IV SA/Wr 327/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. C. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 17 kwietnia 2011 r. G. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku. Wyżej wskazana decyzja z dnia [...] została doręczona skarżącej w dniu 7 marca 2011 r. W dniu 16 kwietnia 2011 r. skarżąca wniosła skargę na tę decyzję bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (data wpływu do Sądu 18 kwietnia 2011 r.). Skargę tutejszy Sąd nadał w urzędzie pocztowym do organu właściwego w dniu 18 kwietnia 2011 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia, gdyż ten mijał dnia 6 kwietnia 2011 r. Następnie Sąd, postanowieniem z dnia 27 maja 2011 r., wniesioną z uchybieniem terminu skargę odrzucił. Postanowienie doręczono skarżącej dnia 6 czerwca 2011 r. W dniu 9 czerwca 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku podniosła, że była chora. Mieszka sama i nie korzysta z pomocy innych osób. Trudno jest się jej skoncentrować, zapomina daty i cały czas zażywa tabletki. Do wniosku skarżąca dołączyła kserokopie zaświadczeń lekarza psychiatry z dnia 29 stycznia 2011 r. i 28 lutego 2011 r. W zaświadczeniu z dnia 29 stycznia 2011 r. pobieżnie opisany został stan skarżącej oraz jej sytuacja rodzinna, a w zaświadczeniu z dnia 28 lutego 2011 r. lekarz psychiatra stwierdził m.in., iż nastąpiła "wyraźna poprawa st. psych." skarżącej jednakże jest "wyraźnie żywsza afektywnie". Z kolei, postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r., skarżącej został przyznany pełnomocnik z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei, po myśli art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Wniosek skarżącej nadaje się do merytorycznego rozpoznania. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 7 marca 2011 r. Odbiór przesyłki zawierającej decyzję skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem. Termin do jej zaskarżenia upłynął dnia 6 kwietnia 2011 r. Skarga została nadana do organu właściwego w dniu 18 kwietnia 2011 r., a więc niewątpliwie po upływie terminu do jej złożenia. Przesłanką merytoryczną przywrócenia terminu jest brak zawinienia strony przy jego uchybieniu. Należy stwierdzić, że chodzi tu o zachowanie należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy, chodzi o taką sytuację, gdy przyczyną opóźnienia są wyłącznie okoliczności zewnętrzne i obiektywne. W przypadku wniosku o przywrócenie terminu, ustawodawca złagodził rygor dowodowy, ustanawiając stronie jedynie obowiązek uprawdopodobnienia przytoczonych przez nią okoliczności. Oznacza to, że strona musi jedynie wykazać duże prawdopodobieństwo, że przytoczone przez nią okoliczności miały miejsce. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi w sposób niezawiniony. W ocenie Sądu, okoliczności podnoszone przez skarżącą nie mogą spowodować podjęcia rozstrzygnięcia o przywróceniu terminu do wniesienia skargi z uwagi na to, że w aktach sprawy znajduje się "Opinia" wydana przez lekarza biegłego sądowego Sądu Okręgowego [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. nr [...] z dnia [...], którą G.C. nadesłała wraz ze skargą, a z której wynika m.in., że okresowe pogorszenia stanu psychicznego skarżącej nie stanowią istotnego, długotrwałego ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu. Stanowisko Sądu potwierdza również analiza akt administracyjnych sprawy, która dowodzi, że w trakcie postępowania administracyjnego skarżąca dopełniała wszelkich, stosownych czynności terminowo. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.