IV SA/Wr 330/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w części określającej wysokość zasiłku stałego postanawia: odrzucić skargę. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] podjętym w odpowiedzi na pismo M. T. z dnia [...] kwietnia 2010 r., zawierające wniosek o zmianę decyzji tego organu w części określającej wysokość zasiłku stałego od września 2009 r., wskazał, że przyznana - decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] - pomoc finansowa w formie zasiłku stałego w wysokości 324 zł jest zgodna z przepisem art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., nr 175, poz. 1362 ze zm.), zgodnie z którym do dochodu nie wlicza się jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, zasiłku celowego, pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty, wartości świadczenia w naturze, świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych. Od powyższego pisma Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] (nazwanego przez skarżącego decyzją) skarżący pismem z dnia 20 maja 2010 r. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu "odwołanie", w którym zażądał wypłaty zasiłku stałego w kwocie 477 zł, uznając, iż do dochodu stanowiącego podstawę do wyliczenia kwoty tego zasiłku nie powinien zostać wliczony dodatek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia ( art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a). Stosownie bowiem do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 tego przepisu). Wskazane wyżej pismo Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] odmawiające w istocie zmiany decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w części określającej wysokość zasiłku stałego – należało zakwalifikować jako rozstrzygnięcie podjęte w formie decyzji administracyjnej, o którym mowa w art. 107 § 1 kpa, mimo iż nie spełnia ono wszystkich wymogów decyzji administracyjnej, o których mowa w tym przepisie. Powyższe potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym jako minimum elementów decyzji administracyjnej traktuje się cztery składniki, tzn. określenie organu, adresata, rozstrzygnięcie, podpis osoby reprezentującej organ (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982, nr 9-10, poz. 169). Natomiast z treści art. 127 § 1 kpa wynika, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W myśl ust. 2 tego przepisu właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnie, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Powyższe oznacza, iż warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję wydaną w pierwszej instancji jest wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia. Skarżący zaś wniósł bezpośrednio do sądu administracyjnego skargę na decyzję wydaną przez organ administracji publicznej pierwszej instancji. Mimo, iż decyzja ta nie zawiera pouczenia o prawie, trybie i terminie wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia, skarżący był zobowiązany, w myśl przytoczonego wyżej art. 127 § 1 kpa, wnieść odwołanie od tej decyzji w trybie określonym w art. 129 kpa. Przyjąć zatem należy, iż skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi wyczerpał, zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. Dodać również trzeba, iż gdyby zaskarżone pismo organu pierwszej instancji nie zostało zakwalifikowane jako rozstrzygniecie podjęte w formie decyzji administracyjnej wówczas podlegałoby ono również odrzuceniu z uwagi na to, iż pisma organu administracji publicznej niebędące decyzjami administracyjnymi, postanowieniami ani aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tej sytuacji skargę należało uznać za niedopuszczalną i tym samym podlegającą odrzuceniu. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.