IV SA/Wr 331/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby oddala skargę. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2009 r. nr 457/09, wydaną na podstawie art. 104 k.p.a., art. 106 ust. 1 i 2, art. 107, art. 110 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 111 ust. 1 oraz art. 113 ust. 1 w związku z art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz § 1 ust.1 i ust. 4 pkt 3 i ust. 6, § 3 ust. 1 pkt 4, § 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 15, poz. 145 ze zm.), a także § 2 ust. 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie nagród jubileuszowych funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 233, poz. 1963) w związku ze zwolnieniem z dniem [...] r. ze Służby Więziennej, Dyrektor Aresztu Śledczego W D. przyznał J. B. i następujące świadczenia pieniężne: - odprawę w wysokości 21 610,80 zł, - ekwiwalent za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w 2009 r. w wymiarze 35 dni w wysokości 6 591,55 zł, - nagrodę roczną za 2009 r. w wysokości 2 901,12 zł, - wypłatę co miesiąc świadczenia pieniężnego w wysokości 4 001 zł przez okres roku po zwolnieniu ze służby, - nagrodę jubileuszową za 30 lat służby w wysokości 6 003 zł. W uzasadnieniu podał, że w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby z dniem 28 kwietnia 2009 r., na podstawie powołanych wyżej przepisów przysługują mu świadczenia pieniężne: - odprawa w wysokości [...]zł, tj. w wysokości 540 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które na dzień zwolnienia ze służby wyniesie 4 002 zł; udział procentowy odprawy obliczono zgodnie z przepisem art. 111 ustawy o Służbie Więziennej, biorąc za podstawę 17 lat, 5 miesięcy i 14 dni służby i zwiększając trzymiesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym za pierwszych 5 lat służby o 20 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok pozostałych 12 lat służby, tj. o 240 % (4 002 zł x 540 % = 21 610,80 zł); - ekwiwalent za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w 2009 r. w wysokości 6 591,55 zł obliczono jako iloczyn liczby 35 (tj. wymiaru niewykorzystanego w 2009 r. urlopu wypoczynkowego) i ilorazu miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym i współczynnika 21,25 za 1 dzień urlopu wypoczynkowego 35 x (4 002 zł : 21,25) = 6 591,55 zł; - nagrodę roczną za 2009 r. w wysokości 2 901,12 zł obliczono biorąc za podstawę miesięczne uposażenie przysługujące w dniu wypłaty nagrody, tj. 4 002 zł oraz uwzględniając okoliczności, które zostały opisane w § 3 ust. 1 pkt 4 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, tj. że nagrodę roczną przysługującą funkcjonariuszowi obniża się o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie, związanej z czasową niezdolnością do służby wskutek choroby lub odosobnieniem w związku z chorobą zakaźną, wynoszącą ponad 15 dni. Organ podał, ze skoro w 2009 r. skarżący nabył prawo do renty inwalidzkiej, nagroda roczna przysługuje mu za ostatni rok służby w pełnej wysokości miesięcznego uposażenia pomniejszona o wymiar 99 dni z tytułu czasowej niezdolności do służby wskutek choroby, tj. w wysokości 2 901,12 zł, (4 002 zł : 360) x 99 = 1 100,88 zł; 4 002 zł - 1100,88 = 2 901,12 zł; - wypłatę co miesiąc świadczenia pieniężnego w wysokości 4 002 zł. przez okres roku po zwolnieniu ze Służby Więziennej obliczono zgodnie z przepisem art. 113 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Zgodnie z owym przepisem, funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej: trwałej niezdolności do służby, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze Służby Więziennej świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, które wynosi 4 002 zł. Kwota ta stanowi wysokość przysługującego stronie świadczenia pieniężnego; - nagrodę jubileuszową w wysokości 6 003 zł ustalono na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych, z których wynika, że w dniu 21 października 2009 r. strona nabędzie prawo do nagrody jubileuszowej z tytułu wysługi 30 lat służby. Zgodnie jednak z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie nagród jubileuszowych funkcjonariuszy Służby Więziennej, w przypadku zwolnienia ze służby funkcjonariusza uprawnionego do emerytury lub renty, nagrodę wypłaca się w dniu zwolnienia ze służby, jeżeli w tym dniu brakuje mu do stażu jubileuszowego, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, nie więcej niż 12 miesięcy. Mając powyższe na uwadze organ orzekł jak na wstępie. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił, że w jego sytuacji powinien znaleźć zastosowanie § 1 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Zdaniem odwołującego się, przepisy, na które powołuje się organ I instancji w wydanej decyzji nie dotyczą funkcjonariusza, który nabył prawo do renty inwalidzkiej pozostającej w związku ze służbą. Zgodnie z § 1 ust. 6 w/w rozporządzenia, funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą poniósł śmierć albo nabył prawo do renty inwalidzkiej, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości określonej w ust. 1, bez względu na okres służby pełnionej w tym roku. Skarżący podniósł, że gdyby intencją ustawodawcy było, aby potrącenia, o jakich mowa w w/w rozporządzeniu, miały zastosowanie w przypadku funkcjonariusza, który na skutek choroby pozostającej w związku ze służbą nabył prawo do renty, to zawarłby to w cytowanym przepisie. Podał, że orzeczeniem nr [...]Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W. z dnia 19 marca 2009 r. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Służbie Więziennej i zaliczony do III grupy inwalidzkiej w związku ze służbą. W tej sytuacji nie było podstaw do obniżenia mu nagrody rocznej. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. - zaskarżoną decyzją z dnia 15 czerwca 2009 r. nr 160/2009, wydaną z powołaniem się na art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 31 ust. 4, art. 96 ust. 1, art. 106 ust. 1 i 2, art. 110 ust. 1 i art. 111 ust. 1 oraz art. 113 ust. 1 w związku z art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 i ust. 6, § 3 ust. 1 pkt 4 i § 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że Dyrektor Aresztu Śledczego w D decyzją nr [...]z dnia [...] r. zwolnił odwołującego się ze służby w Służbie Więziennej w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. Na podstawie art. 106, 107, 110 i art. 113 ustawy o Służbie Więziennej - w związku ze zwolnieniem - Dyrektor AS w D. był zobowiązany do naliczenia i wypłacenia odwołującemu się świadczeń, o których mowa w powyższych przepisach prawa, tj. odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, nagrody jubileuszowej, nagrody rocznej za rok 2009 oraz świadczenia miesięcznego wypłacanego przez okres roku po zwolnieniu ze służby. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor jednostki określił wysokość przysługujących odwołującemu się świadczeń. Świadczenia te uzależnione były od wysokości pobieranego uposażenia zasadniczego i dodatków o charakterze stałym do tego uposażenia, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Uposażenie odwołującego się na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wynosiło 4.002 zł. Organ odwoławczy podał, że sprawdził zasady przyznania i prawidłowość obliczenia wysokości należnych odwołującemu się świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby i stwierdził, że przyznane świadczenia, w tym nagroda roczna za 2009 r., zostały przez organ I instancji określone i obliczone prawidłowo. W odwołaniu od powyższej decyzji odwołujący się nie zgodził się z przyjętą zasadą określenia prawa do przysługującej mu za 2009 r. nagrody rocznej, powołując się na § 1 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg i twierdząc, że w jego sytuacji nie ma możliwości obniżenia wysokości nagrody rocznej w trybie i na zasadach określonych w § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Organ odwoławczy podał, że nie podziela zaprezentowanego w odwołaniu stanowiska. Zdaniem tego organu, organ I instancji prawidłowo ustalił podstawę należnej odwołującemu się nagrody rocznej za 2009 r. na kwotę 4.002 zł i prawidłowo też ustalił wysokość potrąceń wynikających z § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Zdaniem tego organu, przepis § 1 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, nie wyłącza zastosowania § 3 tego rozporządzenia. Trafnie zdaniem organu II instancji odwołujący się zauważa, że funkcjonariuszowi, który na skutek choroby pozostającej w związku ze służbą nabył prawo do renty inwalidzkiej, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości uposażenia, bez względu na okres służby pełnionej w tym roku. Zasadą więc byłoby, gdyby nie prawo odwołującego się do renty i związek choroby ze służbą, że nagrodę za 2009 r. nabyłby on w wysokości 3/12 uposażenia, bowiem pełnił służbę w 2009 r. przez okres pełnych 3 miesięcy kalendarzowych. Organ I instancji prawidłowo jednak ustalił to prawo, zgodnie z § 1 ust. 6 rozporządzenia w pełnej wysokości uposażenia, czyli w kwocie 4.002 zł. Organ odwoławczy dodał, że gdyby Minister Sprawiedliwości chciał, aby tak ustalone prawo do nagrody rocznej nie było pomniejszane z przyczyn określonych w § 3 rozporządzenia, to musiałby to wprost wyrazić w treści ust. 6 § 1 rozporządzenia. Takiego zapisu nie ma. Za taką interpretacją przemawia również zdaniem organu fakt, że obniżenia wysokości przysługującej nagrody rocznej stosuje się do wszystkich przypadków związanych ze szczególnym określeniem prawa do nagrody rocznej, zawartych w rozporządzeniu. Niezastosowanie więc zasad wyrażonych w § 3 rozporządzenia do sytuacji odwołującego się, stałoby w sprzeczności z istotą przepisu i ogólnymi zasadami interpretacji. W dalszej części decyzji organ odwoławczy przedstawił sposób obliczenia należnej odwołującemu się nagrody rocznej za 2009 r.: nabycie prawa w trybie szczególnym - podstawa w wysokości uposażenia (§ 1 ust. 6 rozporządzenia, a nie 3/12 na zasadach § 1 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia), obniżenie wysokości o 99 dni choroby (ponad 15 dni nie powodujące obniżenia wysokości nagrody rocznej - okres choroby od 5 stycznia do 28 kwietnia, razem 114 dni – 15 dni = 99 dni), 4.002 zł uposażenia podzielono przez 360, ustalając kwotę potrącenia za 1 dzień (11,12 zł) i pomnożono przez 99, otrzymując kwotę potracenia w wysokości 1.100,88 zł, od należnej wysokości nagrody rocznej za 2009 r. w kwocie 4.002 zł odjęto kwotę potrącenia za 99 dni, otrzymując ostateczną wysokość należnej odwołującemu się nagrody rocznej za 2009 r. (4.002 - 1.100,88 = 2.901,12 zł). Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. J. B. złożył skargę na powyższą decyzję podtrzymując w niej zarzuty i twierdzenia zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych oraz sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W niniejszej sprawie brak jest zdaniem Sądu podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w niczym nie naruszają prawa. Skargę zatem należało oddalić. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Służby Więziennej we W. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie przysługujących skarżącemu świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem z dniem 28 kwietnia 2009 r. ze Służby Więziennej, w tym m.in. nagrody rocznej za 2009 rok w wysokości 2 901,12 zł, której prawidłowość wyliczenia skarżący kwestionuje. Zauważyć należy, że kwestię prawa funkcjonariusza Służby Więziennej do nagrody rocznej normują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145), zwanego dalej rozporządzeniem. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Przepis ten jest podstawowym źródłem prawa do nagrody rocznej dla funkcjonariusza Służby Więziennej. Stanowi on, że: "Funkcjonariuszowi mogą być przyznane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi (ust. 1). Nagroda roczna odpowiada wysokości przysługującego funkcjonariuszowi miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. (ust. 2). Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przyznawania nagród i zapomóg, o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności sposób ustalania okresów służby warunkujących nabycie prawa do nagrody rocznej, przesłanki jej obniżania, a także terminy jej wypłaty oraz okoliczności uzasadniające przyznawanie nagród uznaniowych i zapomóg pieniężnych. (ust. 3). Rada Ministrów ustala, w drodze rozporządzenia, wysokość funduszu na nagrody i zapomogi dla funkcjonariuszy. (ust. 4)." Na podstawie zawartej w art. 106 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej delegacji ustawowej Minister Sprawiedliwości został zatem upoważniony do określenia m.in. przesłanek do obniżania nagrody oraz sposobów ustalania okresów służby warunkujących nabycie prawa do nagrody. Wydane na podstawie wyżej powołanej delegacji ustawowej przez Ministra Sprawiedliwości rozporządzenie z dnia 30 stycznia 2002 r. w § 1 ust. 1 stanowi, że funkcjonariuszowi, który pełni służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości określonej w art. 106 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Zgodnie z ust. 2 § 1 rozporządzenia, funkcjonariuszowi, który pełnił służbę przez co najmniej 6 miesięcy w roku kalendarzowym, przyznaje się nagrodę w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnionych miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 3 – 5, co oznacza, że funkcjonariuszom pełniącym służbę przez okres krótszy niż 6 miesięcy w roku kalendarzowym, nie przysługuje prawo do nagrody rocznej nawet w wysokości pomniejszonej. Od tej zasady rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości wprowadza wyjątki. Mianowicie, § 1 ust. 6 tego rozporządzenia stanowi, że funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą poniósł śmierć albo nabył prawo do renty inwalidzkiej, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości określonej w ust. 1, bez względu na okres służby pełnionej w tym roku. Zważyć jednak należy, że na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 106 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej Minister Sprawiedliwości został upoważniony do określenia przesłanek do obniżania nagrody rocznej, w związku z czym w § 3 rozporządzenia wprowadził zasady stosowania tego rodzaju obniżek. Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia: "Nagrodę roczną przysługującą funkcjonariuszowi obniża się o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie, związanej z: korzystaniem z urlopu bezpłatnego, szkoleniowego, zdrowotnego lub okolicznościowego, przerwami w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które funkcjonariusz nie zachował prawa do uposażenia, wymienionymi w art. 122 ustawy, zawieszeniem w czynnościach służbowych w razie tymczasowego aresztowania, wszczęcia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 37 ustawy, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia, zostało umorzone lub funkcjonariusz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku, czasową niezdolnością do służby wskutek choroby lub odosobnieniem w związku z chorobą zakaźną, wynoszącymi ponad 15 dni, chyba że choroba lub odosobnienie są spowodowane wypadkiem pozostającym w związku ze służbą. " Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu co do sposobu interpretacji w/w przepisu prawa w odniesieniu do sytuacji faktycznej skarżącego. Przepis § 1 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, nie wyłącza zastosowania § 3 tego rozporządzenia do sytuacji określonej w § 1 ust. 6 tego rozporządzenia. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że stan zdrowia skarżącego i orzeczenie u niego inwalidztwa nie ma związku z wypadkiem pozostającym w związku ze służbą, który mógł mieć miejsce w 2009 r. Skarżący został zwolniony ze służby w Służbie Więziennej z dniem 28 kwietnia 2009 r. w związku z orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W. z dnia [...]nr [...] o uznaniu skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Służbie Więziennej i zaliczeniu do III grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Służbie Więziennej. Przed nabyciem prawa do renty skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim przez 114 dni. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że w tych okolicznościach sprawy organ wydający decyzję o przyznaniu nagrody rocznej był uprawniony do jej obniżenia w przypadku, kiedy czasowa niezdolność do służby wskutek m.in. choroby wynosiła ponad 15 dni, o każdy następny dzień niezdolności do służby. Zatem, jeśli niezdolność do służby (nieobecność w służbie) wyniosła tylko 15 dni, nie zachodzą podstawy do obniżenia nagrody rocznej. Możliwość obniżenia wysokości nagrody rocznej doznaje ograniczenia wtedy, kiedy niezdolność do służby funkcjonariusza wskutek np. choroby była spowodowana wypadkiem pozostającym w związku ze służbą, co w sposób jednoznaczny wynika z § 3 ust. 1 pkt 4) rozporządzenia. Skoro bowiem w § 3 ust. 1 rozporządzenia postanowiono, że czasowa niezdolność do służby spowodowana chorobą trwającą dłużej niż 15 dni jest podstawą do obniżenia nagrody rocznej, chyba że choroba została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku ze służbą, na zasadach wnioskowania a contrario, należy przyjąć, że tylko nieobecność w służbie spowodowana wypadkiem pozostającym w związku ze służbą nie daje organowi podstawy do obniżenia wysokości nagrody rocznej. Przepis § 3 ust. 1 pkt 4) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg daje postawę do obniżenia przysługującej funkcjonariuszowi nagrody rocznej o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie związanej z czasową niezdolnością do służby wskutek choroby lub odosobnieniem w związku z chorobą zakaźną, wynoszącym ponad 15 dni, za wyjątkiem przypadku, o jakim mowa w części 2 tego przepisu prawa, niezależnie od tego czy czasowa niezdolność do służby wskutek choroby lub odosobnieniem w związku z chorobą zakaźną, wynoszącym ponad 15 dni zakończyła się powrotem do służby, czy orzeczeniem o trwałej niezdolności do służby. Zarówno z treści skargi, jak i odwołania wynika, że skarżący utożsamia fakt orzeczenia inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą z pojęciem wypadku, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 4) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r., wywodząc takie same skutki prawne z faktu orzeczenia inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą, jak z określonym w tym przepisie "wypadkiem" pozostającym w związku ze służbą. Stanowisko skarżącego nie znajduje jednak uzasadnienia w literalnym brzmieniu tego przepisu. Wypadek to zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można przyjąć, że w przypadku skarżącego mamy do czynienia z taką sytuacją faktyczną, z której wynika, że nieobecność skarżącego w służbie w 2009 r. była spowodowana nagłym zdarzeniem wywołanym przyczyną zewnętrzną. Z wyżej powołanych regulacji nie można wywieść, by wolą normodawcy było niestosowanie do sytuacji, o jakiej mowa w § 1 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, obniżek przysługującej funkcjonariuszowi Służby Więziennej nagrody rocznej ustalonych w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia. W tej sytuacji wydane w sprawie decyzje uznać należało za prawidłowe, zaś skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).