IV SA/Wr 339/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Asesor WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Dorota Hurman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Likwidatora Specjalistycznego Szpitala im. R. we W. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia uchyla zaskarżone postanowienie. Okręgowy Inspektor Pracy we W., postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], wydanym na podstawie art. 23 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), art. 127 § 2 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 16 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r., Nr 128, poz. 1405 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Likwidatora Specjalistycznego Szpitala im. R. we W. na postanowienie Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W., z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że strona w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie przedstawiła żadnych argumentów, które by świadczyły o wydaniu zaskarżonego orzeczenia z naruszeniem prawa. Stosownie do art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zastosowano najmniej uciążliwy środek egzekucyjny przewidziany w ustawie, w kwocie [...]zł, adekwatnej do sytuacji finansowej szpitala. W skardze na to postanowienie Likwidator Specjalistycznego Szpitala im. R. we W. wniosła o jego uchylenie, względnie o stwierdzenie nieważności. Opisała okoliczności, w których została powołana na pełnione stanowisko. Podkreśliła swój brak wpływu na wielkość przychodów likwidowanego szpitala, która jest w pełni uzależniona od kwot przeznaczonych na ten cel przez samorząd województwa. Stwierdziła, że w ramach posiadanych możliwości już przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego zaspokoiła większość roszczeń pracowniczych będących przedmiotem tego postępowania. Zwróciła też uwagę na to, że zgodnie z art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego każda decyzja administracyjna powinna między innymi zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska osoby upoważnionej do wydania decyzji. Zaskarżone postanowienie jest natomiast podpisane przez kogoś, czyjej tożsamości ani też stanowiska nie można określić. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Okręgowego Inspektora Pracy we W. wniosła o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjne zważył, co następuje: Skarżąca podniosła zarzut co do nieprawidłowości w podpisie zaskarżonego postanowienia. Powołała się przy tym na przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące podpisania decyzji administracyjnej. Sąd rozpatrzył te zarzuty, wszakże z powołaniem się na przepisy dotyczące postanowienia, gdyż taka forma działania organu II instancji jest przedmiotem niniejszej skargi. Zgodnie z art. 10 powołanej wyżej ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nie uregulowanych w ustawie bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Także art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Do takich spraw nie uregulowanych w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy oraz w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy m.in. kwestia warunków formalnej prawidłowości postanowienia, które jest przedmiotem skargi. Należy zatem do nich odnieść przepisy kpa. Zgodnie z art. 124 § 1 kpa składniki postanowienia są następujące: 1) oznaczenie organu administracji publicznej, 2) data wydania, 3) oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, 4) powołanie podstawy prawnej, 5) rozstrzygnięcie, 6) pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, 7) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Braki (uchybienia) w sposobie określenia tych składników uniemożliwiają lub utrudniają wykazanie, czy mamy do czynienia z postanowieniem jako objawem woli organu czy też z inną formą działania administracji. Taki zarzut należy postawić pod adresem zaskarżonego postanowienia. Jednym z obligatoryjnych składników jest podpis pod postanowieniem, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. W niniejszej sprawie badaniu podlega przede wszystkim, czy podpis został złożony przez osobę piastującą funkcję organu administracji II instancji lub przez osobę działającą z jej upoważnienia. Wskazanemu w zaskarżonym postanowieniu imieniu i nazwisku osoby sprawującej funkcję organu (M. W.), jego stanowisku służbowemu (Okręgowy Inspektor Pracy), towarzyszy nieczytelny podpis poprzedzony zwrotem: w/z (skrót wyrażenia: "w zastępstwie"). Z powyższego wynika, że zaskarżone postanowienie nie zostało podpisane przez Okręgowego Inspektora Pracy lecz przez nie dającą się zidentyfikować na podstawie złożonego podpisu osobę, działającą "w zastępstwie" organu. Dekoncentracja kompetencji Okręgowego Inspektora Pracy może nastąpić na rzecz pracowników Okręgowego Inspektoratu Pracy w trybie art. 268 lit. a) kpa. Następuje to w drodze stosownego upoważnienia wydanego przez Okręgowego Inspektora Pracy. Fakt ten powinien znaleźć odzwierciedlenie w podpisie pod postanowieniem w formule "z upoważnienia ...". W orzecznictwie podnosi się wprawdzie prawo zastępcy do podpisywania aktów administracyjnych za organ (za dyrektora, naczelnika, itp.), które wynika z samej istoty zastępstwa. Formuła "w zastępstwie" nie jest wszakże synonimem zwrotu "zastępca" okręgowego inspektora pracy, o którym mowa w art. 4 ust 2 ustawy, działający z upoważnienia udzielonego mu w trybie art. 268 lit. a) kpa. W konsekwencji należy stwierdzić, że istnienie upoważnienia do wydania postanowienia nie może być przedmiotem domniemań. Podpisanie postanowienia przez niezidentyfikowaną osobę, bez podania imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, z którego wynikałoby upoważnienie do jego wydania, uniemożliwia zbadanie przez Sąd, czy postanowienie stanowi objaw woli uprawnionego organu, czy też podpisane zostało przez osobę nieupoważnioną. Braków tych, które powstały w chwili podpisania zaskarżonego postanowienia, nie można konwalidować w trybie następczej procedury wyjaśniającej, która miała miejsce po wydaniu zaskarżonego postanowienia, mającej na celu identyfikację osoby podpisującej oraz jej legitymację do wydawania postanowienia z upoważnienia organu,. Sąd nie wypowiadał się w kwestii zarzutów skarżącej dotyczących zasadności podjęcia postępowania egzekucyjnego oraz zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, gdyż po uchyleniu przez Sąd postanowienia organu II instancji, postanowienie organu I instancji w tej sprawie, jako nieostateczne i nieprawomocne nie podlega rozpoznaniu. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.