IV SA/Wr 315/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie niepieniężnej postanawia odrzucić zażalenie. Pismem z dnia 12 maja 2008 r. J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu m.in. zażalenie na dwa postanowienia Sądu z dnia 9 kwietnia 2008 r. Pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych tego zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia, przez wskazanie zaskarżonego postanowienia, gdyż w niniejszej sprawie w dacie 9 kwietnia 2008 r. zapadły trzy postanowienia Sądu. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu dnia 8 sierpnia 2008 r. Do chwili obecnej J. G. nie nadesłał odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należało odrzucić. Art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zgodnie z art. 178 p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei, po myśli art. 197 § 2 p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z akt sprawy wynika, że Sąd skutecznie wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia pod rygorem jego odrzucenia. Jednakże skarżący wskazanego braku nie uzupełnił. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.