IV SA/Wr 318/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. na decyzję Prezesa Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Prezes Sądu Rejonowego w J. orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej , której udzielenia domagał się R.S. ( dalej : skarżący , strona) wnioskiem z dnia 18 maja 2017r. Powyższa decyzja zawierała pouczenie o tym , że służy od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem tutejszego Sądu , w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. W dniu 14 czerwca 2017 r. ( data prezentaty Sądu ) ) strona wniosła skargę na wymienioną wyżej decyzję z dnia 1 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Prezesa Sądu Rejonowego w J.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego obwarowana jest wieloma warunkami , do których należy zaliczyć między innymi przesłankę wyczerpania obrony na drodze postępowania lub w innej formie obrony podjętej przed organem administracji publicznej. Stanowi o tym przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 , dalej zwanej p.p.s.a.) , który przewiduje, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Wskazać przy tym należy, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie , przewidziany w ustawie. Nie można zatem mówić o spełnieniu tego warunku, dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie wniesiony i rozpoznany przez organ administracyjny. Zgodnie z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Jednocześnie z zasady ogólnej ochrony trwałości decyzji administracyjnej wynika, że po upływie terminu do złożenia odwołania, decyzja staje się ostateczna i podlega ochronie w tym znaczeniu, że jej wzruszenie może nastąpić tylko w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2016 r. poz.17864. ), dalej: u.d.i.p.. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, przewidując w art. 16 ust. 1, że odmowa udostepnienia informacji publicznej (...) przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji . Przy czym jak stanowi dalej ust. 2 pkt 1 art.16 u.d.i.p. do tych decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego , z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni. Z treści skargi wynika , że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Sądu Rejonowego w J. , działającego jako organ pierwszej instancji . Od decyzji organu I instancji ,przysługiwało stronie prawo złożenia odwołania do Prezesa Sądu Okręgowego w L. jako organu II instancji . Jednak tej treści pouczenie nie zostało zawarte w decyzji organu I instancji , bowiem nieprawidłowo pouczono stronę o przysługującym jej prawie wniesienia skargi do tutejszego Sądu. Wskazane wadliwe pouczenie spowodowało brak wyczerpania przez stronę dwuinstancyjnego toku postępowania. Stwierdzenie powyższego oznacza, że skarga, której przedmiotem jest decyzja wydana przez organ pierwszej instancji jest niedopuszczalna, albowiem postępowanie sądowo-administracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały skutecznie wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanego aktu administracyjnego w drodze postępowania administracyjnego. Pominięcie tego postępowania i wniesienie skargi przed wyczerpaniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego powoduje, że skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna. A z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. .