IV SA/Wr 335/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant asystent sędziego Sylwia Zdyb, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. sprawy ze skargi B. B. i T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności z tytułu pobytu dziecka w placówce opiekuńczo-interwencyjnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania [...], dalej: skarżący, utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ś.Ś. z dnia [...] 2012 r. nr [...] działającego z upoważnienia Starosty Ś., w sprawie ustalenia wysokość należności z tytułu pobytu dziecka – [...] w Placówce Opiekuńczo- Interwencyjnej "[...]" we W., za okres od 11 października 2010 r. do 4 października 2011 r. w kwocie 48.775,25 zł oraz zobowiązania do uiszczenia ww. kwoty w ciągu dwóch miesięcy od ustatecznienia się decyzji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium Odwoławcze podało, że postanowieniem w przedmiocie zarządzenia tymczasowego z dnia [...] 2010 r. sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w Ś. Ś.córka [...] – [...] została umieszczona w Placówce Opiekuńczo- Interwencyjnej "[...]" we W. Zgodnie z zarządzeniem Prezydenta W. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania dziecka w placówce opiekuńczo- wychowawczej na terenie W. na 2010 r. koszt ten wynosił 3.975,34 zł. Natomiast na mocy zarządzenia Prezydenta W. z [...] 2011 r. nr [...] w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej na terenie W. na 2011 r. koszt ten wynosił 4.275,65 zł. Dyrektor PCPR decyzją z [...] 2012 r. nr [...] ustalił odpłatność skarżących za pobyt córki w Placówce Opiekuńczo- Interwencyjnej za okres od 11 października 2010 r. do 4 października 2011 r. w kwocie 17.439,29 zł oraz rozłożono spłatę powyższej kwoty na 20 rat w wysokości 871,96 zł, w tym pierwszą ratę ustalono na kwotę 872, 05 zł. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] 2012 r. nr [...] uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ winien uzupełnić postępowanie o uzyskanie informacji na temat sytuacji dochodowej, majątkowej i zdrowotnej rodziny skarżących w celu właściwego zastosowania przepisów o zwolnieniu z ponoszenia odpłatności lub odstąpieniu od jej ustalenia. Dyrektor PCPR rozpatrując ponownie sprawę, wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] 2012 r., którą ustalił odpłatność skarżących za pobyt córki w Placówce Opiekuńczo- Interwencyjnej za okres od 11 października 2010 r. do 4 października 2011 r. w kwocie 48.775,25 zł oraz zobowiązał ich do uiszczenia ww. kwoty w ciągu dwóch miesięcy od uostatecznienia się decyzji, Od tej decyzji skarżący odwołali się podnosząc, że z powodu trudnej sytuacji dochodowej i zdrowotnej nie są w stanie ponieść ciążących na nich należności oraz wnieśli jednocześnie o zwolnienie z odpłatności lub odstąpienie od ustalenia ww. opłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podało, że zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. nr 149, poz. 887 ze zm. dalej ustawa) za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym — w przypadku umieszczenia dziecka placówce opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego, interwencyjnego lub specjalistyczno-terapeutycznego, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. Zgodnie z art. 194 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rodziny, opłatę, o której mowa w art. 193 ust. 1, ustala się w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. Rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa wart. 193 ust. 1. Podobnie jak Dyrektor PCPR Kolegium stwierdziło, że córka skarżących pozostawała w Placówce Opiekuńczo-Interwencyjnej od 11 października 2010 r. do 4 października 2011 r., czyli w czasie, gdy kwestię funkcjonowania i umieszczania dzieci w tego typu placówkach określała ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., nr 175, poz. 1362 ze zm.). Zgodnie z art. 218 pkt 16 ustawy, od 1 stycznia 2012 r. przepisy te utraciły moc prawną i w zakresie regulacji prawnej instytucji pieczy zastępczej zostały zastąpione przez przepisy ww. ustawy o wspieraniu rodziny. Kolegium zauważa, że wprawdzie stany faktyczny (pozostawanie dziecka w placówce) zakończył się pod rządami starego prawa (ustawy o pomocy społecznej), to jednak nadal trwają pod rządami nowego prawa następstwa prawne tego stanu w postaci zaktualizowanego wówczas obowiązku ponoszenia przez rodziców biologicznych kosztów pobytu dziecka w placówce opiekuńczo- wychowawczej. Wobec tego zgodnie z zasadą bezpośredniego działania nowego prawa należy zastosować taką regułę intertemporalną, wedle której kwestia ponoszenia odpłatności za pobyt córki skarżących w placówce opiekuńczo- interwencyjnej podlegać winna nowemu prawu. Kolegium przyjęło, że zastosowanie nowych przepisów do zwrotu przez skarżących należności z tytułu poniesionych kosztów pobytu córki w Placówce Opiekuńczo - Interwencyjnej jest możliwe. Art. 194 ust. 1 w zw. z art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy kwestię ustalenia w drodze decyzji starosty opłaty rodziców biologicznych za pobyt dziecka w placówce łączy z wysokością średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Jak natomiast wynika z akt sprawy, możliwe jest ustalenie tychże kosztów obowiązujących od 11 października 2010 r. do 4 października 2011 r. Zgodnie z art. 194 ust. 2-3 ustawy, rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1. Starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa w ust. 2, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1(art. 193 ust. 1) . Zgodnie z postanowieniami uchwały nr [...] Rady Powiatu w Ś. Ś. z [...] 2012 r. w sprawie określania szczegółowych warunków umarzania, odraczania terminu płatności, rozkładania na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, możliwość odstąpienia od ustalenia należności za pobyt dziecka w pieczy zastępczej dotyczy przypadków, w których dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 300 % kryterium dochodowego ustalonego na podstawie art. 8 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2009 r., nr 175, poz. 1362 - tj.). Wedle tego przepisu, kryterium dochodowe na osobę w rodzinie wynosi 456 zł (300% kryterium: 1.368 zł). Z kolei, zgodnie z niezakwestionowanymi w odwołaniu ustaleniami organu pierwszej instancji, miesięczny dochód na osobę w rodzinie skarżących wynosi 1.394,39 zł i przekracza kwotę 300% kryterium dochodowego obligującą organ do odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Wobec tego, Kolegium stwierdza, że nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od ustalenia ww. opłaty za pobyt córki skarżących. Organ pierwszej instancji musiał więc wydać decyzję ustalającą wysokość opłaty. Kolegium podkreśla jednocześnie, że skarżący mogą wystąpić z wnioskiem o zastosowanie wobec nich ulgi w postaci umorzenia, odroczenia płatności lub rozłożenia na raty nałożonej na nich odpłatności. Sprawa ta będzie podlegała rozważeniu przez organ pierwszej instancji w odrębnym postępowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 8 w zw. z art. 6 pkt. 3 i art. 6 pkt 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji błędnie ustalenie dochodu na osobę w rodzinie skarżących, 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania - art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienia sytuacji materialnej rodziny, ilości osób w rodzinie i dochodu na osobę w rodzinie. W uzasadnieniu skargi skarżący podważyli, ustaloną przez organy orzekające kwotę dochodu przypadającego na osobę w ich rodzinie, co ma wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Wskazano, że dochód rodziny powinien być podzielony na cztery (a nie na trzy) osoby, z uwzględnieniem ich córki przebywającej w pieczy zastępczej, w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej, w szczególności art. 10 ust. 3. Podniesiono, że " w celu ustalenia stopnia, w jakim obciążeniem będzie dla rodziców utrzymywanie dziecka w instytucji opiekuńczej, w składzie rodziny należy uwzględniać także i te dzieci, które faktycznie w gospodarstwie domowym nie przebywają". Zarzucono, że w sprawie nie dokonano pełnej oceny sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżących. W skardze przedstawiono wydatki rodziny związane z utrzymaniem domu, życiem codziennym, leczeniem oraz z regulowaniem zobowiązań, m.in. kredytów i zakwestionowano fakt nieuwzględnienia ich przy ustalaniu kwoty odpłatności za pobyt córki w Placówce Opiekuńczo - Interwencyjnej. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz zawartą w niej argumentację. W uzasadnieniu Kolegium Odwoławcze podało, że wbrew twierdzeniom skarżących, nie mogą mieć zastosowania przepisy ustawy o pomocy społecznej, w szczególności art. 10 ust. 3, który z chwilą wejścia w życie ustawy o pieczy zastępczej został uchylony. Natomiast w świetle powołanych przepisów ustawy o pieczy zastępczej starosta ma obowiązek ustalenia opłaty w wysokości średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce. Zasady ustalania odpłatności w ustawie o pieczy zastępczej zostały uregulowane odmiennie niż w dotychczasowych przepisach, które zawarte były w ustawie o pomocy społecznej (art. 81), pozwalających już na etapie ustalania wysokości opłaty na zastosowanie stosownych ulg. Z regulacji zawartej w art. 193 ust. 3 ustawy wynika, że przy ustalaniu odpłatności istnieje możliwość zastosowania ulgi jedynie w formie odstąpienia od ustalenia opłaty. Pozostałe ulgi, tj. ewentualne umorzenie, rozłożenie na raty lub odroczenie terminu płatności, mogą być zastosowane dopiero po ustaleniu wysokości obciążającego rodziców dziecka przebywającego w pieczy zastępczej zobowiązania. Przy zastosowaniu ewentualnej ulgi starosta ma obowiązek respektowania reguł zawartych w stosownej uchwale rady powiatu. Kwestia umorzenia lub zastosowania innych ulg przewidzianych w art. 194 § 3 ustawy o pieczy zastępczej może być jednak oceniana w odrębnym postępowaniu. Ustalenie zaskarżoną decyzją wysokości zobowiązania skarżących nie zamyka więc im drogi do ubiegania się o wskazane w tym przepisie ulgi. W tym właśnie, odrębnym postępowaniu mogą być podnoszone argumenty dotyczące kosztów związanych z utrzymaniem rodziny, jej wydatków i zobowiązań, sytuacji rodzinnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 tej samej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie można zarzucić naruszenia prawa. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 193 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. nr 149, poz. 887 ze zm.), dalej: ustawa. Zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 2 za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą opłatę miesięczną w wysokości średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Za ponoszenie opłaty o której mowa w ust. 1 rodzice odpowiadają solidarnie (art. 193 ust. 2). Opłatę określoną w art. 193 ust. 1 ustawy, ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w placówce opiekuńczo-wychowawczej (art. 194 ust. 1 ustawy). Przy czym – jak stanowi art. 194 ust. 2 ustawy - rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1. Starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa w ust. 2, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1 (art. 194 ust. 3). Uwzględniając przytoczone przepisy stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie odpłatności za pobyt dziecka w pieczy zastępczej jest dwuetapowe. W pierwszym postępowaniu, a które jest przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, rolą starosty jest jedynie ustalenie wysokości odpłatności za pobyt dziecka w rodzinnej lub instytucjonalnej pieczy zastępczej i wskazanie osób zobowiązanych do ponoszenia tych opłat. W ramach tego postępowania starosta ustala solidarnie wobec rodziców miesięczną opłatę w wysokości przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 - w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinnej pieczy zastępczej albo średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej (art. 193 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy). Starosta zobowiązany jest również ocenić możliwości uzyskania od rodziców należnej opłaty. Jeżeli uzna, że rodzice nie są zdolni do ponoszenia odpłatności w całości lub w części, zgodnie z art. 193 ust. 3 ustawy, opłatę ponoszą osoby dysponujące dochodem dziecka, w wysokości nie wyższej niż 50% kwoty tego dochodu. Oczywiście pod warunkiem, że dziecko dysponuje dochodem. W ramach tego postępowania starosta zobowiązany jest wskazać, jakie są średnie miesięczne wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka w tej placówce opiekuńczo-wychowawczej, w której przebywa dziecko, a które to ustalenia wydatków zostały ogłoszone w wydanym przez niego - na podstawie art. 196 ust. 4 ustawy – komunikacie. Przedmiotem tego postępowania administracyjnego jest bowiem jedynie kwestia ustalenia odpłatności za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. W toczącym się następnie postępowaniu administracyjnym, które może zostać wszczęte na wniosek rodziców (lub jednego z nich) lub z urzędu, dopiero po ostatecznym zakończeniu postępowania w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt dziecka w pieczy zastępcze, starosta rozstrzyga o ewentualnym umorzeniu w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczeniu terminu płatności, rozłożeniu na raty albo odstąpieniu od ustalenia opłaty z tytułu pobytu dziecka w rodzinnej lub instytucjonalnej pieczy zastępczej. Należy wskazać, że postępowanie to jest niezależne od postępowania o ustalenie opłaty. W ramach tego postępowania starosta ocenia, czy rodzice spełniają warunki określone w uchwale rady powiatu wydanej na podstawie art. 194 ust. 2 ustawy, do umorzenia opłaty, rozłożenia jej na raty, odroczenia terminu jej płatności, bądź do odstąpienia od ustalenia opłaty, przy czym pamiętać należy, że stosownie do przepisu art. 194 ust. 3 ustawy może, lecz nie musi – nawet przy spełnieniu warunków określonych w uchwale, umorzyć tę odpłatność, rozłożyć ją na raty, odroczyć termin płatności lub odstąpić od jej ustalenia. Zależy to od jego uznania. Z tej racji, że rodzice dziecka powinni wiedzieć, że dopóki ich dziecko przebywa w placówce opiekuńczo-wychowawczej są z mocy przepisów prawa obowiązani do ponoszenia opłaty do wysokości tzw. średniego miesięcznego kosztu utrzymania wskazanego w art. 196 ustawy. Obowiązek ten może zostać ograniczony bądź zniesiony tylko w wyjątkowych przypadkach określonych w przepisach prawa – uchwale rady powiatu i to w odrębnym postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że córka skarżących postanowieniem Sądu została umieszczona w Placówce Opiekuńczo - Interwencyjnej. Organy orzekające ustalając wysokość należności za jej pobyt przyjęły średni miesięczny koszt określony zarządzeniem z dnia [...] 2010 r. nr [...] Prezydenta W. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania dziecka w placówce opiekuńczo- wychowawczej na terenie W. na 2010 r. koszt ten wynosił 3.975,34 zł oraz zarządzenia Prezydenta W. z [...] 2011 r. nr [...] w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania dziecka w placówce opiekuńczo- wychowawczej na terenie W. na 2011 r. koszt ten wynosił 4.275,65 zł. Organy orzekające prawidłowo ustaliły odpłatność skarżących za pobyt córki w Placówce Opiekuńczo- Interwencyjnej za okres od 11 października 2010 r. do 4 października 2011 r. w kwocie 48.775,25 zł. Odnosząc się do zarzutów skargi jakoby organy orzekające naruszyły przepisy postępowania poprzez dokonanie pobieżnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego odnoszącego się do możliwości płatniczych skarżących w sprawie umorzenia opłaty, stwierdzić należy, mając na uwadze powyższe rozważania Sądu, że rolą organów orzekających w postępowaniu o ustalenie opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej nie było rozstrzyganie, czy sytuacja materialna skarżącego pozwala na umorzenie opłaty, rozłożenie jej na raty, odroczenie terminu jej płatności, względnie odstąpienie od jej ustalenia. Jak już wskazano kwestie te mogą być badane dopiero po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy o ustalenie opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1 ustawy, w ramach nowego postępowania. Kolegium Odwoławcze okoliczność tą podniosło w zaskarżonej decyzji , jak i odpowiedzi na skargę, że skarżący mogą wystąpić ze stosownym wnioskiem o zastosowanie wobec nich ulgi w postaci umorzenia, odroczenia płatności lub rozłożenia na raty nałożonej na nich odpłatności. Sąd podziela stanowisko Kolegium Odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy ustawy o pomocy społecznej, w szczególności art. 10 ust. 3, który z chwilą wejścia w życie ustawy o pieczy zastępczej został uchylony. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał je za chybione, ponieważ wydanie kwestionowanej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. art. 7 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.