IV SA/Wr 356/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwniowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania Z. B. od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy K. z dnia [...] nr [...] w sprawie przyznania zasiłku stałego, utrzymało kwestionowaną decyzję w mocy. Z uwagi na to, że skarżący, pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej powyższą decyzję, nie podjął jej w terminie, została ona zwrócona organowi odwoławczemu z adnotacją nie podjęto w terminie. Z akt sprawy wynika, że pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 11 lutego 2010 r. Decyzja została zatem skutecznie doręczona stronie w dniu 26 lutego 2010 r. W dniu 7 maja 2010 r. skarżący złożył, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę na tą decyzję do tutejszego Sądu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Zgodnie bowiem z przepisem art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Po myśli art. 39 i art. 42 k.p.a. organ administracji publicznej dokonuje doręczeń za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy, w mieszkaniu lub w miejscu pracy, w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej albo tam, gdzie się adresata zastanie. Stosownie natomiast do treści art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 42 i 43 k.p.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie właściwej gminy (miasta), dokonując jednocześnie zawiadomienia adresata w określony w tym przepisie sposób o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni. W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności przyjęto, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu z ostatnim dniem czternastodniowego terminu, liczonego od dnia 11 lutego 2010 r. czyli od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym, a więc w dniu 26 lutego 2010 r. Przy czym zaznaczyć należy, że przesyłka została skierowana pod właściwy adres. Sam skarżący nie zgłaszał zresztą żadnej zmiany w tym zakresie. Nadmienić również można, że w złożonej do Sądu skardze Z.B. podaje ten sam adres zamieszkania. Zatem, skoro zaskarżoną decyzję skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 26 lutego 2010 r., a skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 7 maja 2010 r., to została ona wniesiona po upływie terminu, gdyż ten mijał dnia 29 marca 2010 r. W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, gdyż została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarżący zaś o przywrócenie terminu do jej złożenia nie wnosił. W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.