IV SA/Wr 323/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. ,( wniesionym w dniu 30 kwietnia 2013r. ) Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...]– odmawiającą przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na przyznanie i odprowadzenie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki emerytalno-rentowej, na opłacenie czynszu na lokal mieszkalny w kwocie 450,85 zł na opłacenie gazu, na leczenie dentystyczne i protetyczne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. wniósł o jej odrzucenie , podnosząc zarzut jej niedopuszczalności , albowiem została ona wniesiona na decyzję wydaną przez organ I instancji przy niewyczerpanym w sprawie toku postępowania administracyjnego. Organ pomocowy wskazał , że od wspomnianej wyżej decyzji służyło skarżącemu prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z którego to uprawnienia skarżący skorzystał, wnosząc w dniu 19 kwietnia 2013 r. odwołanie od powyższej decyzji. Jednakże w chwili złożenia skargi do Sądu na opisaną wyżej decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym we W. nie zostało jeszcze zakończone. W tej sytuacji - zdaniem strony przeciwnej- w dniu złożenia do Sądu skargi, tj. 30 kwietnia 2013 r. skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, gdyż nie została wydana decyzja organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego obwarowana jest wieloma ograniczeniami, do których należy zaliczyć między innymi przesłankę wyczerpania obrony na drodze postępowania lub w innej formie obrony podjętej przed organem administracji publicznej. Stanowi o tym przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.)(dalej zwanej p.p.s.a.), który przewiduje, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wskazać przy tym należy, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie można zatem mówić o spełnieniu tego warunku, dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany przez organ administracyjny. Z akt badanej sprawy wynika, że skarżący co prawda odwoływał się od decyzji będącej przedmiotem skargi do organu wyższej instancji, jednakże w konsekwencji wniesionego odwołania nie została jeszcze wydana przez organ drugiej instancji. merytoryczna decyzja. W tym miejscu dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Jednocześnie z zasady ogólnej ochrony trwałości decyzji administracyjnej wynika, że po upływie terminu do złożenia odwołania, decyzja staje się ostateczna i podlega ochronie w tym znaczeniu, że jej wzruszenie może nastąpić tylko w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego. Stwierdzenie powyższego oznacza, że skarga , której przedmiotem jest decyzja wydana przez organ pierwszej instancji jest niedopuszczalna, albowiem postępowanie sądowo-administracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały skutecznie wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanego aktu administracyjnego w drodze postępowania administracyjnego. A z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.