IV SA/Wr 340/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie NSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2006r. sprawy ze skargi L. Ż. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. bez numeru w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. /bez numeru/, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego - po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez mł. asp. L. Ż. - referenta Sekcji Policji Sądowej KMP w J. G. - od rozkazu personalnego nr [...]z dnia [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w J. G. w sprawie przedłużenia wyżej wymienionemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, utrzymano w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W motywach uzasadnienia podniesiono, że rozkazem personalnym nr [...]z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji w J. G. na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przedłużył okres zawieszenia mł. asp. L. Ż. w wykonywaniu czynności służbowych do czasu ukończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Od powyższego rozkazu personalnego, w ustawowym terminie, mł. asp. L. Ż. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.. W odwołaniu stwierdził, że w dniu [...]r. Prokurator Okręgowy we W. wydał postanowienie o zamknięciu śledztwa w jego sprawie i z tego tytułu wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, podtrzymując jednocześnie swoje wcześniejsze stanowisko w tej kwestii zawarte w raporcie z dnia [...]r. stanowiącym odwołanie od decyzji o zawieszeniu go w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy. Komendant Miejski Policji w J. G. w zajętym stanowisku wniósł o utrzymanie zaskarżonego rozkazu w mocy. Rozpatrując odwołanie stwierdzono, co następuje: Młodszy aspirant L. Ż. został zawieszony w wykonywaniu czynności służbowych rozkazem personalnym nr [...]z dnia [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w J. G. na okres trzech miesięcy. Powodem zawieszenia w czynnościach służbowych było przedstawienie mu w Prokuraturze Okręgowej we W. zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., polegającego na przekroczeniu uprawnień i przerobieniu w okresie od [...]r. do [...]r. [...] czynów polegających na przekroczeniu swoich uprawnień i przerobieniu mandatów karnych kredytowanych. Od powyższego rozkazu personalnego mł. asp. L.Ż. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., który zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Stosownie do treści art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzję w tym przedmiocie władny jest podjąć właściwy przełożony. Zaznaczyć przy tym należy, że ani przepisy ustawy o Policji, ani rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. z 2002r. Nr 120, poz. 1029) nie wskazują okoliczności, które należy uwzględniać przy analizowaniu i ocenie danej sprawy i kwalifikowaniu jej jako szczególnie uzasadnionego przypadku. Komendant Miejski Policji w J. G., w zajętym w sprawie stanowisku stwierdził, że uwzględniając okoliczności i charakter oraz wysoce ujemne dla społecznego wizerunku Policji następstwa przestępstwa zarzucanego mł. asp. L. Ż. uznał, że w dalszym ciągu istnieje konieczność odsunięcia wyżej wymienionego policjanta od wykonywania czynności służbowych. Do realizacji tych zadań policjant może być dopuszczony dopiero po oczyszczeniu z tych zarzutów. Zaskarżony rozkaz personalny o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych mł. asp. L. Ż. do czasu ukończenia postępowania karnego jest więc realizacją uprawnienia przysługującego właściwemu przełożonemu. Wydanie przez prokuratora postanowienia o zamknięciu śledztwa prowadzonego przeciwko mł. asp. L. Ż. nie oznacza zakończenia postępowania karnego prowadzonego w tej sprawie, które nastąpić może dopiero po wydaniu prawomocnego wyroku przez właściwy sąd. Niemniej jednak należy zaznaczyć, że stosownie do treści § 5 pkt 1 przywołanego wyżej rozporządzenia, w przypadku ustania przesłanek uzasadniających zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, organ który w pierwszej instancji wydał decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych uchylają przed ukończeniem postępowania karnego. W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego L. Ż. zarzucił, że argumentacja zaskarżonych decyzji jest uboga, nie jest należycie uzasadniona albowiem nie wzięto pod uwagę tej okoliczności, że to on sam zwracał uwagę na nieprawidłowości i to on walczył z panującą ówcześnie patologią w KMP w J. G., że nie wzięto wreszcie pod uwagę wszystkich okoliczności w sprawie. Zarzucił, że porównywalne konsekwencje nie zostały wyciągnięte w stosunku do byłego Komendanta Miejskiego Policji w J. G., za którego kadencji doszło do takiego stanu rzeczy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 39 ust. 1-3 ustawy o Policji, powołanej wyżej, Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące /ust. 1/. Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące /ust. 2/. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego /ust. 3/. Materialnoprawną podstawą podjętego w sprawie rozstrzygnięcia był przepis art. 39 ust. 3 ustawy, stanowiący, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzja podejmowana w trybie tego przepisu ma charakter uznaniowy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany - Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 kpa ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Decyzja uznaniowa może być uchylona przez Sąd w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca. Organy decyzyjne wyjaśniły motywy rozstrzygnięcia. Przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca i nie ma potrzeby jej powtarzania. Zarzuty skargi nie podważają przesłanek, na jakich podjęto to rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. W szczególności, zważywszy na cel instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych w zawodach zaufania publicznego, do jakich z pewnością należy zawód policjanta, a także ze względu na dbałość o społeczny wizerunek Policji, należy zgodzić się z argumentacją organu, że powód zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie zniknął wraz z postanowieniem o zamknięciu śledztwa prowadzonego przeciwko niemu. Ostateczna weryfikacja prawidłowości decyzji o zawieszeniu skarżącego w czynnościach, wraz ze skutkami może nastąpić dopiero w wyniku wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie, co jednak jeszcze nie nastąpiło. Dla oceny sytuacji nie mają znaczenia zarzuty formułowane przez skarżącego wobec byłego przełożonego, albowiem przedmiotem oceny Sądu jest jedynie badanie prawidłowości decyzji o przedłużeniu skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.