IV SA/Wr 324/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia SKO we W. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] postanawia I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o udzielenie pomocy prawnej; III. odmówić zawieszenia postępowania sądowego. 1.Powyższym postanowieniem SKO we W. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia SKO z dnia [...] 2013 r. nr [...], odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji MOPS we W. z dnia [...] 2013 r., nr [...] o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Na postanowienie SKO z dnia [...] 2014 r. skarżący wniósł skargę w dniu 28 marca 2014 r. Wniesienie skargi nie zostało jednakże poprzedzone wyczerpaniem przezeń środka odwoławczego – w tym przypadku: wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tak wniesiona skarga jako niedopuszczalna, podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 52 § 1 tego Prawa (ppsa). 2.Zgodnie z art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Za skargę oczywiście bezzasadną uważa się także skargę podlegającą odrzuceniu. W związku z tym, na podstawie cytowanego przepisu prawa, należało oddalić wniosek skarżącego o udzielenie pomocy prawnej. Tak samo należałoby traktować wniosek o ustanowienie adwokata – radcy prawnego celem wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia skoro jest on przedwczesny /orzeczenie Sądu nie jest prawomocne/. 3.Brak również podstaw do zawieszenie postępowania sądowego zgodnie z żądaniem skargi. Omówiona bowiem w pkt 1 uzasadnienia sprawa ma samoistny charakter i nie wiąże się z jakimkolwiek postępowaniem prowadzonym z inicjatywy procesowej skarżącego. Przepisy art. 56 i art. 124 § 1 pkt 6 ppsa nie mają tu zastosowania. Z tego względu należało odmówić zawieszenia postępowania sądowego w sprawie określonej w sentencji postanowienia.