IV SA/Wr 353/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 2 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. T. i J. T. – przedstawicieli ustawowych małoletniego J. J. T. na rozstrzygnięcie Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego [...] w G. z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia dziecka do liceum postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej Z. T. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 24 lipca 2019 r. Z. T. i J. T., działający w imieniu małoletniego J. J. T. (zwani dalej stronami lub skarżącymi) wnieśli skargę na opisane w sentencji rozstrzygnięcie dyrektora szkoły w przedmiocie odmowy przyjęcia ich syna do szkoły średniej. Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2019 r. skarżący zostali wezwani do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200,00 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący J. T. nie podjął adresowanego do niego wezwania, które pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 23 września 2019 r. Nie dokonał on w związku z tym wpłaty wymaganej kwoty. Natomiast w dniu 20 września 2019 r. skarżąca Z. T. uiściła na rachunek bankowy tutejszego Sądu kwotę 200,00 złotych z tytułu wpisu od skargi, zaksięgowaną pod pozycją [...]. Jak wynik zaś z akt sprawy, wezwanie do opłacenia skargi zostało jej doręczone w dniu 11 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona stosowna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Stosownie do treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W przedmiotowej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczone zostało skarżącej w dniu 11 września 2019 r., zatem siedmiodniowy termin na opłacenie skargi upływał z dniem 18 września 2019 r., który wypadał w środę. Wymagany wpis został zaś uiszczony przez skarżącą dopiero dwa dni później dnia, tj. 20 września 2019 r. Czynność ta nie mogła zatem wywołać zamierzonego przez stronę skutku, gdyż jak wynika z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Nadmienić również trzeba, że drugi ze skarżących w ogóle nie uiścił wymaganego wpisu, a wezwanie skierowane do niego w tej sprawie nie zostało przez niego podjęte w terminie. W związku z czym pozostawiono je w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Wobec powyższego skargę – jako nieopłaconą w wyznaczonym terminie – należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I postanowienia. Mając ponadto na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono jak w punkcie II postanowienia.