IV SA/Wr 341/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędziowie NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Dorota Hurman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi P. R. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Orzeczeniem z dnia [...] r., Nr [...], Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w P. stwierdziła u P. R. schorzenia z: § 39 pkt 1, § 30 pkt 3, § 34 pkt 1, § 63 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm.). Stanowiło to podstawę do ustalenia, że poborowy jest zdolny do służby wojskowej - kategoria A. W odwołaniu skarżący zarzucił, że opinie lekarzy, u których się leczy, różnią się od opinii Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Stwierdził ponadto, że na dowód tego przedstawia stosowne zaświadczenia lekarskie. Orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r., Nr [...], w oparciu o przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1, art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r., Nr 21, poz. 205 ze zm.) oraz w oparciu o § 6 pkt 1 i § 32 ust. 1 - 3 cyt. wyżej rozporządzenia, utrzymano w mocy zaskarżone orzeczenie I instancji. W uzasadnieniu wskazano na stwierdzone u odwołującego się schorzenia z § 39 pkt 1, § 34 pkt 1 i § 63 pkt 1 powołanego załącznika do rozporządzenia MON. Z uwagi na to, że organ II instancji nie dysponował dokumentacją medyczną, na którą powoływał się skarżący w odwołaniu, organ ten orzekł w oparciu o posiadaną dokumentację medyczną z postępowania organu I instancji. W piśmie zawierającym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, P. R. wyraził niezadowolenie z orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, kwalifikującego go do kategorii A. Skarżący załączył ponadto kserokopie dokumentacji lekarskiej, o której wspominał w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Stan zdrowia skarżącego ustalony po przeprowadzeniu lekarskich badań specjalistycznych kwalifikuje go, zdaniem organu II instancji, do kategorii A zdolności do służby wojskowej. Organ podniósł, że skarżący nie przedstawił w toku postępowania odwoławczego dokumentacji medycznej, na którą się powoływał, mimo dwóch pisemnych wezwań skierowanych do niego przez organ I oraz II instancji. Dokumentacja ta, dosłana już po wydaniu decyzji II instancji nie zawiera, zdaniem organu II instancji, danych mogących spowodować uzasadnione wątpliwości co do oceny stanu zdrowia P. R. dokonanej przez lekarzy specjalistów badających dla potrzeb orzeczniczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach - wraz z załącznikiem nr 1 - wykazem chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, orzeczenie o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w § 1, właściwe komisje wojskowe wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych. Wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie na podstawie badania lekarskiego według kategorii i kryteriów, które wyżej wskazano oraz na podstawie dokumentacji lekarskiej i innych dokumentów mających znaczenie w sprawie. W uzasadnionych przypadkach komisja lekarska może wydać orzeczenie wyłącznie na podstawie posiadanej dokumentacji (§ ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia). Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeka w zasadzie na podstawie dokumentacji zawartej w aktach orzeczniczo-lekarskich. W razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie, jak również skierować badanego na obserwację szpitalną. Komisja ta może również przeprowadzić dodatkowe postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenia tego postępowania komisji, która wydała orzeczenie (§ 32 powołanego rozporządzenia). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich powinny zawierać szczegółowe uzasadnienie (§ 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia). Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 kpa.). Organ administracji państwowej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przedstawionych zasad procedury administracyjnej. Mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obydwu instancji przeprowadziły bądź zleciły przeprowadzenie specjalistycznych badań lekarskich. Skarżący powołał się jednak w odwołaniu na dokumentację medyczną istotną dla oceny jego stanu zdrowia z punktu widzenia przydatności do służby wojskowej. Oczekiwał także w związku z tym przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich. Z akt sprawy pochodzących od organów orzekających wynika, że skarżący tej dokumentacji nie załączył do odwołania. W aktach sprawy znajdują się kopie dwóch wezwań, skierowanych do skarżącego, aby przesłał posiadaną dokumentacje lekarską, na która się powołał w odwołaniu. Brak jest jednak dowodu na okoliczność że skarżący te wezwania otrzymał. Dokumentacja ta została dołączona dopiero do skargi. Organ II instancji ocenił tę dokumentację ogólnikowo w odpowiedzi na skargę, jako nie zawierającą danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości co do oceny stanu zdrowia dokonanej przez badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów. Stanowisko organu II instancji wobec przedmiotowej dokumentacji medycznej powinno być natomiast wyrażone w postępowaniu administracyjnym, a nie po jego zakończeniu. Postępowanie organu II instancji narusza zatem powołane wyżej przepisy art. 7, 77 oraz 80 kpa. Należy dodatkowo podkreślić, że niewyjaśnienie przesłanek podjęcia zaskarżonych decyzji poprzez zamieszczenie właściwego uzasadnienia odpowiadającego wymogom z § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MON z dnia 10 czerwca 1992 r. w zw. z art. 107 § 3 kpa, uniemożliwiło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu odtworzenie procesu myślowego, który doprowadził organy orzekające do uznania, że skarżący jest zdolny do służby wojskowej z kategorią A. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy zatem przeprowadzić postępowanie zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a w szczególności spełnić w wydanym orzeczeniu dyspozycję § 19 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, w związku z art. 107 § 3 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.