IV SA/Wr 36/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. A. na pismo Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie informacji o zasadach wynajmu lokalu z zasobów komunalnych miasta postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 21 grudnia 2015 r. R. A., zwany dalej stroną lub skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na pismo Prezydenta Miasta Ś. z dnia 10 listopada 2015 r., nr [...]. Przedmiotowym pismem organ samorządu terytorialnego poinformował skarżącego, że lokale mieszkalne wynajmowane są na podstawie uchwały Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasto Ś., regulującej zasady i tryb rozpatrywania wniosków o przyznanie lokalu mieszkalnego. Dalej organ wskazał przesłanki uprawniające do zawarcia umowy najmu z pierwszeństwem przed innymi oczekującymi, a także pouczył skarżącego, że w przypadku dalszego zainteresowania wynajem lokalu komunalnego winien on po opuszczeniu zakładu karnego złożyć stosowny wniosek. W uzasadnieniu skargi strona podała, że od 2014 r. stara się o przydział lokalu socjalnego lub komunalnego w Ś. (ostatnim miejscu zameldowania), albowiem po opuszczeniu zakładu karnego nie będzie miała gdzie mieszkać. Kierowane zaś do prezydenta miasta wnioski o przydział lokalu mieszkalnego zostały załatwione odmownie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga wniesiona przez stronę do tutejszego Sądu dotyczyła dwóch kwestii: naruszenia przez uchwałę Rady Miejskiej w Ś. uprawnienia skarżącego do otrzymania lokalu mieszkalnego oraz odpowiedzi udzielonej przez organ w sprawie zasad wynajmu lokali z zasobu mieszkaniowego gminy. Skarga wniesiona w pierwszej kwestii zostanie rozpatrzona przez Sąd w odrębnym postępowaniu o sygnaturze akt IV SA/Wr 35/16. Niniejsze zaś postanowienie dotyczy włącznie drugiej podniesionej przez skarżącego problematyki, obejmującej kwestię domniemanej odmowy przyznania lokalu mieszkalnego. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na inne niż określone w punktach 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego, określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W związku z tym, aby uznać określoną prawną formę działania administracji za akt lub czynność, o których mowa w powołanym na wstępie przepisie powinna się ona odznaczać następującymi elementami: – nie może być decyzją ani postanowieniem wydanym w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, zaskarżalnymi na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; – musi mieć charakter zewnętrzy, indywidualny oraz publiczny; – musi obejmować uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa. Dany akt lub czynność powinny ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) istnienie uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Muszą one wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na sytuację prawną określonego podmiotu prawa przez to, że wywołują określony skutek prawny, jaki prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wydanie V, 2012). W badanej sprawie skarżący w skardze podniósł, że jego dotychczasowe prośby dotyczące przyznania lokalu mieszkalnego kierowane do prezydenta miasta były załatwione negatywnie. Z akt sprawy wynika jednakże, że ostatnim aktem wydanym w stosunku do skarżącego było pismo z dnia 10 listopada 2015 r., nr [...] stanowiące odpowiedź na żądanie strony z dnia 19 października 2015 r. o przesłanie informacji dotyczącej zasad wynajmu lokali komunalnych oraz odpowiedniego formularza do wypełnienia. Dokonując kwalifikacji zaskarżonego pisma, Sąd doszedł do przekonania, że nie stanowi ono innego aktu lub czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie ma bowiem charakteru indywidualnego rozstrzygnięcia o uprawnieniach wynikających z przepisów prawa. Stanowi ono zaś jedynie informację skierowaną do skarżącego w odpowiedzi na jej żądanie ustalenia aktualnego stanu prawnego na temat zasad wynajmu lokali komunalnych. Należy podkreślić, że organ wskazanym pismem nie odmówił skarżącemu przyznania lokalu mieszkalnego, lecz jedynie powołał akt prawa miejscowego regulujący tę problematykę i przedstawił wynikające z niego przesłanki ubiegania się o lokal mieszkalny poza kolejnością. Reasumując powyższe rozważania należało stwierdzić, że zaskarżone pismo miało wyłącznie informacyjny charakter i nie mogło zostać zakwalifikowane jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w wart. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ze względu na swój charakter wskazane pismo nie mogło zostać również uznane za żadną z innych prawnych form działania administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 oraz 5 – 9 p.p.s.a. Możliwość dokonania jego sądowoadministracyjnej kontroli nie wynika również z żadnego przepisu szczególnego, określonego w art. 3 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze, że przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie nie mieścił się w katalogu aktów i czynności podlegających kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.