IV SA/Wr 350/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Wojewody D., który po rozpatrzeniu odwołania z dnia 3 lutego 2011 r. H. B. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. (dalej Prezydent) z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], orzekającą o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego z lokalu położonego przy ul. [...] w L. Postępowanie w sprawie wymeldowania H. B. z miejsca pobytu stałego w trybie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 139 poz. 993 ze zm. - zwana dalej ustawą), zostało wszczęte w dniu 23 września 2010 r. na wniosek S. G. Prezydent pismem z dnia 29 września 2010 r., poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie H. B. z miejsca pobytu stałego i wezwał go do złożenia w przedmiotowej sprawie wyjaśnień. Kolejnym pismem z dnia 29 września 2010 r. Prezydent zwrócił się do zarządcy budynku w którym znajduje się przedmiotowy lokal, o informacje na temat stanu prawnego wskazanej nieruchomości oraz o posiadaną wiedzę na temat zamieszkiwania w lokalu strony postępowania. Na to wystąpienie pismem z dnia 8 października 2010 r. uzyskano odpowiedź, że z akt lokalowych wynika, iż strona w lokalu przebywała od maja 2000 r. do 1 marca 2008 r. Prezydent wystąpił również do Powiatowego Urzędu Pracy (pismo z dnia 29 września 2010 r.), czy strona jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, a tym samym, czy urząd jest w posiadaniu wiedzy na temat adresu do doręczeń strony. W dniu 12 października 2010 r. uzyskano odpowiedź, że od dnia 10 sierpnia 2010 r. strona utraciła status osoby bezrobotnej, adresem do doręczeń w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej był jej adres pobytu stałego. Kolejną czynnością dowodową było wystąpienie z prośbą do Prokuratury Rejonowej w L. (pismo z dnia 26 października 2010 r.) o informację czy Prokuratura posiada wiedzę na temat miejsca przebywania strony postępowania. W odpowiedzi pismem z dnia 2 listopada 2010 r. podano, że decyzją Sądu Rejonowego w Lubinie, strona przebywa, w Areszcie Śledczym we W.. Zwrócił się Prezydent także do Krajowego Rejestru Karnego o informację czy strona figuruje w kartotekach w/w rejestru. W odpowiedzi pismem z dnia 23 listopada 2010 r. potwierdzono informację zawartą w piśmie prokuratury, że figuruje ona w kartotekach Krajowego Rejestru Karnego jako osoba tymczasowo aresztowana w Areszcie Śledczym we W. od dnia 5 października 2010 r. Mając wiedzę o miejscu przebywania strony, organ l instancji zawiadomił ją o wszczętym postępowaniu. Strona w piśmie z dnia 2 grudnia 2010 r. wskazała, że dnia 28 czerwca 2010 r. opuściła lokal mieszczący się przy ul. [...] w L.. Dalej, w przywołanym piśmie podała, że do dnia 5 października 2010 r. przebywała w lokalu przy ul. [...] w L. Powyższe okoliczności strona podtrzymała w piśmie z dnia 20 grudnia 2010 r., jak też w piśmie z dnia 27 grudnia 2010 r., w którym poinformowała organ l instancji, że opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny. Na podstawie przedstawionych ustaleń decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], Prezydent wymeldował stronę z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w L. Od tej decyzji strona złożył odwołanie podnosząc bezzasadność jej wymeldowania. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu podał, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dowodów bezspornie wynika, że strona nie przebywa w miejscu stałego zameldowania, bowiem opuściła je 28 czerwca 2010 r. Powyższe potwierdziła w pismach z dnia 2, 20 oraz 27 grudnia 2010 r., w których wskazała, że od tamtego dnia nie zamieszkuje w spornym lokalu. Protokół z dnia 24 stycznia 2011 r. z wyjaśnieniami S. G., również wskazuje, że od 26 czerwca 2010 strona nie pojawiała się w przedmiotowym lokalu. Organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy wydał decyzję właściwą merytorycznie dokonując eliminacji fikcji meldunkowej z obrotu prawnego. Organ II instancji zaznacza, że przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają charakter porządkowy. Zameldowanie nie potwierdza prawa do lokalu mieszkalnego. Ewidencja meldunkowa to rejestr poświadczający fakt przebywania lub nieprzebywania w lokalu osoby zainteresowanej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu. Skarżący zarzucił organom, że niezgodnie z prawdą przyjęły, że dobrowolnie opuścił lokal w którym był zameldowany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to uchybienie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami – zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 p.p.s.a). W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawę materialnoprawną, zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 § 2 ustawy, który określa, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się Analizując powyższe przepisy należy mieć na uwadze, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter ewidencyjno-rejestrowy i służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób. Dlatego jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, to celem zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy. Przez opuszczenie lokalu w rozumieniu powyższego przepisu należy rozumieć trwałe i dobrowolne nieprzebywanie w dotychczasowym miejscu pobytu stałego lub czasowego. Przepis ten ma charakter porządkowy i jego zadaniem jest odzwierciedlenie stanu faktycznego w ewidencji. Fakt zameldowania lub wymeldowania nie ma wpływu na stosunki cywilnoprawne, prawa własności. Jednoznaczne też jest postanowienie art. 9 ust. 2 b ustawy, które stanowi, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. To gdzie dana osoba przebywa, ma wynikać z ewidencji ludności i zameldowania. W niniejszej sprawie organ administracji wydając decyzję o wymeldowaniu strony skarżącej dokonał czynności, która miała na celu usunięcia fikcji zameldowania. Przeprowadzone postępowanie dowiodło jednoznacznie, że skarżący nie przebywa stale w spornym lokalu. Z pism skarżącego wynika niewątpliwie, że miejscem jego przebywania zanim został pozbawiony wolności (tj. 5 października 2010 r.) był lokal mieszkalny w L. przy ul. [...]. Stanowisko przywołane powyżej, skarżący podtrzymał również w piśmie z dnia 20 grudnia 2010 r. Ponadto pismem z dnia 27 grudnia 2010 r. skarżący poinformował organ l instancji, że opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny. Protokół z dnia 24 stycznia 2011 r. z wyjaśnieniami S. G., również wskazuje, że od 26 czerwca 2010 strona nie pojawiała się w przedmiotowym lokalu. Wobec tego należy stwierdzić, że skarżący nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały, co jest okolicznością niesporną, a opuszczenie tego miejsca miało charakter dobrowolny. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie organ dokonał obiektywnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do stwierdzenia, że ujawnione okoliczności faktyczne sprawy pozwalają na wymeldowanie skarżącego z miejsca pobytu stałego. Decyzja jest należycie uzasadniona; wskazano dowody, na podstawie których zweryfikowano stan faktyczny. Z tej racji wystąpiły przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego w lokalu. Sąd zatem w pełni podziela argumentację organu odwoławczego zawartą w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.