że organ odwoławczy pominął "jeden z najważniejszych dowodów", jakim - w jej ocenie - jest wyrok Sądu Rejonowego W. – F., oddalający powództwo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. przeciwko Z. B. w sprawie alimentów na, rzecz jej córki. Stwierdziła, że 75% uzasadnienia decyzji Kolegium zawiera zbędne informacje, które nie mają związku ze sprawą, m.in. "cytowanie różnego rodzaju ustaw". Poinformowała, że zrobiła wszystko, aby córka była dobrym obywatelem i osobą wykształconą. Zachorowała jednak w takim okresie, który spowodował, że nie przysługuje jej renta socjalna. Uznała, że wraz z córką mają prawo do godnego życia i nie powinna być "staczana przez moją Ojczyznę na dno ekonomiczne". Zwróciła też uwagę na przewlekłość w załatwianiu powyższej sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację. Ustosunkowując się do jej treści podniesiono, że w kwestii dotyczącej prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego, Z. B. nie przedstawiła żadnych argumentów. Przywołując ww. wyrok Sądu Rejonowego w sprawie alimentów, być może uznała, że skoro Sąd oddalił powództwo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, to nie ma ona obowiązku ponosić kosztów utrzymania córki i rolę tę powinien przejąć organ pomocy społecznej. Należy jednak zauważyć, że zasiłek stały nie jest świadczeniem, które może być przyznawane w ramach uznania administracyjnego. Warunki, w których zasiłek ten może być udzielony oraz sposób ustalania jego wysokości, zostały jednoznacznie określone przez ustawodawcę. W przypadku niespełnienia tych przesłanek organ nie może przyznać zasiłku stałego, nawet jeżeli sytuacja życiowa wnioskodawcy jest trudna. Mając to na uwadze Kolegium, choć rozumie argumentację skarżącej, nie mogło uwzględnić odwołania oraz skargi. Odnosząc się do zarzutu przewlekłego załatwiania sprawy przez Kolegium należy zauważyć, że odwołanie od pierwszoinstancyjnej decyzji wpłynęło do Kolegium w dniu 3 lutego 2009 r. a rozstrzygnięcie w tej sprawie zapadło w dniu [...]. Decyzja Kolegium wysłana została do strony w dniu 21 maja br. Wcześniejsze załatwienie tej sprawy przez Kolegium nie było możliwe, ze względu na dużą liczbę spraw oraz możliwości organizacyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, dalej: u.s.a), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art. 1 § 2 u.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 u.s.a. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w rozważanej sprawie stanowił przepis art. 37 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, regulujący zasady przyznawania świadczenia pieniężnego, jakim jest zasiłek stały. Zgodnie z powołanym przepisem tej ustawy, świadczenie to przysługuje osobie pełnoletniej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód nie przekracza kryterium dochodowego w kwocie 477 zł - w przypadku osoby samotnie gospodarującej, lub 351 zł - w przypadku osoby w rodzinie. Pojęcie "rodziny" ustawodawca zdefiniował w art. 6 pkt 14 powołanego aktu prawnego i oznacza ono osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Warunkiem przyznania zasiłku stałego jest zatem łączne spełnienie dwóch przesłanek: 1) niezdolność do pracy z powodu wieku lub całkowita niezdolność do pracy, 2) nieprzekroczenie kryterium dochodowego określonego w ustawie. Organy prawidłowo ustaliły, że A. R., orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. z dnia [...] została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, co oznacza, że spełnia jedną z przesłanek warunkujących przyznanie zasiłku stałego. Wątpliwości dotyczyły spełnienia przez A. R. kryterium dochodowego, co było uzależnione od ustalenia jej statusu jako osoby samotnie gospodarującej lub osoby w rodzinie. Zdaniem Sądu, organy orzecznicze, dokonując oceny na podstawie sporządzonego wywiadu rodzinnego, oświadczeń złożonych w toku postępowania przez opiekuna prawnego strony, a także kierując się zasadami logiki i doświadczeniem życiowym prawidłowo skonstatowały, że A. R. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, w znaczeniu tej wspólności ustalonym w ustawie o pomocy społecznej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że A. Rosowska posiada własnościowe mieszkanie lokatorskie, o powierzchni 60m2, położone we W. przy ul. [...], nr [...] (oświadczenie o stanie majątkowym), w którym od października 2008 r. zamieszkuje bratanica opiekunki prawnej Strony. A. R. jest zameldowana w tym mieszkaniu na pobyt stały, jednak faktycznie zamieszkuje ze swoją matką- Z. B., przy ul. [...] nr [...] (wywiad). Opłaty za oba mieszkania ponosi Z. B. Koszt utrzymania mieszkania przy ul. [...] wynosi miesięcznie około 400 zł. Taką samą kwotę Z. B. wydatkuje na utrzymanie mieszkania, w którym zamieszkuje wraz z córką. W wywiadzie wskazano, że od października 2008 r. A. R. zamieszkuje wspólnie z matką i pozostaje na jej utrzymaniu. Wskazano równocześnie, że z uwagi na problemy zdrowotne i finansowe, rodzina ma trudności środowiskowe. Z treści wywiadu wynika również, że Z. B. utrzymuje córkę z własnych dochodów. Wskazała, że córka jest wegetarianką i czasami przygotowuje osobne posiłki. Wprawdzie, w toku prowadzonego postępowania matka A. R. złożyła kolejne oświadczenie, stwierdzając, że córka prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, pod jej nadzorem, jednak organ – zdaniem Sądu – prawidłowo ocenił, że oświadczeniu temu nie można dać wiary. Zasadnie skonstatowano, że Z. B., składając to oświadczenie w żaden sposób nie wyjaśniła na czym ta oddzielność polega, ponadto wskazała, że jest ono prowadzone pod jej nadzorem, co również sugeruje, że A. R. w istocie prowadzi je wspólnie z matką. Zauważono również, że A. R. jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną. Ubezwłasnowolnienie jest instytucją powołaną dla ochrony interesów osoby, która nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem albo potrzebuje pomocy do prowadzenia spraw życia codziennego. Ubezwłasnowolnienie całkowite powoduje utratę przez osobę fizyczną zdolności do czynności prawnych oraz wszystkich pochodnych skutków tej zdolności. Przesłanką całkowitego ubezwłasnowolnienia jest kwalifikowana niemożność kierowania swoim szeroko rozumianym postępowaniem, czyli dysfunkcja mentalna wywołana ściśle określonymi przyczynami. Trudno więc w tej sytuacji uznać, że A. R., mieszkając z matką, która z racji sprawowanej nad córką opieki zobowiązana jest do pieczy nad jej osobą, jej majątkiem i do jej reprezentowania, jest jednocześnie osobą prowadzącą własne, odrębne od matki gospodarstwo domowe. A. R. nie posiada żadnych własnych dochodów. Sąd zauważa, że organ prowadzący postępowanie administracyjne rozstrzygając sprawę opierał się na zgromadzonym przez siebie materiale dowodowym, dokonał oceny na podstawie pełnej analizy tego materiału, wskazując znaczenie i wartość poszczególnych dowodów dla toczącej się sprawy, a także kierował się wiedzą i zasadami doświadczenia życiowego. W orzecznictwie podkreśla się, że wyczerpująco zebrany materiał dowodowy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.) podlega swobodnej ocenie organu. Nie może być skuteczna polemika z tą oceną, o ile oparta jest li tylko na ocenie odmiennej. Konieczne w takim względzie jest wskazanie, jakich uchybień dopuścił się organ i na czym one polegają. Zarzuty te mogą sprowadzać się do - przykładowo - niezgodności z zasadami wiedzy i logiki bądź doświadczenia życiowego. Zarzut nie może zaś sprowadzać się do innej oceny bez wykazania błędu organu rozstrzygającego sprawę. Skarżąca takiej niezgodności w uzasadnieniu organu nie wskazała. W tych okolicznościach Kolegium zasadnie uznało, że A. R. jest osobą prowadzącą wspólne gospodarstwo domowe ze swoją matką Z. B. Dochodem rodziny jest zatem dochód z emerytury Z. B. w wysokości 1455,34 zł. Kryterium dochodowe na osobę w dwuosobowej rodzinie wynosi 351,00 zł. Natomiast, dochód na osobę w rodzinie wynosi 727,67 zł. Oznacza to, że kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczenia z pomocy społecznej zostało przekroczone i brak jest możliwości przyznania zasiłku stałego, o który wnioskowano. Organ prawidłowo skonstatował, że przepis art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej regulujący prawo do uzyskania zasiłku stałego został sformułowany w kategoryczny sposób, wiążąco ustalając przesłanki, których dopiero łączne spełnienie warunkuje powstanie prawa do tego świadczenia. Przepis ten nie pozostawia zatem organowi jakiegokolwiek uznania decyzyjnego, pozwalającego – mimo niespełnienia przesłanek uzyskania zasiłku stałego – przyznać to świadczenie na podstawie kryteriów pozaprawnych (np. słuszności, trudnej sytuacji życiowej, itp.). W związku z tym organ zasadnie skonstatował, że z uwagi na powyższe na wynik rozstrzygnięcia nie mógł wpływać wyrok Sądu Rejonowego we W. oddalający powództwo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. przeciwko Z. B. w sprawie alimentów na rzecz córki. Podnoszoną przez siebie przewlekłość postępowania administracyjnego w spawie strona mogła zwalczać podejmując środki prawne służące wyeliminowaniu bezczynności organu. Jednak, gdyby nawet uznać, że organ faktycznie w opieszały sposób załatwiał sprawę, to fakt ten pozostaje bez wpływu na zapadłe w niej rozstrzygnięcie. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.