IV SA/Wr 318/18

|Sygn. akt IV SA/Wr 318/18 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 4 października 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca), , Sędziowie:, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 października 2018 r., sprawy ze skargi D. S., na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., z dnia [...]nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środka zastępczego, , oddala skargę w całości., , , Uzasadnienie: Zaskarżoną decyzją z dnia 14 kwietnia 2018 r. nr 499/18 Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. (dalej organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania D. S. (dalej skarżący, strona) od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Świdnicy z dnia 16 lutego 2018 r. nr 148/18, wydanej na podstawie art. 52a, ust. 1 - 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r., poz. 783 ze zm ), dalej u.p.n., wymierzającej skarżącemu karę pieniężną w kwocie 20.000 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych),za wprowadzenie w bliżej nieznanym okresie do dnia 19 listopada 2015 r. do obrotu na terenie powiatu [...] środka zastępczego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w trakcie czynności operacyjnych przeprowadzonych przez organy policji w dniu [...]r. zatrzymano i zabezpieczono dowody rzeczowe w miejscu zamieszkania skarżącego, według wykazu (k.41-43 akt administracyjnych) w sprawie znak: [...]Z opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań fizykochemicznych z dnia 31 marca 2016 r. wynika, że badane produkty poza dwoma, stanowią substancję psychotropową lub środek odurzający w rozumieniu stawy o przeciwdziałaniu Narkomanii. W pozostałych dwóch stwierdzono fenetyloaminę oraz 4-chloro-2,5- dimetoksyamfetaminę (tzw.DOC) – sybstancję psychoaktywną o działaniu halucynogennym, środek zastępczy w rozumieniu ustawy. W konsekwencji Prokurator Rejonowy w Ś. postanowieniem z dnia [...]r. wyłączył z akt śledztwa [...]materiały dotyczące wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wbrew przepisom ustawy w okresie od początku kwietnia 2015 r do 17 listopada 2015 r. w Świdnicy środka zastępczego. W konsekwencji organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia stronie kary pieniężnej za wprowadzenie w okresie od [...]r. do obrotu na terenie powiatu świdnickiego środków zastępczych albo nowych substancji psychoaktywnych w postaci następujących produktów : proszek koloru brązowego zawierający fenetyloaminę oraz kartoniki zawierające 4-chloro-2,5-dimetoksyamfetamina tzw. DOC. Organ odwoławczy wskazał, że badania zabezpieczonych środków wykonane przez Biegłego Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji z zakresu fizykochemii wykazały, że są to środki zastępcze, w rozumieniu art. 4 pkt. 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W trakcie przesłuchania w charakterze świadka w dniu 3 sierpnia 2016 r. skarżący wskazał, że wskazane wyżej substancje kupił 1,5 roku temu dla własnych celów lub ewentualnie w celu odsprzedaży kolegom. Wyjaśnił, że odsprzedawał je w malej ilości około kilkunastu gram, osobom z kontaktów telefonicznych i za gram pobierał opłatę 40 zł. Transakcje odbywały się w różnych miejscach na terenie Świdnicy np. parkingi sklepowe. Skarżący przyznał także, że znaleziona podczas przeszukania waga służyła mu do sprawdzania wagi zakupionych środków i ich rozważania na mniejsze porcje, które wkładał do woreczków strunowych. Wedle wskazań strony wspomniane czynności odnosiły się także do środka zastępczego w postaci proszku. Podczas przesłuchania skarżący wskazał także, że w okresie do listopada 2015 r. udostępnił środki zastępcze kilka razy w ilości około 3 gramów i 1,2 grama dwóm osobom wskazanym z imienia i nazwiska, natomiast personaliów pozostałych osób nie zna bowiem kontaktował się z nimi tylko telefonicznie. Na podstawie analizy całości zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji w dniu 16 lutego 2018 r. wydał decyzję nr 148/18 wymierzającą skarżącemu karę pieniężna w wysokości 20000 zł za wprowadzenie w bliżej nieznanym okresie do dnia 19 listopada 2015 r. do obrotu na terenie powiatu świdnickiego środka zastępczego w postaci – kartoników zawierających 4- chloro-2,5- dimetoksyamfetaminę tzw.DOC. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący w ustawowym terminie złożył odwołanie od powyższej decyzji w którym zarzucił wydanie decyzji na podstawie fałszywych zeznań świadka oraz błędnie zinterpretowanych zeznań strony. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji utrzymał w mocy zakwestionowane w odwołaniu orzeczenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy po przywołaniu treści art., 52a oraz art. 4 ust 34 u.p.n. zawierającego definicję wprowadzenia do obrotu wskazał, że definicja ta obejmuje każdą postać udostępniania środków zastępczych innej osobie- niezależnie czy odbiorca tych środków jest ich konsumentem czy też wyłącznie pośrednikiem w drodze do konsumenta, niezależnie również od tego czy chodzi o pierwotne udostępniania produktu innym osobom, czy też o następcze ( wtórne) jego udostępniania. Organ podkreślił, że art. 52a u.p.n. konstruuje osobną od przestępstw kategorię czynu zabronionego, jaką jest "wprowadzanie do obrotu środka zastępczego". Wskazany czyn zabroniony jest deliktem administracyjnym, do którego nie mają zastosowania reguły prawa karnego. Z tych tez względów w ocenie organu odwoławczego na gruncie środków zastępczych pojęcie wprowadzenia do obrotu należy rozumieć tak jak zostało ono zdefiniowane na gruncie u.p.n.( art. 4 ust 34 )- czyli jako każdą postać udostępnienia osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie środków zastępczych. W taki zatem prawidłowy sposób definicja ta została prawidłowo zinterpretowana przez Organ I instancji. W opinii organu II instancji z akt sprawy wynika także jednoznacznie , że produkty zabezpieczone w mieszkaniu strony stanowią środki zastępcze. Wskazana okoliczność została potwierdzona opinią wydaną przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji w W. (nr E-nar-307/16 z dnia 3 października 2016 r.). W ocenie organu odwoławczego w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki przemawiające za ukaraniem strony za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych. W uzasadnieniu takiego stanowiska organu ponownie powołano obszerne fragmenty zeznań strony, w których skarżący przyznał że udostępniał "dopalacze" oraz zeznania jednego z jego "klientów". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz wstrzymanie ich wykonania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 52a ust. 1w zw. z art. 4 ust.34 u.p.n. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze w postaci kartoników zawierających 4-chloro-2,5,- dimetoksyamfetaminę tzw.DOC, podczas gdy z zeznań strony złożonych przez organem I instancji wynika, że środki te skarżący posiadał na własny użytek, a więc nie zostały wypełnione przesłanki o wprowadzaniu do obrotu środków zastępczych w rozumieniu art. 4 ust. 34 u.p.n. Powyższe skutkowało błędnym nałożeniem kary pieniężnej na skarżącego. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez brak dokładnej analizy stanu faktycznego i zgłoszonych dowodów w sprawie, a także dowolną a nie swobodną ocenę dowodów co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie podczas gdy skarżący znalezione u niego środki zastępcze wykorzystywał tylko na własny użytek; art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 §3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ całości materiału dowodowego, tj. wyjaśnień skarżącego i zaniechaniu wyjaśnienia w sposób dostateczny, należyty i niebudzący żadnych wątpliwości, że ujawniona substancja tzw. DOC była wprowadzana przez skarżącego do obrotu, w sytuacji, gdy skarżący nabył ją na własny użytek a nie w celu wprowadzenia jej do obrotu; art. 138 §1 pkt 1 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy jego obowiązkiem było uchylenie błędnej decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu skargi odnoszącego się do naruszenia prawa materialnego, w zakresie definicji "wprowadzania do obrotu" wskazano, ze oznacza to każdą postać udostępniania, odpłatnie lub nieodpłatnie środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych. Natomiast "udostępnianie" to "pozostawanie do dyspozycji", co nie musi nawet wiązać się z żadna aktywnością, ale może polegać na przyzwoleniu, na biernej postawie; udostępnianie to także samo "stwarzanie możliwości" nabycia takich środków w danym miejscu. Innymi słowy zdaniem organu "wprowadzaniem do obrotu" środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych jest każdy przejaw zachowania, który stwarza warunki dostępności tych substancji. Może on polegać zarówno na fizycznym wręczaniu środka zastępczego, jak i na aranżowaniu sytuacji stwarzających możliwość ich nabycia (np. poprzez umieszczanie w lokalach automatów do gry zawierających ukryte środki zastępcze lub organizację całodobowych punktów usługowych z dostępnością do środków zastępczych. Ponadto podkreślono, że skarżący podczas przesłuchania w dniu 3 sierpnia 2016 r. zeznał, że udostępniał "dopalacze" wskazując dane osobowe dwóch osób. Wskazano także na treść notatki urzędowej z dnia 19 listopada 2015 r., z której wynika, że osoba pragnąca zachować anonimowość poinformowała, że skarżący w miejscu swojego zamieszkania posiada różnego rodzaju narkotyki i pieniądze pochodzące z ich sprzedaży. W wyniku przeszukania wskazanego mieszkania wskazane informacje potwierdziły się. Powyższe informacje zostały potwierdzone także przez osoby będące nabywcami owych produktów ( k.62, k 116-118). Postanowieniem z dnia 30 lipca 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił stronie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie narusza powszechnie obowiązujących przepisów prawa a tylko w aspekcie zgodności z prawem prowadzona jest sądowa kontrola decyzji administracyjnych (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) Tylko stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a.. W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). W badanej sprawie organ pierwszej instancji wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za wprowadzanie do obrotu środka zastępczego w postaci 4-chloro-2,5- dimetoksyamfetaminę (tzw.DOC) . Organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy. Skarżący kwestionuje rozstrzygnięcia wydane w tej sprawie, zarzucając wadliwość ustaleń dowodowych, na których oparły się organy oraz naruszenie art. 52a ust. 1 w związku z art. 4 ust. 34 u.p.n. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze w postaci kartoników zawierających 4-chloro-2,5,- dimetoksyamfetaminę tzw.DOC podczas gdy z zeznań strony złożonych przez organem I instancji wynika, że środki te skarżący posiadał na własny użytek, a więc nie zostały wypełnione przesłanki o wprowadzaniu do obrotu środków zastępczych w rozumieniu art. 4 ust. 34 u.p.n. co skutkowało błędnym nałożeniem kary pieniężnej na skarżącego. Materialnoprawną podstawę orzekania w analizowanej sprawie stanowił art. 52a u.p.n. zgodnie, z którym w brzmieniu obwiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy lub nową substancję psychoaktywną, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł (ust. 1). Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (ust. 2). Przepis ten koreluje z treścią art. 44b ust. 1 ustawy, stosownie do którego zakazuje się wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) środków zastępczych, 2) nowych substancji psychoaktywnych. W myśl definicji ustawowej zamieszczonej w art. 4 pkt 27 u.p.n. środek zastępczy to produkt zawierający co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Natomiast wprowadzanie do obrotu to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych (definicja legalna zamieszczona w art. 4 pkt 34 ustawy). Zasadniczy spór w sprawie dotyczy zatem kwestii, czy zasadnie organy uznały, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Sedno sporu dotyczy więc prawidłowości ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, bowiem to właśnie niewadliwie przeprowadzone postępowanie i prawidłowo ustalony stan faktyczny istotnie wpływają na poprawne i zgodne z obowiązującym stanem prawnym rozpoznanie sprawy. Tymczasem w kontrolowanej sprawie organy w ramach materiału dowodowego, który posłużył do ustalenia stanu faktycznego sprawy korzystały zarówno z materiału własnego, jak i zgromadzonego przez Policję. Z materiału dowodowego otrzymanego z Prokuratury Rejonowej w Ś. wynika, że w trakcie przeszukania miejsca zamieszkania skarżącego w dniu 19 listopada 2015 r. stwierdzono obecność narkotyków oraz produktów, które mogą stanowić środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne. Powyższe potwierdza przekazana przez ten sam organ ekspertyza kryminalistyczna z zakresu badań fizykochemicznych z dnia 31 marca 2016 r., z której wynika, ze pośród zabezpieczonych substancji obok substancji psychotropowych lub środków odurzających w rozumieniu u.p.n. zabezpieczono dwa produkty zawierające fenetyloaminę oraz 4 chloro-2,5 -dimetoksyamfetaminę (tzw. DOC) – substancję psychoaktywną o działaniu halucynogennym- środek zastępczy w rozumieniu tej samej ustawy. Wskazane ustalenia stanowiły podstawę do wyłączenia z akt śledztwa materiałów dotyczących wprowadzania do obrotu na terytorium Polski wbrew przepisom u.p.n. środka zastępczego. Badania zabezpieczonych produktów zostały przeprowadzone także w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie przez Biegłego Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji z zakresu fizykochemii ( opinia z dnia 3 października 2016 r.). Toksykolodzy dokonując kwalifikacji wskazanych dwóch produktów potwierdzili obecność substancji ( tzw. DOC) wyczerpującej definicję środka zastępczego zgodnie z powołanym wyżej art. 4 pkt 27 u.p.n. Zatem na podstawie opinii dwóch wyspecjalizowanych podmiotów, która nie budziła wątpliwości dowodowych po żadnej ze stron, organ I a następnie organ II instancji prawidłowo zakwalifikował zabezpieczone w mieszkaniu skarżącego produkty w postaci brązowego proszku oraz kartoników zawierających tzw. DOC jako środki zastępcze. Zamieszczona w aktach sprawy opinia toksykologiczna nie pozostawia w tym zakresie żadnych wątpliwości. Powyższe okoliczności znajdują swoje pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie podziela zatem poglądu pełnomocnika skarżącego, że organ odwoławczy naruszył art. 107 § 3 k.p.a., formułujący wymogi dotyczące uzasadnienia decyzji. Twierdzenia organu nie mają bowiem charakteru arbitralnego, wyjaśniają w należyty sposób w oparciu o jakie ustalenia dowodowe zostały sformułowane tezy organu. Stan faktyczny, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja został ustalony w sposób prawidłowy, jest wynikiem rzetelnej oceny dowodowej zgromadzonego materiału i dawał podstawę do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skargi ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynikają indywidualne i konkretne okoliczności faktyczne dotyczące skarżącego, bowiem zabezpieczone przez organy ścigania produkty znajdowały się w miejscu zamieszkania skarżącego, a strona już w trakcie przesłuchania w dniu 3 sierpnia 2016 r. przed organem, przeciwnie do twierdzeń skargi wyraźnie przyznała, że oba produkty kupiła do własnych celów oraz ewentualnie w celu odsprzedaży kolegom. Skarżący wskazał dalej, że środki te odsprzedawał osobom z kontaktów telefonicznych. Strona zeznała także, ze znaleziona podczas przeszukania waga służyła do sprawdzania wagi zakupionych środków i ich rozważania na mniejsze porcje, co odnosiło się także do środka w postaci proszku. W końcowej części przesłuchania skarżący wskazał nadto personalia dwóch osób którym sprzedawał owe substancje. Ze gromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy obu instancji wyprowadziły zatem merytorycznie uzasadnione i logiczne wnioski, będące wynikiem swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Natomiast fakt, że strona nie zaakceptowała zasadności przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierowały się organy przy załatwianiu sprawy nie świadczy o naruszeniu przez nie przepisów postępowania. Nie wymaga się bowiem od organu osiągnięcia rezultatu, to znaczy przekonania strony, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem (podobnie wyrok NSA z 29 czerwca 2010r. sygn. I OSK 124/10). Dlatego też - wbrew zarzutom skarżącego - organy obu instancji przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy nie naruszyły ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7,art. 11) , ani nałożonych na nie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązków ( art. 77, art. 80). W rozpatrywanej sprawie organy w toku prowadzonego postępowania spełniły wymogi wynikające z powołanych wyżej przepisów. Organy nie naruszyły bowiem obowiązku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i dopełniły obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia i ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W konsekwencji wobec zgromadzenia w sprawie takiego materiału dowodowego, który pozwolił organowi na poczynienie- z punktu widzenia podstawy materialno- prawnej decyzji – istotnych w sprawie ustaleń, także zarzut naruszenia art. 52a ust. 1w zw. z art. 4 ust.34 u.p.n. należało uznać za bezzasadny. Sąd stwierdza, że ustalenia dowodowe w zakresie wykazania przez organy wprowadzania przez skarżącego do obrotu środków zastępczych są wystarczające, a ocena dowodowa przeprowadzona w sposób kompleksowy dała efekt w postaci ustaleń dowodowych dotyczących okoliczności relewantnych prawnie. Dla wykazania wprowadzania środków zastępczych do obrotu nie było bowiem nawet konieczne ustalenie osób, które nabywały od skarżącego środki zastępcze. Sąd w pełni bowiem aprobuje i przyjmuje za własny pogląd prezentowany w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 czerwca 2016 r. , sygn. akt II SA/Lu 276/16 (CBOSA). WSA w Lublinie wskazał, że ustawa definiując "wprowadzanie do obrotu" nie ogranicza tego pojęcia wyłącznie do osoby bądź podmiotu, który fizycznie wręcza dany środek innej osobie. Ustawa mówi o udostępnianiu takich środków osobom trzecim, co jest pojęciem znacznie szerszym niż dawanie, wręczanie, przekazywanie; "udostępnianie" to "pozostawanie do dyspozycji", nie musi nawet wiązać się z żadną aktywnością, ale może polegać na przyzwoleniu, na biernej postawie. Analiza systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że przez udostępnianie należy rozumieć więc także samo "stwarzanie możliwości" nabycia takich środków w danym miejscu. Niezależnie od powyższego z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący mimo przeciwnych twierdzeń skargi udostępniał środki zastępcze osobom trzecim, co sam przyznał podczas przesłuchania w dniu 3 sierpnia 2016 r. (k. 57-5-59)- zeznając , że udostępniał "dopalacze" wskazując dane osobowe dwóch osób. Powyższe informacje zostały potwierdzone także przez osoby będące nabywcami owych produktów ( k.62, k 116-118). Nie budzi zatem żadnej wątpliwości Sądu, że znamiona czynu zagrożonego sankcją – karą administracyjną w wysokości od 20.000 zł do 1.000.000 zł, polegającego na wprowadzaniu do obrotu środków zastępczych, zostały wykazane. Udostępnienie środków zastępczych w jakikolwiek formie i w jakimkolwiek celu osobie trzeciej stanowi obiektywny fakt naruszenia prawa, który jest podstawą zastosowania sankcji (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2684/13, LEX nr 1780531). Organ działał w sprawie w warunkach związania, a wymierzona kara w najniższej wysokości uwzględnia ilość wprowadzonego do obrotu środka zastępczego. W tym stanie rzeczy Sąd ocenił zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. jako nie naruszającą prawa w sposób dający podstawę do jej usunięcia z obrotu prawnego. Niezasadny jest bowiem zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego (art. 52a ust. 1 ustawy) poprzez wymierzenie kary pieniężnej przez organ I instancji osobie, która faktycznie nie udostępniała środków zastępczych osobom trzecim. Wprowadzanie do obrotu środków zastępczych przez skarżącego zostało bezsprzecznie wykazane. Organy obu instancji nie naruszyły również przepisów proceduralnych w sposób mający wpływ na wynik sprawy, gdyż wskazane ustalenia dowodowe nie są domniemaniem organu lecz wynikiem prawidłowej oceny dowodowej zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału oraz dowodów pozyskanych w związku z prowadzonymi czynnościami operacyjnymi przez Policję. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.