IV SA/Wr 334/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Komisji Krajowej Federacji Regionów i Komisji Zakładowych Związku Zawodowego "[...]" z siedzibą we W. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi na uchwałę Senatu Uniwersytetu Medycznego im. [...] we W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z mianowanym adiunktem postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Pismem z dnia 24 czerwca 2016 r. Komisja Krajowa Federacji Regionów i Komisji Zakładowych Związku Zawodowego "[...]" z siedzibą we W. (dalej: strona, skarżący), reprezentowana przez dr Z. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Senatu Uniwersytetu Medycznego im. [...] we W. (dalej: Senat Uniwersytetu Medycznego) z dnia 25 maja 2016 r. nr 1654 w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z mianowanym adiunktem. W skardze strona sformułowała wniosek o uchylenie uchwał Rady Wydziału Lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. i uchwały Senatu Uniwersytetu Medycznego z dnia 25 maja 2016 r. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Medycznego wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie, podnosząc, że sprawa ze skargi na przedmiotową uchwałę nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) i tym samym nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W tym zakresie organ powołał się na art. 36 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, z którego wynika, że jedynym organem właściwym do weryfikowania uchwały organu kolegialnego uczelni, jest minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego. W dalszej kolejności organ podniósł, że skarga została wniesiona przez podmiot nieuprawniony, albowiem – w jego ocenie - strona skarżąca nie posiada interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi, zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. A ponadto wnoszący skargę nie określił naruszenia których przepisów dopuścił się organ. Jednocześnie w zakresie wymogów formalnych skargi przewidzianych w art. 57 § 1 i art. 46 p.p.s.a. organ zarzucił, że skarga nie została wniesiona przez osobę pełniącą funkcję organu, ani nie została upoważniona w żaden inny sposób do działania w jej imieniu. Według organu wnoszący skargę nie wykazał swojego umocowania do działania zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, ze pełnomocnik przy pierwszej czynności jest zobowiązany dołączyć do akt pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lipca 2016 r. wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi przez oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu lub zaskarżonej czynności) oraz złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu (odpis z KRS, statut) zgodnie z art. 29 p.p.s.a. Przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwanie była dwukrotnie - w dniach 10 i 18 sierpnia 2016 r. - awizowana i nie została przez adresata podjęta w terminie. Wobec tego zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. Sąd przyjął doręczenie zastępcze wezwania, które miało miejsce w dniu 24 sierpnia 2016 r. W oznaczonym terminie skarżący do dnia wydania postanowienia nie wskazał zaskarżonego aktu lub czynności, jak również organu, którego skarga dotyczy, a także nie przedstawił dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu. W tych okolicznościach sprawy Sąd, postanowieniem z dnia 2 września 2016 r., skargę w niniejszej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucił. Dodatkowo Sąd stwierdził, że sprawa niniejsza, nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej przepisem art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. Po uprawomocnieniu się powyższego postanowienia skarżący wniósł o przywrócenie terminu "w przedmiotowej sprawie", wskazując na zmianę adresu i niemożność podjęcia przesyłek kierowanych z Sądu. Wobec powyższego wniosku, Sąd wezwał skarżącego do podania okoliczności, które zdaniem skarżącego uzasadniają przywrócenie terminu oraz wskazania kiedy dowiedział się o treści zapadłego w sprawie postanowienia (wezwanie z dnia 21 lutego 2017 r.). W odpowiedzi skarżący przywołał okoliczność zmiany adresu i wskazał, że o podjętym rozstrzygnięciu dowiedział się "po kilku miesiącach". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim stwierdzenia wymaga, że stan faktyczny sprawy pozwala Sądowi przyjąć, że złożony przez skarżącego wniosek jest wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Skarga bowiem została odrzucona z tego właśnie powodu, że Sąd wezwał stronę skarżącą do usunięcia tych braków w terminie 7 dni, którego to wezwania strona nie wykonała. Postanowienie z dnia 2 września 2016 r. o odrzuceniu skargi opiera się na usunięciu braków formalnych skargi. Jednakże Sąd wskazał w nim również, że rozważana sprawa nie dotyczy kognicji sądu administracyjnego a sądu powszechnego. Sąd wyraźnie zaznaczył, że materialnoprawną podstawą zakwestionowanej przez skarżącego uchwały Senatu Uniwersytetu Medycznego z dnia 25 maja 2016 r. stanowi przepis art. 125 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), który dotyczy kwestii rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem akademickim. Jednocześnie w art. 128 tej ustawy ustawodawca wskazał, że rozwiązanie lub wygaśnięcie umowy o pracę z nauczycielem akademickim następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (...). Natomiast w przepisie art. 136 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawodawca przesądził, że w sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników uczelni, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, zaś spory o roszczenia ze stosunku pracy pracownika uczelni rozpatrują sądy pracy, o czym stanowi dalej ustęp 2 tego przepisu. Z powyższego unormowania wynika zatem jednoznacznie, że sprawa dotycząca rozwiązania stosunku pracy z mianowanym adiunktem nie jest sprawą administracyjną i nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia do sądu administracyjnego. Reasumując, tak zakreślony przedmiot skargi, a w konsekwencji i postępowania sądowoadministracyjnego nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej przepisem art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. Powyższa zaś kwestia, zdaniem Sądu, przekonuje o bezprzedmiotowości postępowania, które miałoby na celu przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, która nie podlega właściwości sądowoadministracyjnej. Sąd administracyjny, jak wynika z powyższych rozważań, nie jest w ogóle właściwy w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z mianowanym adiunktem. W związku z tym jakiekolwiek rozważania w kwestii przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi należy w tym stanie rzeczy uznać za zbędne. Wobec tego, co wcześniej powiedziano, postępowanie wszczęte wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlegało umorzeniu o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Na marginesie dodać jedynie można, że mimo powyższego rozstrzygnięcia, Sąd pismem z dnia 21 lutego 2017 r. wezwał skarżącego do podania okoliczności, które jego zdaniem miały uzasadniać przywrócenie terminu oraz wskazanie kiedy dowiedział się o treści postanowienia z dnia 2 września 2016 r., gdyż jak każde pismo w postępowaniu sądowym, wniosek o przywrócenie terminu powinien odpowiadać warunkom formalnym przewidzianym w art. 46 p.p.s.a., a ponadto w art. 87 p.p.s.a. Zanim Sąd przejdzie do jego merytorycznej oceny, jest zobligowany do zbadania tych kwestii. M.in. nie zawarcie we wniosku danych mających na celu uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu uzasadnia wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia braków pisma, co Sąd uczynił.