IV SA/Wr 328/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Anna Rudzińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło J. B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta B. przez Kierownika Referatu Nadzoru Właścicielskiego Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] o przyznaniu dodatku mieszkaniowego w kwocie 51,19 zł na okres od dnia 1 maja do dnia 31 października 2006 r. W uzasadnieniu wskazano, iż pismem z dnia 23 stycznia 2006 r. J. B. "zakwestionowała" wymienioną wyżej decyzję organu l instancji . W celu sprecyzowania żądania strony wezwano zainteresowaną do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi J. B. podała, iż pismo z dnia 23 stycznia 2007 r. jest odwołaniem od decyzji organu l instancji z dnia [...] oraz jest prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu w/w podała, że "była przekonana, że od tej decyzji odwołanie rozpatrzy SKO bowiem w dniu 9 listopada 2006 r. złożyła pismo do SKO o dokonanie korekty od maja 2006 do 31 października 2006. Po otrzymaniu decyzji z dnia [...] była przekonana, że w związku z pismem z dnia 6 listopada 2006 r. Urząd Miejski w B. prześle akta sprawy do SKO i w ten sposób decyzja z dnia [...] zostanie skontrolowana przez SKO w trybie odwoławczym." Ponadto strona wskazała, że jest osobą samotną, chorą i niezłożenie odwołania w terminie nastąpiło bez jej winy. Wskazano dalej, że stosownie do art. 129 § 1 i 2 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 kpa). Zgodnie z cytowanym przepisem warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, tj. wniesienie przez stronę prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Jednakże dokonując oceny istnienia przesłanki w postaci braku winy trzeba ocenić zaistniałe okoliczności dotyczące sytuacji w jakiej znalazła się strona. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku (wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 lipca 2001 r., l SA 431/00). Zdaniem organu odwoławczego, dla zachowania terminu do wniesienia odwołania od decyzji należało je złożyć do dnia 30 listopada 2006 roku. Prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem strona wniosła pismem z dnia 23 stycznia 2007 roku. J. B. wskazała, iż była "przekonana" o rozpatrzeniu z urzędu odwołania od decyzji organu l instancji z dnia 13 listopada 2006 roku, po przesłaniu sprawy przez Urząd Miejski w B. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Niemniej jednak braku wniesienia w terminie odwołania wobec takiego błędnego przekonania strony nie można uznać za brak winy w uchybieniu terminu do jego wniesienia . Tym bardziej, iż decyzja organu l instancji zawierała prawidłowe pouczenie w zakresie wniesienia środka zaskarżenia, co wyklucza brak powoływania się na nieznajomość czy "przekonanie". Z drugiej natomiast strony wraz z odwołaniem J. B. wniosła o przywrócenie terminu do jego wniesienia wskazując, iż jest osobą samotną , niepełnosprawną i chorą. Jak wynika z akt sprawy stosownie do orzeczenia Powiatowego Zespołu d/s Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w D. J. B. zaliczona została do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i dla korzystania z systemu wsparcia w samodzielnej egzystencji wskazana jest w jej przypadku częściowa opieka (pkt 6 orzeczenia). Orzeczenie to ma charakter okresowy, wydane zostało do dnia 30 kwietnia 2007 roku. Z uzasadnienia tak złożonej prośby nie można wywieść, że strona nie była w stanie usunąć przeszkody do wniesienia odwołania, nie przedłożyła bowiem dowodu np. zaświadczenia lekarskiego, iż w okresie od dnia 30 listopada 2006 r. do dnia 23 stycznia 2007 r. nie mogła ze względu na stan zdrowia złożyć odwołania. Sam fakt posiadania wymienionego stopnia niepełnosprawności nie jest wystarczającym dowodem uniemożliwiającym zachowanie niniejszego terminu , nie jest potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu . W tej sytuacji uznano, iż w przypadku J. B. nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 58 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca przedstawiła wyliczenie dodatku mieszkaniowego jaki przysługiwałby jej w oparciu o wydatki w wysokości 100%. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie uzasadniając, że skarga nie wnosi do sprawy żadnych nowych okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z przepisu art. 58 §1 kpa wynika, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jego §2 zaś stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności dla której określony był termin. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 630/96, LEX nr 30784). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (zob. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r. sygn. akt III SA 1716/99, niepubl.). Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji z dnia [...] doręczona została skarżącej w dniu 16 listopada 2006 r. Została ona jednocześnie pouczona o możliwości i terminie złożenia odwołania. Terminu tego jednak nie zachowała bowiem odwołanie złożyła dopiero pismem z dnia 23 stycznia 2007 r. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżąca wskazała, że jest osobą samotną, ciężko chorą i nie jest w stanie prowadzić swoich spraw należycie. Nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów potwierdzających by w okresie ustawowego biegu terminu, tj. od dnia 16 listopada 2006 r. do dnia 23 stycznia 2007 r. nie mogła się ona w ogóle poruszać. W tym czasie nie przebywała również w szpitalu. Nie uprawdopodobniła zatem braku winy w niezachowaniu terminu do wniesienia odwołania. Podstawowa przesłanka pozwalająca na przywrócenie terminu nie została więc spełniona. Należy podkreślić, że stan zdrowia skarżącej, nie wyklucza możliwości skorzystania z pomocy innych osób lub ustanowienia pełnomocnika. Skarżąca nie wskazała kiedy ustały przyczyny uchybienia terminu do złożenia odwołania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.