IV SA/Wr 350/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Aneta Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.F. na decyzję Prezydenta Wrocławia z 6 października 1992 r., nr WZPS.III/9132-d/15/92 w przedmiocie skierowania do Domu Pomocy Społecznej w Ostrowinie postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 14 czerwca 2024 r. A. F. (dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Zespołu Pomocy Społecznej we Wrocławiu, wydaną z upoważnienia Wojewody z 6 października 1992 r., (nr WZPS.III/9132-d/15/92) w przedmiocie skierowania do Domu Pomocy Społecznej w O. Skarżący wskazał jednak w skardze, że organem który w jego ocenie wydał ww. decyzję jest Prezydent Wrocławia. Świadczy o tym wyraźnie sformułowanie zawarte w skardze "odwołuję się od decyzji Prezydenta Wrocławia Nr ZPS.III/931-d/15/92 (...) w sprawie skierowania do DPS O. w całości, nie zgadzam się i noszę o jej zmianę lub uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia i jakie są strony postępowania. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. W pierwszej kolejności podnieść należy, że podstawę do wydania decyzji z 6 października 1992 r. o skierowaniu skarżącego do Domu Pomocy Społecznej w O. stanowiła ustawa z 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1990 r. Nr 87, poz. 506). Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zadania ze sfery pomocy społecznej w zakresie m.in. organizacji i finansowania domów pomocy społecznej i ośrodków opiekuńczych o zasięgu ponadlokalnym oraz kierowanie do nich osób wymagających opieki należały do właściwego miejscowo wojewody. W myśl art. 48 tej ustawy, do wykonywania zadań z zakresu pomocy społecznej wojewoda zobligowany był powołać bezpośrednio sobie podległą wyodrębnioną jednostkę budżetową - wojewódzki zespół pomocy społecznej. Powołana wyżej ustawa o pomocy społecznej z 1990 r., w wersji obowiązującej na dzień wydania na rzecz strony decyzji z 6 października 1992 r. zakładała w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku, załatwienie sprawy poprzez wydanie jednej decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej. Tym samym bezspornym w sprawie jest, że zaskarżoną decyzję wydał - z upoważnienia Wojewody - Wojewódzki Zespół Pomocy Społecznej we Wrocławiu, a nie Prezydent Wrocławia. Zgodnie natomiast z regulacją ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 901, ze zm.), dalej: u.p.s., prowadzenie domów pomocy społecznej oraz kierowanie do nich osób wymagających opieki, stosownie do treści art. 17 ust. 2 pkt 3, art. 19 pkt 10 oraz art. 21 pkt 5 u.p.s. należy do zadań gmin, a w przypadku ponadgminnych oraz regionalnych domów pomocy społecznej do zadań odpowiednio powiatów oraz samorządów województw. Dwa ostatnie spośród wymienionych rodzajów jednostek samorządu terytorialnego (powiaty i samorządy województw) zostały utworzone w ramach reformy ustrojowej państwa, która została wprowadzona w dniu 1 stycznia 1999 r. W świetle unormowań ustawy zadań w zakresie prowadzenia oraz kierowania do domów pomocy społecznej nie wykonują już zatem wojewodowie. Na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. W myśl natomiast art. 59 ust. 2 u.p.s., decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy prowadzącej dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej, a w przypadku regionalnych domów pomocy społecznej - marszałek województwa. Nadmienić należy, że przepis art. 106 ust. 5 u.p.s., według którego decyzję administracyjną, bez wymogu zgody strony, zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5 u.p.a., nie określa zasad ustalania właściwości organów do rozstrzygania w przedmiocie spraw załatwionych w drodze decyzji przez organy, które uległy likwidacji, bądź też utraciły kompetencję w zakresie danego rodzaju spraw, jak ta ma miejsce w rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do decyzji z 6 października 1992 r. wydanej przez Wojewodę. Podkreślenia wymaga, że w aktualnym stanie prawnym decyzję o umieszczeniu w DPS prowadzonym przez powiat wydaje starosta, zatem w związku prowadzeniem Domu Pomocy Społecznej w O. (czyli DPS, w którym został umieszczony skarżący) przez Powiat, to Starosta Oleśnicki uprawniony jest do (ewentualnej) zmiany decyzji o skierowaniu i jednocześnie umieszczeniu w niniejszym Domu. Reasumując, skoro z treści skargi wynika, że skarżący wniósł skargę na decyzję Prezydenta Wrocławia, a zatem na decyzję organu, który jej tak de facto nie wydał i (dodatkowo) nie jest organem właściwym rzeczowo i miejscowo w sprawie z zakresu udzielonej skarżącemu pomocy (aktualnie jest nim Starosta Oleśnicki), to nie sposób uznać aby Prezydent Wrocławia był stroną postępowania toczącego się przez tutejszym Sądem ze skargi skarżącego. W postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są bowiem skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.). Tym samym, mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 32 p.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.