IV SA/Wr 327/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Asesor WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006r. sprawy ze skargi M. P. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej oddala skargę Orzeczeniem z dnia [...]r. Nr [...] wydanym na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach /Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm./ - Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł. uznała M. P. za zdolnego do służby wojskowej z kategorią zdrowia "A". W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, iż Komisja po przeprowadzeniu stosownych badań lekarskich oraz w oparciu o wyniki badań specjalistycznych stwierdziła, iż ustalone ograniczenia sprawności organizmu to: - dawno przebyte złamanie kości ramiennej lewej - § 76 p. 1 /załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia/, - przewlekły zespół bólowy w odcinku piersiowym w przebiegu skrzywienia kręgosłupa - § 63 p. 1, § 34 p. 1 /załącznika nr 1 do cyt. rozporządzenia/, - skrzywienie przegrody nosa - § 26 p. 3 /załącznika nr 1 do w/w, nie stanowią w jej ocenie przeszkody w odbyciu służby wojskowej. W odwołaniu od tego orzeczenia M. P. powołał się na swój zły stan zdrowia, który potwierdza załączona dokumentacja /kserokopie/. Zarzucił, iż przeprowadzono badanie lekarskie bez zapoznania się z historią choroby. Podniósł, iż jest pod stałą opieką poradni ortopedycznej. Orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. z 1992r. Nr 4 poz. 16/ oraz § 6 pkt 1 i § 32 ust. 1, 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach /Dz.U. Nr 57 poz. 278 z póź. zm./ utrzymano w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu stwierdzono, iż schorzenia wg § 76 p. 1, § 63 p. 1, § 34 p. 1, § 26 p. 3 /załącznika nr 1 powołanego rozporządzenia/ oraz obecny stopień ich nasilenia ustalony w wyniku specjalistycznych badań lekarskich /ortopedyczne, neurologiczne, laryngologiczne/ kwalifikują orzekanego w I-szej grupie badanych do kategorii zdolności do służby wojskowej /kat. "A"/. Komisja stwierdziła nadto, iż przedstawiona przez poborowego dokumentacja medyczna /kserokopie/ nie stoi w sprzeczności z ustaleniami badających dla potrzeb orzeczniczych /dwukrotnie/ lekarzy specjalistów w zakresie ortopedii oraz lekarza specjalisty neurologa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. P. wniósł o uznanie za niezdolnego do odbycia służby wojskowej. Oświadczył, że nie przeprowadzono żadnych specjalistycznych badań lekarskich co próbuje się sugerować w uzasadnieniu orzeczenia. Skarżący uważa, iż orzeczenie Komisji Lekarskiej nie odpowiada rzeczywistemu stanowi jego zdrowia. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w chwili ich podjęcia. Orzeczenia Sądu Administracyjnego mają charakter kasacyjny a nie merytoryczny. Oznacza to, iż Sąd nie jest władny do wydania orzeczenia w przedmiocie uznania za niezdolnego do odbycia służby wojskowej, o co wnosi skarżący w skardze. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach wraz z załącznikiem nr 1 - wykazu chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej /Dz.U. Nr 57 poz. 278 ze zm./ - zwanym w dalszej części tego uzasadnienia rozporządzeniem. I tak zgodnie z § 2 w/w rozporządzenia, orzeczenie o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w § 1, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej - według wykazu chorób i ułomności stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 omawianego rozporządzenia - wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie na podstawie badania lekarskiego według kategorii i kryteriów o których mowa wyżej oraz na podstawie dokumentacji lekarskiej i innych dokumentów mających znaczenie w sprawie badanej osoby. Podkreślić przy tym należy, że wojskowa komisja lekarska rozpatrując odwołanie orzeka w zasadzie na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach orzeczniczo-lekarskich i tylko w razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badania lekarskie a także skierować badanego na obserwację szpitalną. Komisja odwoławcza może również przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania komisji, która wydała orzeczenie /§ 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia/. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł. przeprowadziła w dniu [...]r. niezbędne badanie lekarskie skarżącego w celu ustalenia występujących u niego chorób i ułomności mogących mieć wpływ na zaliczenie do jednej z kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej. W wyniku tego postępowania Komisja Lekarska stwierdziła u poborowego schorzenia z § 76 p. 1, § 63 p. 1, § 34, p. 1, § 26 p. 3 rozporządzenia. Dodatkowo, z uwagi na podniesione w odwołaniu dolegliwości, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska skierowała poborowego do Kliniki Ortopedii w Ł., w której został poddany specjalistycznemu badaniu przez lekarza ortopedę. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. na podstawie dokumentacji zawartej w aktach orzeczniczo-lekarskich uznała, iż rozpoznane schorzenia i obecny stopień ich nasilenia kwalifikuje orzekanego do kategorii "A" - zdolności do służby wojskowej. Komisja Odwoławcza dokonała oceny przedstawionej przez skarżącego dokumentacji medycznej. Stwierdziła, iż nie stoi ona w sprzeczności z ustaleniami badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów. Podkreślić należy, iż istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby wojskowej i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób o ułomności /przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej/, stanowiącego załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia. Przydatność do służby wojskowej oceniana jest według stanu z chwili wykonania badania lekarskiego. Stąd skarżący nie może skutecznie powoływać się co miało miejsce na rozprawie na okoliczność skomplikowanego złamania kości ramiennej w wieku [...] lat ani też na pogorszenie stanu zdrowia, które nastąpiło po wydaniu skarżonych orzeczeń. Skoro w niniejszej sprawie przeprowadzono niezbędne do ustalenia zdolności do służby wojskowej badania przez uprawnionych lekarzy specjalistów, to brak jest podstaw do podważenia dokonanych ustaleń, tym bardziej, że wyniki tych badań, a tym samym treść zaskarżonego orzeczenia w zakresie w jakim orzeczenie to opiera się wyłącznie na wiedzy medycznej, pozostaje poza kontrolą Sądu. W świetle powyższego zaskarżone orzeczenie jest zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym i dlatego skargę jako nieusprawiedliwioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.