IV SA/Wr 317/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant : st. sekr. sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do 30 czerwca 1994 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpatrzeniu odwołania K. Ł., dalej skarżący, od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o odmowie wypłaty dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Komendant Miejski Policji, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego (emerytowanego funkcjonariusza Policji) z dnia 29 listopada 2012 r. o wypłatę dodatku służbowego za okres od 30 listopada 1992 r. do 30 czerwca 1994 r., orzekł o odmowie wypłaty dodatku służbowego za okres od 30 listopada 1992 r. do 30 czerwca 1994 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), dalej ustawa, roszczenie z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy, uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym płatne są miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca. Mając powyższe na uwadze, organ ten odmówił skarżącemu wypłaty dodatku służbowego za okres wskazany we wniosku uznając, że wnioskowane roszczenie uległo przedawnieniu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że organ nie zastosował art. 107 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy oraz pominął wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 7 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1640/07. Wskazał, że w ww. wyroku Sąd stwierdził, że dalsze postępowanie będzie możliwe po formalnym doręczeniu skarżącemu rozkazu z dnia 17 listopada 1992 r. nr [...] o wstrzymaniu wypłaty dodatku służbowego. Podał, że ww. rozkaz został mu doręczony w 2008 r., zatem, zdaniem skarżącego, dopiero z tym momentem rozpoczął się bieg terminu. Podniósł również, że w sprawie podejmowane były czynności zmierzające do wypłaty dodatku służbowego, o których mowa w art. 107 ust. 3 ustawy, a zatem roszczenie nie uległo przedawnieniu. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją z dnia 18 marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Podał, że rozkazem personalnym z dnia 11 września 1992 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. skarżący, w trybie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy, został mianowany na niższe stanowisko służbowe - policjanta Grupy Stanowisk Tymczasowych - z zachowaniem stawki uposażenia na poprzednio zajmowanym stanowisku. Następnie rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji w W. z dnia 17 listopada 1992 r. nr [...] wstrzymano skarżącemu wypłatę dodatku służbowego w kwocie 500.000 zł z dniem 30 listopada 1992 r. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w W. rozkazem personalnym z dnia 18 czerwca 1994 r. nr [...] mianował skarżącego z dniem 1 czerwca 1994 r. na stanowisko asystenta Wydziału Operacyjno - Rozpoznawczego KWP w W. z uposażeniem zasadniczym w kwocie 5.000.000 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 400.000 zł. Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia 20 czerwca 1994 r. nr [...] skarżący został na własną prośbę zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 1994 r. Organ odwoławczy wskazał, że w dacie zwolnienia skarżący zajmował stanowisko asystenta Wydziału Operacyjno - Rozpoznawczego KWP w W. z dodatkiem służbowym w kwocie 400.000 zł. Dodał, że skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia odwołania, zatem decyzja stała się ostateczna. Organ odwoławczy ustalił, że skarżący w dniu 1 lutego 2007 r. wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w W. z dnia 17 listopada 1992 r. nr [...] w sprawie wstrzymania wypłaty dodatku służbowego z dniem 30 listopada 1992 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją z dnia 11 kwietnia 2007 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu z dnia 17 listopada 1992 r. Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia 1 sierpnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja ta została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1640/07 uchylił decyzje organów obu instancji i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że rozkaz personalny nr [...]/1992 nie został skarżącemu doręczony, zatem błędem organów było wydanie decyzji merytorycznie oceniającej ważność rozkazu. Organ II instancji podał, że pismem z dnia 2 maja 2008 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 12 maja 2008 r.) skarżącemu został przesłany wyciąg z rozkazu personalnego z dnia 17 listopada 1992 r. nr [...]/1992. Po doręczeniu ww. wyciągu, skarżący nie skorzystał ze zwyczajnych środków zaskarżenia ww. rozkazu personalnego. Organ odwoławczy podał, że wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1640/07, Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją z dnia 23 kwietnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w W. z dnia 17 listopada 1992 r. nr [...]/1992. Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia 27 sierpnia 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżący wniósł skargę na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1476/08 oddalił skargę skarżącego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu dotyczącego wstrzymania dodatku służbowego. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy uznał, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia 27 grudnia 2012 r. nr [...] jest prawidłowa, lecz z innych przyczyn niż podane przez organ I instancji. Wskazał, że rozkaz personalny nr [...]/1992 o wstrzymaniu wypłaty dodatku służbowego został poddany kontroli sądowo - administracyjnej. Zatem zapadły w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1476/08 oddalający skargę skarżącego jest prawomocny i korzysta z powagi rzeczy osądzonej wiążąc strony, sąd, który go wydał, jak również inne sądy i organy państwowe. Organ odwoławczy zgodził się jednak z organem I instancji, że na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy, roszczenie skarżącego o wypłatę dodatku służbowego za okres podany we wniosku, uległo przedawnieniu. W tej sytuacji organ II instancji orzekł jak w zaskarżonej decyzji. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania oraz pominął wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1640/07. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawujący zgodnie z art. 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem uznał, że wydane w sprawie decyzje w niczym nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 18 marca 2013 r. nr [...], którą to decyzją organ ten, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia 27 grudnia 2012 r. nr [...] o odmowie wypłaty dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Oceniając prawidłowość decyzji zaskarżonej treści zważyć należy, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), wydanego na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, dodatkiem do uposażenia policjantów jest dodatek służbowy. W myśl ust. 2 tego przepisu, dodatki do uposażenia wymienione w ust. 1 pkt 1-9 są dodatkami o charakterze stałym. Zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy, uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są płatne bezpośrednio do rąk policjanta, z zastrzeżeniem ust. 5. W myśl ust. 2 ww. przepisu, uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. Powyższe zastrzeżenia nie mają zastosowania w sprawie. W myśl natomiast art. 107 ust. 1 ustawy, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Na podstawie ust. 2 tego przepisu, organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. Zgodnie natomiast z ust. 3 ww. przepisu, bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa: 1) każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia; 2) uznanie roszczenia. W sprawie bezsporne jest, że rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji w W. z dnia 17 listopada 1992 r. nr [...] skarżącemu wstrzymano wypłatę dodatku służbowego z dniem 30 listopada 1992 r. Następnie rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia 20 czerwca 1994 r. nr [...] skarżący został na własną prośbę zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 1994 r. Z akt sprawy ponadto wynika, że skarżący w dniu 1 lutego 2007 r. wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w W. z dnia 17 listopada 1992 r. nr [...] o wstrzymaniu wypłaty dodatku służbowego z dniem 30 listopada 1992 r. Natomiast o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. wystąpił wnioskiem z dnia 29 listopada 2012 r. Okolicznością istotną w sprawie jest, w jakiej dacie rozpoczął się bieg terminu przedawnienia żądania skarżącego o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. oraz, czy żądanie to uległo przedawnieniu. Zasadnie zdaniem Sądu organy obu instancji wskazały rozpatrując sprawę, że na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, roszczenia z tytułu dodatku służbowego ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Stwierdzić zatem należy, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, a dniem tym jest dzień jego płatności. Zgodnie natomiast z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji, wnioskowane roszczenie płatne jest miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca. Dodatek służbowy, jak wynika z powyższych przepisów prawa, jest dodatkiem o charakterze stałym i płatny jest okresowo w określonych z góry odstępach czasu. Zatem prawo do dodatku służbowego staje się wymagalne co miesiąc za każdy miesiąc odrębnie i za każdy miesiąc odrębnie również przedawnia się. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że roszczenie o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. stało się wymagalne za każdy miesiąc odrębnie w dniu płatności (wymagalności) owego dodatku. Z powyższego wynika, że roszczenie skarżącego o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. przedawniło się w okresie listopada 1995 r. do 1 czerwca 1997 r. Trafnie w tej sytuacji zdaniem Sądu, organy organ rozpatrujący sprawę uznał zatem, mając na względzie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, że roszczenie skarżącego o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. uległo przedawnieniu. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie doszło do przerwania biegu przedawnienia roszczenia o wypłatę przedmiotowego dodatku służbowego, bowiem skarżący pierwsze czynności zmierzające do wypłaty dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. podjął dopiero w dniu 1 lutego 2007 r., gdy wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z dnia 17 listopada 1992 r. nr [...] wstrzymującego wypłatę przedmiotowego dodatku, a zatem, gdy roszczenie o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. uległo już przedawnieniu. Podnoszone zatem zarówno w odwołaniu, jak i w skardze zarzuty, w tym dotyczące niewłaściwego doręczenia rozkazu personalnego z dnia 17 listopada 1992 r. oraz niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1640/07, pozostają bez wpływu na bieg przedawnienia wnioskowanego dodatku, a zatem także na wynik niniejszej sprawy. Z żądaniem wypłaty dodatku służbowego za okres od 30 listopada 1992 r. do 30 czerwca 1994 r. skarżący wystąpił dopiero w dniu 29 listopada 2012 r., a zatem gdy roszczenie uległo już przedawnieniu. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący powoływał się na jakiekolwiek okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie w dochodzeniu wnioskowanego roszczenia z ponad dziewięcioletnim opóźnienie. (art. 107 ust. 2 ustawy o Policji). W świetle tego co powiedziano wyżej, za nieuzasadnione zdaniem Sądu uznać należało zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy administracji przepisów prawa przez wydanie decyzji zaskarżonej treści. Mając powyższe na uwadze skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw, należało oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.