IV SA/Wr 362/13

Ewa Orłowska – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym kolejnego wniosku J. M. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 sierpnia 2013 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Z kolei Okręgowa Rada Adwokacka we [..] dnia [...] wyznaczyła pełnomocnika z urzędu adw. M. S. – P. Wyznaczona adwokat udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego innemu adwokatowi do występowania przed sądem w sprawie ze skargi skarżącego, przy czym pełnomocnik substytucyjny wziął udział w rozprawie w dniu 23 października 2013 r., na które zapadł wyrok Sądu oddalający skargę. Następnie wyznaczona z urzędu adwokat, M. S. – P. pismem z dnia 17 grudnia 2013 r., sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (k-82). Opinia ta została wysłana skarżącemu. Skarżący pismem z dnia 4 lutego 2014 r. złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu z innej miejscowości, tj. z J. G. Powyższy wniosek został zakwalifikowany jako kolejny wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. W myśl art. 258 § 3 tej ustawy do postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postanowień sądu. Z treści art. 245 § 3 cytowanej ustawy wynika, że ustanowienie adwokata lub radcy prawnego obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym. Kolejny wniosek skarżącego z dnia 4 lutego 2014 r. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu z innej miejscowości, jest bezprzedmiotowy, gdyż z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 sierpnia 2013 r. skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym m. in. ustanowienie adwokata z urzędu. Pomoc prawna w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu została przyznana na etapie postępowania przed sądem I instancji, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013 r. oddalającym skargę. Natomiast Okręgowa Rada Adwokacka we [...] dnia [...] wyznaczyła wyżej wskazaną adwokat z urzędu, która podjęła czynności związane z udzieleniem pomocy prawnej, ponieważ udzieliła innemu adwokatowi pełnomocnictwa substytucyjnego do reprezentowania skarżącego, przy czym pełnomocnik substytucyjny brał udział w wyznaczonej rozprawie, a następnie wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnik z urzędu pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. osobiście sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, iż skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata, który udzielił pomocy prawnej. Potwierdza to orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej mieści się w zakresie czynności pełnomocnika ustanowionego z urzędu (post. NSA z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II GZ 26/10, LEX nr 663543). Dodać należy, iż w przypadku wątpliwości dotyczących pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu strona zainteresowana winna zwrócić się o ich rozstrzygnięcie do okręgowej rady adwokackiej. (art. 28 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 26 maja 21982r. Prawo o adwokaturze, Dz. U. tj. z 2002r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), czego skarżący nie uczynił. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 258 § 3 i art 245 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.