IV SA/Wr 33/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 września 2013 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi S.L. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 7 i art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. G., dalej skarżący, od decyzji Starosty Z. z dnia [...] 2012 r. nr [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 lipca 2012 r., Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że wymienioną wyżej decyzją z dnia [...] 2012 r., wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta Z. pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 18.07.2012 r. Organ I instancji, po dokonaniu analizy i oceny zgromadzonych dowodów uznał, że skarżący z dniem 18.07.2012 r. przerwał z własnej winy szkolenie, na które został skierowany przez powiatowy urząd pracy. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał m.in., że po dniu 17.07.2012 r. skarżący nie uczestniczył w szkoleniu. Od dnia 16.07.2012 r. zaprzestał składania podpisów na indywidualnej liście obecności na szkoleniu. W czasie udziału w szkoleniu przeszkadzał w prowadzeniu zajęć. Organ I instancji podał, że dołożył należytych starań, aby umożliwić skarżącemu ponowne podjęcie szkolenia od dnia 24.07.2012 r. Kontynuacja szkolenia nie była jednak możliwa z przyczyn leżących wyłącznie po stronie bezrobotnego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, nakazanie zapłacenia zaległych składek zdrowotnych oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie nieprawidłowości w PUP wyjaśniając, że działanie Dyrektora PUP jest celowym wykorzystywaniem stanowiska do prywatnej walki z osobą, która krytykuje działania dyrektora. Jest to kolejna próba pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz działania na jego szkodę. Skarżący wskazał na decyzję Starosty Z. z dnia [...] 2011 r. nr [...]. Podał też, że dysponuje materiałem dowodowym w postaci nagrań rozmów z pracownikami PUP Z. potwierdzającym fakt poświadczania nieprawdy oraz działania na jego szkodę. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z jej art. 33 ust. 4 pkt 7, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który z własnej winy przerwał szkolenie, staż lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a, lub inną formę pomocy określoną w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia przerwania na okres wskazany w pkt 3, tj. 120 dni w przypadku pierwszego, 180 dni w przypadku drugiego, 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego przerwania którejś z w/w form pomocy. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie poza sporem jest, że skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu 10.06.2011 r. Został też pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym m.in. o skutkach wynikających z przerwania z własnej winy szkolenia. W dniu 30.05.2012 r wypełnił druk "zgłoszenie na szkolenie", gdzie wskazał nazwę kierunku szkolenia, którym jest zainteresowany. W dniu 20.06.2012 r. pomiędzy Powiatem Z., zwanym dalej zamawiającym, a Ośrodkiem Kształcenia Kursowego "[...]" w B., zwanym dalej wykonawcą, zawarta została umowa w sprawie organizacji szkolenia osób bezrobotnych. Na mocy tej umowy wykonawca zobowiązał się m.in. do: 1) zorganizowania i przeprowadzenia szkolenia "Nowoczesny magazynier z językiem niemieckim (obsługa wózka jezdniowego i kasy fiskalnej wraz z fakturowaniem)" w okresie od 10.07.2012 r. do 30.08.2012 r. dla 8 skierowanych przez PUP bezrobotnych; 2) bieżącego pisemnego informowania zamawiającego (nie później niż 2 dni robocze od zdarzenia) w przypadku: - nie zgłoszenia się osoby skierowanej na szkolenie; - nieobecności na szkoleniu osób skierowanych przez zamawiającego; - fakcie uchylania się uczestników szkolenia od przystąpienia do zaliczeń, sprawdzianów i egzaminów; - rezygnacji z uczestnictwa w szkoleniu w trakcie jego trwania; (...) 3) prowadzenia dokumentacji przebiegu szkolenia, na które składają się m.in.: - dziennik zajęć edukacyjnych zawierający tematy i wymiar godzin zajęć edukacyjnych oraz listę obecności zawierającą: imię, nazwisko i podpis uczestnika szkolenia; - protokół i karty ocen z okresowych sprawdzianów efektów kształcenia oraz egzaminu końcowego; - rejestr wydanych zaświadczeń lub innych dokumentów potwierdzających ukończenie szkolenia i uzyskanie kwalifikacji (...); 4) prowadzenia i dostarczenia zamawiającemu indywidualnej listy obecności uczestników szkolenia na odpowiednim formularzu przekazanym przez zamawiającego nie później niż 3 dni po zakończeniu miesiąca lub 3 dni po zakończeniu szkolenia, jeżeli jego ukończenie nie przypada na koniec miesiąca. W dniu 29.06.2012 r. na w/w szkolenie został skierowany skarżący. Został pisemnie pouczony o prawach i obowiązkach związanych z uczestnictwem w szkoleniu w tym również, że osoba bezrobotna skierowana na szkolenie zobowiązana jest do systematycznego uczęszczania na zajęcia, a także każdorazowego informowania o niezdolności do udziału w szkoleniu i usprawiedliwianiu nieobecności w terminie 2 dni od daty jej wystąpienia. Z akt sprawy wynika, że ustnie pouczono też skarżącego, że faktyczne uczestnictwo na zajęciach jest dokumentowane poprzez bieżące składanie podpisów przez uczestnika szkolenia na indywidualnej liście obecności. Druk listy obecności wypełniony przez uczestnika kursu jak i instytucję szkoleniową stanowi podstawę do naliczenia stypendium szkoleniowego. Organ odwoławczy ustalił, że decyzją Starosty Z. z dnia 13.07.2012 r. przyznane zostało skarżącemu prawo do stypendium od dnia 10.07.2012 r. Decyzją zaś z dnia [...] 2012 r. skarżący został pozbawiony prawa do stypendium od dnia 18.07.2012 r. z uwagi na to, że uczestniczył w szkoleniu od dnia 10.07.2012 r. do dnia 13.07.2012 r. oraz od dnia 16.07.2012r. do dnia 17.07.2012 r., co organ wydający w/w decyzję ustalił na podstawie pisemnej informacji instytucji szkoleniowej z dnia 07.08.2012 r., listy obecności na szkoleniu oraz dziennika zajęć. Kolejną wydaną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] 2012 r. Starosta Z. pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 18.07.2012 r. z powodu przerwania szkolenia z winy bezrobotnego. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sporu jest w sprawie nałożony na uczestnika szkolenia obowiązek codziennego składania podpisu na indywidualnej liście obecności na szkoleniu oraz stosowania się do obowiązujących na szkoleniu zasad. Rozważając powyższy problem podał, że z pisma jednostki szkolącej z dnia 18.07.2012 r. wynika, że skarżący swoją postawą nagminnie przeszkadzał w efektywnym uczestnictwie w szkoleniu pozostałym kursantom poprzez podważanie kompetencji wykładowców przez ciągłe komentowanie wypowiedzi prowadzących zajęcia, głośne zachowywanie się, odbieganie od tematyki zajęć, co utrudniało wykładowcom realizowanie programu szkolenia. W dniu 17.07.2012 r. samowolnie złożył podpis w dzienniku zajęć pod nieobecność wykładowcy. W ocenie organu odwoławczego, rozpatrując sprawę należy mieć na uwadze, że to Starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych w celu podniesienia ich kwalifikacji zawodowych. Organizacja szkoleń polega na wyborze instytucji szkoleniowej i zawieraniu umów szkoleniowych z instytucjami szkoleniowymi, kierowaniu osób na szkolenia, monitorowaniu przebiegu szkoleń, prowadzeniu analiz skuteczności i efektywności szkoleń. Finansowanie szkoleń osób skierowanych przez starostę jest realizowane ze środków publicznych, w szczególności ze środków Funduszu Pracy, Europejskiego Funduszu Społecznego lub ze środków programów Unii Europejskiej. Organ ten wskazał, że Starosta Z. w piśmie z dnia 07.08.2012 r., odpowiadając na zarzuty skarżącego w zakresie nieprawidłowości dotyczących organizacji szkolenia wyjaśnił, że w sprawie szkolenia, w którym bezrobotny uczestniczył, zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i Starosta nie znalazł podstaw do uznania zgłaszanych przez skarżącego zarzutów za prawdziwe. Powołał się na zebrany w tej sprawie materiał dowodowy i podał, że pismem z dnia 17.07.2012 r. instytucja szkoląca poinformowała organizatora szkolenia, że skarżący odmawia składania podpisów na indywidualnej liście obecności. Zgodnie z regulaminem szkolenia osoby kierowane na szkolenie obowiązane są do udziału w zajęciach. Naturalną konsekwencją powyższego jest potwierdzanie spełnienia tego obowiązku poprzez podpisywanie listy obecności i obowiązek ten dotyczy każdego uczestnika szkolenia. Właściwe dokumentowanie udziału w szkoleniu związane jest z koniecznością indywidualnego rozliczania kosztów uczestnictwa osób bezrobotnych w organizowanych przez PUP szkoleniach. Niezrozumiałym zatem jest odmowa składania przez skarżącego wymaganego podpisu na indywidualnej liście obecności. Starosta nie znalazł też podstaw do potwierdzenia zarzutu działania PUP na niekorzyść skarżącego. Wskazał, że pomimo przerwania przez skarżącego udziału w szkoleniu (z powodu odmowy potwierdzania faktycznego uczestnictwa w zajęciach na indywidualnej liście obecności) skarżący został poinformowany w dniu 23.07.2012 r. o możliwości kontynuacji zajęć pod warunkiem należytego wywiązywania się z zasad udziału w szkoleniu. Skarżący nie przyjął pisma potwierdzającego wolę organizatora szkolenia do wznowienia udziału w zajęciach od dnia 24.07.2012 r. W tej sytuacji Starosta uznał, że kontynuacja zajęć nie była możliwa wyłącznie z przyczyn leżących po stronie bezrobotnego. Materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza, zdaniem organu odwoławczego, że instytucja szkoląca pismem z dnia 17.07.2012 r. poinformowała skarżącego, że w związku z odmową składania przez niego podpisu na indywidualnej liście obecności, co jest jednym z warunków uczestnictwa w szkoleniu wynikającym z umowy, dalsza kontynuacja szkolenia nie jest możliwa. Pismem zaś z dnia 20.07.2012 r., uwzględniając wniosek PUP, jednostka szkoląca wyraziła zgodę na wznowienie udziału skarżącego w szkoleniu pod warunkiem jego zdyscyplinowania oraz zobowiązania do przestrzegania zasad organizacyjnych obowiązujących na szkoleniu. Kolejnym pismem z dnia 24.07.2012 r. jednostka szkoląca poinformowała PUP w Z., że w dniu 23.07.2012 r. skarżący osobiście poinformował, że nie będzie uczestniczył w kursie, ponieważ nie jest w stanie nadrobić zaległych zajęć. W ocenie organu odwoławczego, skarżący swoim zachowaniem wypełnił przesłanki określone w art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy. Jako osoba bezrobotna oraz uczestnik szkolenia przyjął na siebie zarówno prawa, jak i obowiązki z tego wynikające. Zobowiązany był zatem do podpisywania się na liście obecności prowadzonej przez instytucję szkoleniową w ramach dziennika zajęć edukacyjnych (§ 3 pkt 8 lit.a umowy szkoleniowej) oraz dodatkowo na indywidualnej liście uczestników szkolenia (§ 3 pkt 9 umowy szkoleniowej). W dniu 16.07.2012 r. odmówił złożenia swojego podpisu na indywidualnej liście obecności, podważając potrzebę jej prowadzenia. Od dnia 18.07.2012 r. zaprzestał uczestniczenia w zajęciach oraz nie wyraził woli kontynuacji kursu od dnia 24.07.2012 r. Przerwanie zatem szkolenia przez skarżącego nastąpiło z jego winy, a podniesione zarzuty mają charakter wyłącznie subiektywny i nie zasługują, zdaniem tego organu, na uwzględnienie. W świetle powyższego decyzja Starosty Z. z dnia [...] 2012 r. orzekająca o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 18.07.2012 r. na okres 120 dni, jest zdaniem organu odwoławczego zgodna z art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy w związku z czym organ ten decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której podtrzymał twierdzenia i wnioski zawarte w odwołaniu złożonym od decyzji wydanej w sprawie przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego, pełnomocnik ustanowiony dla skarżącego z urzędu zarzucił, że w aktach administracyjnych nadesłanych przez organ wraz ze skargą brak jest notatek służbowych oraz korespondencji między skarżącym a urzędem pracy, które to dokumenty są istotne w sprawie. Na żądanie Sądu organ uzupełnił akta administracyjne sprawy podnosząc, że przesłane dodatkowo dokumenty pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Pełnomocnik skarżącego złożył też pismo procesowe z dnia 4 września 2013 r. uzupełniające skargę, w którym podtrzymał skargę i dodatkowo podniósł zarzut naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, w szczególności art.10 § 1 k.p.a. przez to, że organ nie pozwolił na pełne uczestnictwo skarżącego w postępowaniu, art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i art. 6 k.p.a. przez niedziałanie organu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podniósł także zarzut naruszenia art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego, ponieważ skarżący nie przerwał szkolenia, a został z niego bezprawnie usunięty. Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wniósł także o dopuszczenie dowodu z kserokopii zaświadczenia RCKiK w W. z dnia 18 lipca 2013 r. na okoliczność, że nieobecność skarżącego na zajęciach w dniu 18 lipca 2013 r. związana była z oddaniem w tym dniu krwi przez skarżącego, o czym skarżący powiadomił PUP w Z., przedkładając stosowne zaświadczenie. Sąd postanowił, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dopuścić dowód z powyższego dokumentu na okoliczność podaną we wniosku dowodowym. Wojewoda D. podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że w wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ten stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, ewentualnie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Z powyższego jednoznacznie wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest wszechstronna, wykraczająca poza granice zarzutów skargi kontrola legalności zaskarżonej decyzji w kontekście jej zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ten właśnie sposób, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdził, by zaskarżona decyzja Wojewody D. naruszała przepisy prawa materialnego, bądź przepisy postępowania administracyjnego, a tym samym, by istniały w sprawie podstawy z wyżej powołanych przepisów prawa do uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie pod względem zgodności z prawem jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] 2012 r. nr [...] wydana na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), którą to decyzją organ ten, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji wydanej w I instancji przez Starostę Z. z dnia [...] nr [...] o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 lipca 2012 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z jego treścią, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 (nie mającym zastosowania w niniejszej sprawie), pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który z własnej winy przerwał szkolenie, staż lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a, lub inną formę pomocy określoną w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia przerwania na okres wskazany w pkt 3, to jest: 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni w przypadku drugiej odmowy, 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Z powyższego przepisu wynika, że uprawniony organ pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego skierowanego na szkolenie w przypadku przerwania szkolenia z własnej winy bezrobotnego. Zarówno ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak i przepisy wykonawcze wydane na podstawie jej art. 33 ust. 5 w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy oraz art. 35 ust. 5 w sprawie standardów i warunków prowadzenia usług rynku pracy, nie zawierają definicji legalnej użytego w art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pojęcia "z własnej winy". Wykładnia celowościowa, jak i funkcjonalna art. 33 ust. 4 omawianej ustawy daje podstawę do przyjęcia, że użyte przez ustawodawcę w art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sformułowanie "z własnej winy" oznacza zachowanie nieuzasadnione. Zważyć należy, że regulacja zawarta w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skierowana jest do osób, które dobrowolnie postanowiły zarejestrować się jako osoby bezrobotne w tym celu, by skorzystać ze wsparcia oferowanego przez urzędy pracy. Tym samym, osoby takie przyjęły na siebie obowiązek uczestniczenia w działaniach mających na celu zmianę ich sytuacji życiowej i poddały się ustalonym w ustawie regułom. Nieuzasadniona, a więc nie znajdująca usprawiedliwienia w obiektywnych, niezależnych od woli bezrobotnego przyczynach rezygnacja z proponowanych przez organ form przeciwdziałania bezrobociu, w tym aktywacji bezrobotnych w formie szkolenia, stanowi zawinione niewywiązanie się z reguł obowiązujących bezrobotnego, skutkujące utratą przywilejów wynikających ze statusu bezrobotnego, o czym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Bezrobotny winien być przy tym pouczony, w związku ze skierowaniem na szkolenie, o przysługujących mu prawach i spoczywających na nim obowiązkach. Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie przez organy administracji wynika, że skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu 10.06.2011 r. Został też pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym m.in. o skutkach wynikających z przerwania z własnej winy szkolenia (pkt V ppkt 4 pouczenia). W dniu 29.06.2012 r. został skierowany na szkolenie: "Nowoczesny magazynier z językiem niemieckim (...)" zorganizowanym przez PUP w Z. na podstawie umowy z dnia 20 czerwca 2012 r. zawartej z Ośrodkiem Kształcenia Kursowego "[...]" w B. W dniu 30.05.2012 r wypełnił druk "zgłoszenie na szkolenie", w którym wskazał nazwę kierunku szkolenia, którym jest zainteresowany. Skarżący został pisemnie pouczony o prawach i obowiązkach związanych z uczestnictwem w szkoleniu, w tym również, że osoba bezrobotna skierowana na szkolenie zobowiązana jest do systematycznego uczęszczania na zajęcia, a także każdorazowego informowania o niezdolności do udziału w szkoleniu i usprawiedliwianiu nieobecności w terminie 2 dni od daty jej wystąpienia. Na podstawie akt sprawy organ ustalił również, że ustnie pouczono też skarżącego, że faktyczne uczestnictwo w zajęciach jest dokumentowane poprzez bieżące składanie podpisów przez uczestnika szkolenia na indywidualnej liście obecności. Druk listy obecności wypełniony przez uczestnika kursu jak i instytucję szkoleniową stanowi podstawę do naliczenia stypendium szkoleniowego (k. 42 akt adm.). Z pisma jednostki szkolącej z dnia 18.07.2012 r. wynika, że skarżący swoją postawą nagminnie przeszkadzał w efektywnym uczestnictwie w szkoleniu pozostałym kursantom poprzez podważanie kompetencji wykładowców przez ciągłe komentowanie wypowiedzi prowadzących zajęcia, głośne zachowywanie się, odbieganie od tematyki zajęć, co utrudniało wykładowcom realizowanie programu szkolenia. W dniu 17.07.2012 r. samowolnie złożył podpis w dzienniku zajęć pod nieobecność wykładowcy. Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie przez organy administracji wynika również, że decyzją Starosty Z. z dnia [...] 2012 r. przyznane zostało skarżącemu prawo do stypendium od dnia 10.07.2012 r. Decyzją zaś z dnia [...] 2012 r. skarżący został pozbawiony prawa do stypendium od dnia 18.07.2012 r. z uwagi na to, że uczestniczył w szkoleniu od dnia 10.07.2012 r. do dnia 13.07.2012 r. oraz od dnia 16.07.2012r. do dnia 17.07.2012 r., co organ wydający w/w decyzję ustalił na podstawie pisemnej informacji instytucji szkoleniowej z dnia 07.08.2012 r., listy obecności na szkoleniu oraz dziennika zajęć. Instytucja szkoląca pismem z dnia 17.07.2012 r. poinformowała skarżącego, że w związku z odmową składania przez niego podpisu na indywidualnej liście obecności, co jest jednym z warunków uczestnictwa w szkoleniu wynikającym z umowy, dalsza kontynuacja szkolenia nie jest możliwa. Pismem zaś z dnia 20.07.2012 r., uwzględniając wniosek PUP, jednostka szkoląca wyraziła zgodę na wznowienie udziału skarżącego w szkoleniu pod warunkiem jego zdyscyplinowania oraz zobowiązania do przestrzegania zasad organizacyjnych obowiązujących na szkoleniu. Kolejnym pismem z dnia 24.07.2012 r. jednostka szkoląca poinformowała PUP w Z., że w dniu 23.07.2012 r. skarżący osobiście poinformował, że nie będzie uczestniczył w kursie, ponieważ nie jest w stanie nadrobić zaległych zajęć. W czasie trwania szkolenia skarżący złożył zarzuty dotyczące nieprawidłowości w zakresie organizacji szkolenia. Odpowiadając na powyższe zarzuty, Starosta Z. w skierowanym do skarżącego piśmie z dnia 07.08.2012 r. podał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w sprawie wyżej wymienionego szkolenia nie dało podstaw do uznania zgłaszanych przez skarżącego zarzutów za prawdziwe. Wskazał, że instytucja szkoląca poinformowała na piśmie organizatora szkolenia (PUP w Z.), że skarżący odmawia składania podpisów na indywidualnej liście obecności. W w/w piśmie organ wyjaśnił, że zgodnie z regulaminem szkolenia osoby kierowane na szkolenie obowiązane są do udziału w zajęciach. Naturalną konsekwencją powyższego jest potwierdzanie spełnienia tego obowiązku poprzez podpisywanie listy obecności i obowiązek ten dotyczy każdego uczestnika szkolenia. Właściwe dokumentowanie udziału w szkoleniu związane jest z koniecznością indywidualnego rozliczania kosztów uczestnictwa osób bezrobotnych w organizowanych przez PUP szkoleniach. W piśmie tym Starosta wskazał też, że pomimo przerwania przez skarżącego udziału w szkoleniu (z powodu odmowy potwierdzania faktycznego uczestnictwa w zajęciach na indywidualnej liście obecności) skarżący został poinformowany w dniu 23.07.2012 r. o możliwości kontynuacji zajęć pod warunkiem należytego wywiązywania się z zasad udziału w szkoleniu. Skarżący nie przyjął pisma potwierdzającego wolę organizatora szkolenia do wznowienia udziału w zajęciach od dnia 24.07.2012 r. W tej sytuacji Starosta uznał, że kontynuacja zajęć nie była możliwa wyłącznie z przyczyn leżących po stronie bezrobotnego. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, powyższe ustalenia zostały poczynione w oparciu o wszechstronnie i wyczerpująco zebrany w sprawie materiał dowodowy, który został oceniony przez organy administracji w granicach zakreślonych przepisem art. 80 k.p.a. Ustalenia te są zatem prawidłowe. Za nietrafny w tej sytuacji uznać należy podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Organ w niczym także nie uchybił przepisowi art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący brał czynny udział w postępowaniu administracyjnym. W toku postępowania składał liczne pisma, w których przedstawiał swoje stanowisko w sprawie. Był także pouczany o swoich prawach i obowiązkach (k. 48 akt adm.). Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. skarżący nie wykazał, by ewentualne naruszenie w/w przepisu prawa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak tego wymaga art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. Podnosząc zaś zarzut naruszenia art. 6 k.p.a., skarżący nie wykazał na czym miałoby polegać naruszenie owego przepisu prawa przez organy, jak również, że naruszenie w/w przepisu prawa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania owego zarzutu za uzasadniony. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, z wyżej powołanych ustaleń faktycznych organy rozpoznające sprawę wyciągnęły trafny wniosek, uznając, że skarżący swoim zachowaniem wypełnił przesłanki wymienione w art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jako osoba bezrobotna oraz uczestnik szkolenia przyjął bowiem na siebie zarówno prawa, jak i obowiązki z tego wynikające. Zobowiązany był zatem do podpisywania się na liście obecności prowadzonej przez instytucję szkoleniową w ramach dziennika zajęć edukacyjnych (§ 3 pkt 8 lit.a umowy szkoleniowej) oraz dodatkowo na indywidualnej liście uczestników szkolenia (§ 3 pkt 9 umowy szkoleniowej), o czym został pouczony. W dniu 16.07.2012 r. odmówił złożenia podpisu na indywidualnej liście obecności, podważając potrzebę jej prowadzenia. Od dnia 18.07.2012 r. zaprzestał uczestniczenia w zajęciach. W dniu 23.07.2012 r. osobiście poinformował, że nie będzie uczestniczył w kursie, ponieważ nie jest w stanie nadrobić zaległych zajęć. Od dnia 24.07.2012 r. nie wyraził woli kontynuacji kursu. Trafnie w świetle powyższego organ uznał, że przerwanie szkolenia przez skarżącego nastąpiło z jego winy. Podniesiony w tej sytuacji zarzut naruszenia przez organy art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uznać należy za nietrafny. Wprawdzie w toku postępowania przed Sadem złożył kserokopię zaświadczenia, z którego wynikało, że w dniu 18 lipca 2012 r. w stacji krwiodawstwa oddał krew, co maiłoby usprawiedliwić nieobecność skarżącego na szkoleniu w tym dniu, jednak skarżący niczym nie wykazał, że zaświadczenie to złożył w terminie 2 dni, jak to wynikało z nałożonego na niego obowiązku, o którym to obowiązku został pouczony. Przełożenie owego zaświadczenia w toku postępowania przed Sądem uznać należy za spóźnione. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że pozostaje ono bez wpływu na wynik sprawy w tym znaczeniu, że skarżący został pozbawiony statusu bezrobotnego nie z tego powodu, że nie usprawiedliwił swojej nieobecności na zajęciach w dniu 18 lipca 2012 r., lecz z tego powodu, że z własnej winy przerwał szkolenie. Po okresie bowiem nieuczestniczenia w szkoleniu, mimo umożliwienia mu kontynuacji szkolenia, sam stwierdził i oświadczył, że nie będzie uczestniczył w szkoleniu z tego względu, że nie jest w stanie nadrobić zaległości. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podniesionych w piśmie procesowym złożonym w toku postępowania przed Sądem należy zauważyć, że kierując skarżącego na szkolenie organ nie miał obowiązku zapoznawać nie tylko skarżącego, ale także żadnego z uczestników szkolenia z treścią umowy zawartej przez PUP w Z. w dniu 20 czerwca 2012 r. z mającym przeprowadzić szkolenie Ośrodkiem Kształcenia Kursowego "[...]" w B. Organ ten miał jedynie obowiązek pouczyć uczestników szkolenia o spoczywających na nich obowiązkach związanych z uczestnictwem w szkoleniu, na które zostali skierowani na ich własny wniosek. Z materiału sprawy, a także poczynionych na jego podstawie przez organy administracji prawidłowych ustaleń organów wynika, że skarżący został pouczony w sposób prawidłowy o spoczywających na nim obowiązkach związanych z uczestnictwem w szkoleniu. Z materiału, w tym także prowadzonej przez niego z organem korespondencji, wynika również, że skarżący kwestionował niektóre z tych obowiązków, w tym obowiązek składania podpisów na liście obecności. Uzupełnione na żądanie skarżącego akta administracyjne sprawy, istotnie nie wniosły nic nowego do sprawy, a wręcz potwierdziły fakty prawidłowo ustalone w sprawie przez organy administracji, dające w pełni podstawę do przyjęcia, że skarżący z własnej winy przerwał szkolenie, na które został skierowany. Skoro zatem wydane w sprawie decyzje w niczym nie naruszają prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., Nr 461).