IV SA/Wr 316/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Prezydenta W., z upoważnienia którego działał Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 lipca 2019 r. Z. R. (dalej strona lub skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu m.in. na opisaną w sentencji decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta W. (dalej organ pierwszej instancji), żądając stwierdzenia jej nieważności i zniesienia postępowania administracyjnego w całości. Ponadto skarżący wystąpił o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym, połączenie jej z innymi, enumeratywnie wymienionymi postępowaniami, a następnie ich zniesienie i ponowną rejestrację pod jedną wspólną sygnaturą. Wniósł on również o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie pełnomocnika z urzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący w istocie kwestionuje rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji, co czyni jego skargę niedopuszczalną. Organ dodał, że w toku całego postępowania administracyjnego skarżący był prawidłowo pouczany o przysługujących mu środkach zaskarżenia, z których skorzystał, wnosząc odwołanie od zakwestionowanej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę za pośrednictwem organu pierwszej instancji, a jako jej przedmiot podał decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...]. Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej, możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący zatem, aby podważyć zaskarżoną decyzję winien był w pierwszej kolejności wnieść odwołanie w ustawowym terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., co zresztą uczynił. Dopiero zaś następnie miał prawo zakwestionować wydaną przez Kolegium decyzję w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, którą zobligowany był wnieść do tego Kolegium, a nie do prezydenta miasta. Nadmienić swoją drogą trzeba, że również i taka skarga została przez stronę wniesiona i zarejestrowana pod sygnaturą akt IV SA/Wr 317/19, w ramach którego to postępowania zostanie ona rozpatrzona. Mając zatem na uwadze przywołane okoliczności należało stwierdzić, że skarga wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji okazała się niedopuszczalna. Dlatego też Sąd zobowiązany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiącego o konieczności odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia. W takiej sytuacji nie było już potrzeby odrębnego rozpatrzenia pozostałych, wynikających ze skargi i z nią ściśle związanych żądań, obejmujących m.in. kwestię połączenia spraw do wspólnego rozpoznania. Wniosek zaś w przedmiocie przyznania prawa pomocy został już rozpatrzony postanowieniem referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 6 września 2019 r., sygn. akt IV SPP/Wr 137/19.