IV SA/Wr 337/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 31 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2013 r, sygn. akt IV SA/Wr 337/13 odrzucającego skargę Z. R. na postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia z urzędu członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. od udziału w sprawie udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministryjne wszczęte skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 337/13 odrzucił skargę skarżącego na postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wyłączenia z urzędu członków tego Kolegium od udziału w sprawie udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 września 2013 r. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia (pkt I sentencji), umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o dokonanie wykładni tego postanowienia (pkt II sentencji); odmówił wstrzymania wykonania powyższego postanowienia (pkt III sentencji). Skarżący, pismem z dnia 10 września 2013 r., wniósł m. in. szereg skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie, w tym również w sprawie objętej niniejszą sygnaturą akt. W jej uzasadnieniu podniósł, że domaga się stwierdzenia niezgodności z prawem opublikowanych orzeczeń jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, stanowiących o uprzedmiotowieniu strony. Wskazał, że postępowanie prowadzi do obejścia prawa, a organ administracji i Sąd zamyka mu drogę do obrony swoich praw i sprawiedliwego wyroku. Postępowanie sądowe zaś w sposób rażący narusza pryncypia ustawy o pomocy społecznej. W rozpoznawanej sprawie skarżący zatem, pismem z dnia 10 września 2013 r., wniósł kolejną, sporządzoną osobiście, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. w zakresie odrzucającym skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie wszczęte kolejną skargą z dnia 10 września 2013 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. w zakresie odrzucającym skargę podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na to, że wspomnianym wyżej postanowieniem z dnia 30 września 2013 r. Sąd w pkt I sentencji odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu z dnia 12 lipca 2013 r., wniesioną pismem skarżącego z dnia 2 września 2013 r. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W uzasadnieniu postanowienia Sądu odrzucającego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazano, że skarga ta podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a. ze względu na to, że nie została sporządzona przez fachowego pełnomocnika, o którym mowa w art. 175 § 1 p.p.s.a. W myśl zaś art. 285f § 3 p.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, która nie została opłacona, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Z treści art. 175 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym, w nim osobom. Niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę niedopuszczalną. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna być zatem sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 w związku z art. 285l p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie, kolejną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sporządził również osobiście skarżący, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a., a więc z naruszeniem wymogu z art. 175 § 1 p.p.s.a., i tym samym uzasadnia umorzenie postępowania wszczętego tą skargą. Ponadto w uzasadnieniu kolejnej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, skarżący podniósł tożsamą argumentację, co w uzasadnieniu pierwszej skargi domagając się stwierdzenia niezgodności z prawem opublikowanych orzeczeń jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, stanowiących o uprzedmiotowieniu strony. Wskazał również, że postępowanie prowadzi do obejścia prawa, a organ administracji i Sąd zamyka mu drogę do obrony swoich praw i sprawiedliwego wyroku. Postępowanie sądowe zaś w sposób rażący narusza pryncypia ustawy o pomocy społecznej. Dodać przy tym należy, iż z treści uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 23 sierpnia 2013 r. odmawiającego wykładni powyższego postanowienia Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. odrzucającego skargę wynika, iż skarżący został pouczony o obowiązku sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez profesjonalnego pełnomocnika. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 175 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.