IV SA/Wr 352/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym, pisma Z. R. z dnia 13 stycznia 2012 r. w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego zarządza: pozostawić pismo strony skarżącej z dnia 13 stycznia 2012 r. bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 13 stycznia 2012 r., zatytułowanym "wniosek o sprostowanie, uzupełnienie i wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2012 r. IV SA/Wr 352/11 w jego sentencji", skarżący wskazał, że na stronie 1 wiersz 10-16 jest "wniosku Z. R. o wyłączenie sędziów (...) od rozpoznania niniejszej sprawy", a powinno być: "Na zażalenie z 25 października 2011 r., wniesione do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na skład sędziowski w sprawie na bezczynność Dyrektora MOPS we W., w którym skarżący domaga się przeniesienia i rozpoznania sprawy przez inny sąd miejscowo. W związku z tym, że tutejszy sąd w wydziałach III i IV wielokrotnie rozpoznawał jego skargi na bezczynność organów administracyjnych, jakimi są Zakład Ubezpieczeń Społecznych; Powiatowy Urząd Pracy i Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we W., odrzucając je." Ponadto na stronie 1 wiersz 20 jest "w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego", a powinno być: "1. Na niedostateczne rozpoznanie pisma skarżącego do Dyrektora MOPS oraz wniesionego zażalenia do SKO, na niewłaściwe załatwienie sprawy na złożony wniosek z 2 grudnia 2010 r. O wypłacenie świadczeń w postaci zasiłku dla osoby ze statusem bezrobotnego. 2. Na bezczynność urzędu. 3. Na przewlekłość postępowania." W uzasadnieniu pisma skarżący wskazał, że z treści jego pisma z dnia 1 marca 2011 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, nazwanego "zażaleniem", sąd zobowiązany jest określić zgodnie z prawem przedmiot wniesionego odwołania, a nie tylko z treści samej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ponadto wnioskiem z dnia 28 września 2011 r. skarżący wniósł o sprostowanie przedmiotu postępowania, co nadal podtrzymuje. Jego zdaniem, odmowa rozpoznania zażalenia przez sąd, będzie traktowana jako kolejna w toczących się od grudnia 2008 r. postępowaniach sądowoadministracyjnych "zbrodnia na osobie skarżącego". Skarżący wskazał, że to on a nie organ decyduje swoim odwołaniem o przedmiocie sprawy. W jego ocenie, ze względu na wiek, posiadany status osoby długotrwale bezrobotnej i przyznaną grupę niepełnosprawności na stałe przez Wojewódzki Urząd do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, przysługuje mu zasiłek stały od Państwa i Gminy niepodlegający fakultatywnej ocenie organu. W dalszej kolejności, skarżący zacytował treść przepisów art. 19 k.p.a. oraz art. 82 i 83 ustawy o emeryturach i rentach, a następnie stwierdził, że przepisy k.p.a. nakładają na organy administracyjne obowiązek należytego i wyczerpującego załatwienia sprawy, aby pogłębić zaufanie do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 i 9 k.p.a.), a także wskazują, że jeżeli nie można stwierdzić - na skutek okoliczności uniemożliwiających - nieważności decyzji, w orzeczeniu sąd ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wskazując te okoliczności. Zdaniem skarżącego, kwestionowane postanowienie Sądu nie dość, że w swojej sentencji nie zawiera całości żądania wniesionego w skargach, nie ustosunkowuje się do przedstawionego dowodu w postaci postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2010 r. stwierdzającego swą niewłaściwość w rozpoznaniu skargi na bezczynność ZUS, to mimo że odrzuca skargę, nie rozstrzyga co do istoty, jak nakazuje prawo. W ocenie wnioskującego, postanowienie jest niepełne i niezrozumiałe w związku z czym ma on prawo domagać się jego sprostowania, uzupełnienia i wykładni, tym bardziej że działa bez adwokata. Skarżący wskazał, że postanowienie musi być dla niego w pełni zrozumiałe, w innym bowiem przypadku "będzie dochodzić do nieustannej manipulacji i uchylania się organu od wyczerpującego załatwienia sprawy". Końcowo skarżący podniósł, że jest osobą długotrwale bezrobotną oraz, że państwo zabrało mu rentę w 2002 r., "zamordowało" matkę, szykanuje go policją oraz odmawia skarżącemu prawa do pracy i pozostawia bez środków do życia w totalnym ubóstwie. Wskazał, że "postawa tutejszego sądu i jego poplecznictwo do miejscowych organów administracyjnych, a nawet służalczość, stanowi zagrożenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy". Dodał, że pozostaje bez pracy od 3 czerwca 1997 r., a od czterech lat nie otrzymuje żadnego dochodu i pomocy na życie, więc domaga się przeniesienia i rozpoznania sprawy przez inny miejscowo sąd. Z uwagi na wątpliwości Sądu co do rzeczywistego charakteru złożonego pisma, zarządzeniem z dnia 2 lutego 2012 r. wezwano skarżącego o sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia 13 stycznia 2012 r. poprzez wskazanie czy należy je potraktować jako wniosek o sprostowanie, uzupełnienie czy wykładnię postanowienia Sądu z dnia 3 stycznia 2012 r. w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziów, pouczając o treści art. 156, art. 157 i art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), oraz dokładne określenie w jakim zakresie w/w postanowienie ma zostać sprostowane, w jakim zakresie - uzupełnione oraz czego konkretnie ma dotyczyć jego wykładnia - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma z dnia 13 stycznia 2012 r. bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. Powyższe wezwanie - z uwagi na niemożność osobistego doręczenia adresatowi - zostało zwrócone po podwójnym awizowaniu do nadawcy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że skuteczne doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 21 lutego 2012 r. Nieprzekraczalny termin do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia 13 stycznia 2012 r. upłynął zatem w dniu 28 lutego 2012 r. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca nie uzupełnił w terminie braków złożonego pisma. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., należało zarządzić o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.