IV SA/Wr 364/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r., Nr [...] wydana z powołaniem się na przepisy art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tj. z 2006 r., Dz. U. Nr 96, poz. 667 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia [...][ r., Nr [...] w przedmiocie przeniesienia z dniem 1 marca 2007 r. młodszego aspiranta M. M. na stanowisko starszego inspektora w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W. oraz określenia jej nowych warunków uposażenia. W uzasadnieniu decyzji pierwszo-instancyjnej Komendant Miejski wskazał, że skarżąca od dnia 1 czerwca 2006 r. zajmowała w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W. stanowisko starszego specjalisty. Stanowisko to istniało w obowiązującym do dnia 28 lutego 2007 r. Regulaminie Organizacyjnym Komendy. W związku z przeprowadzoną reorganizacją, polegającą na wdrożeniu w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 lipca 2006 r. w sprawie ramowej organizacji komendy wojewódzkiej i powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 143, poz. 1037), z dniem 1 marca 2007 r. tj. momentem wejścia w życie nowego Regulaminu Organizacyjnego Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W., przedmiotowe stanowisko uległo likwidacji. Organ pierwszej instancji stwierdził , że nie ma możliwości przeniesienia M. M. na stanowisko równorzędne, bowiem nowy regulamin organizacyjny przewiduje jedno stanowisko oficerskie w Sekcji Kwatermistrzowsko – Technicznej, które zostanie obsadzone przez innego funkcjonariusza. Natomiast rozpatrując możliwość przeniesienia na niższe stanowisko służbowe organ wziął pod uwagę stan zatrudnienia w Komendzie na dzień likwidacji stanowisko, z którego wynika, że wszystkie stanowiska oficerskie są obsadzone. Zdaniem organu pierwszo-instancyjnego najwyższym wolnym stanowiskiem, z którym związana jest w dalszym ciągu realizacja zadań kwatermistrzowsko – technicznych, jest stanowisko starszego Inspektora. W związku z tym według organu wystąpiły przesłanki określone w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, uprawniające do przeniesienia strażaka na niższe stanowisko służbowe, a mianowicie : likwidacja zajmowanego stanowiska oraz brak możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne, co tym samym uzasadnia przeniesienie strony na stanowisko starszego inspektora. Natomiast zgodnie z art. 89 ust. 1oraz art. 87 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej organ pierwszej instancji utrzymał jednocześnie M. M. wysokość uposażenia na dotychczasowym poziomie. W odwołaniu od decyzji organu i instancji M. M. podniosła, że zmiana stanowiska z oficerskiego na aspiranckie (poniżej posiadanych kwalifikacji), przy zachowaniu tego samego zakresu czynności stanowi naruszenie podstawowych zasad prawa. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2007 r. uzupełniającym odwołanie strona podniosła, że w dniu 22 lutego 2007r. przeprowadzono nią rozmowę w sprawie zmiany stanowiska , zaś decyzję o przeniesieniu na niższe stanowisko organ wydał w dniu 21 lutego 2007 r., doręczając ją stronie w dniu 15 marca 2007 r., ze skutkiem od 1 marca 2007 r. Dalej wskazała, że decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem odwołującej pierwotna decyzja o mianowaniu na stanowisko starszego specjalisty została wydana w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązujące, zaś podstawą prawną decyzji pozbawiającej ją praw nabytych jest regulamin organizacyjny Komendy Miejskiej PSP w W. W ocenie strony Komendant Miejski PSP przekroczył swoje uprawnienia ustawowe dokonując na podstawie regulaminu likwidacji stanowiska, bowiem do określania stanowisk służbowych zgodnie z art. 36 ust. 9 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej upoważniony został Minister właściwy do spraw wewnętrznych, zaś zajmowane przez nią stanowisko starszego specjalisty zostało uwzględnione i wskazane w poz. 18 załącznika Nr 4 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 lipca 2006 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych PSP, maksymalnych stopni przypisanych do poszczególnych stanowisk oraz dodatkowych wymagań kwalifikacyjnych jakim powinni odpowiadać strażacy na określonych stanowiskach służbowych (Dz. U. Nr 142, poz. 1022). Dolnośląski Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w motywach decyzji ostatecznej stwierdził , że w związku z zarzutami strony przeprowadzono uzupełniające postępowanie dowodowe, w wyniku którego ustalono , że strona została poinformowana o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe podczas indywidualnej rozmowy służbowej w dniu 22 lutego 2007 r., zaś nowego zakresu czynności nie przedstawiono jej z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim od 28 lutego 2007r. Organ odwoławczy wskazał również ,na pismo [...] z dnia 20 marca 2007 r. , w którym Komendant Główny PSP wyraził zgodę na zachowanie przez M. M. prawa do zaszeregowania uposażenia zasadniczego według grupy "10" do dnia 28 lutego 2009 roku (z możliwością przedłużenia tej zgody), na stanowisku starszego inspektora w Komendzie Miejskiej PSP w W.. Organ II instancji przyznał także , że w Komendzie Miejskiej PSP w W. została przeprowadzona reorganizacja, polegająca na wdrożeniu w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 lipca 2006r. w sprawie ramowej organizacji komendy wojewódzkiej i powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r. nr 143, poz. 1037). Zgodnie z obowiązującym od dnia 15 stycznia 2007r. w Komendzie Miejskiej PSP w W. nowym Regulaminem Organizacyjnym dokonano określenia ilości i rodzajów etatów w systemie codziennym i zmianowym Komendy. W wyniku tych działań w Komendzie Miejskiej PSP w W. likwidacji uległo stanowisko starszego specjalisty i jednocześnie nie ma możliwości przeniesienia strażaka na stanowisko równorzędne. Zdaniem organu odwoławczego rozpatrując możliwość przeniesienia M. M., organ I instancji wziął pod uwagę stan zatrudnienia w Komendzie Miejskiej PSP w W. i stwierdził, że najwyższym nie zajętym stanowiskiem jest stanowisko starszego inspektora. Tym samym – w ocenie organu II instancji - spełniona została druga ustawowa przesłanka wynikająca z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej , umożliwiająca przeniesienie strażaka na niższe stanowisko służbowe, a mianowicie brak możliwości przeniesienia na równorzędne stanowisko. Według organu odwoławczego podniesiona przez stronę kwestia notatki służbowej sporządzonej po dniu sporządzenia decyzji jest bezprzedmiotowa dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ze względu na spełnienie ustawowych przesłanek do przeniesienia strażaka na niższe stanowisko służbowe. W skardze na decyzję ostateczną M. M. domagała się jej unieważnienia, podnosząc zarzut naruszenia art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 1991 r. o Państwowej Straży :Pożarnej (tj. z 2006 r., Dz. U. Nr 96, poz. 667 ze zm.) oraz naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na niepodjęciu należytych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie wyczerpującym zgromadzeniu materiałów dowodowych, niestarannym przeanalizowaniu zebranych materiałów dowodowych oraz nieobiektywnej ocenie materiału dowodowego, w związku z przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe, mimo możliwości przeniesienia na wolne stanowisko równorzędne. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 § 1 i z 3 k.p.a. poprzez niczym nieuzasadnioną zwłokę w załatwieniu sprawy w postępowaniu odwoławczym. W uzasadnieniu skargi skarżąca wywodziła , że posiada kwalifikacje niezbędne do zajmowania stanowisk oficerskich określone w art. 36 ust. 1 pkt 4, pakt. 1 ustawy o Państwowej Straży pożarnej oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 lipca 2006 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej , maksymalnych stopni przypisanych do poszczególnych stanowisk oraz dodatkowych wymagań kwalifikacyjnych, jakim powinni odpowiadać strażacy na określonych stanowiskach służbowych (Dz. U. Nr 142, poz. 1022), bowiem posiada wyższe wykształcenie przydatne w służbie, tytuł zawodowy technika pożarnictwa oraz 21 – letni staż służby. Ponadto posiadane kwalifikacje do zajmowania stanowisk oficerskich udokumentowane są okresowymi opiniami służbowymi. Wskazała, że w Komendzie Miejskiej w W. zajmowała stanowiska oficerskie od 1 marca 2005 r. do 31 maja 2006 r. – młodszego specjalisty, od 1 czerwca 2006 r. do 28 lutego 2007 r. starszego specjalisty. Zdaniem skarżącej w uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał nieprawdę, twierdząc, że wszystkie stanowiska oficerskie są obsadzone oraz, że nie ma możliwości przeniesienia jej na równorzędne stanowisko, bowiem stanowiska starszych specjalistów w KM PSP w W. zajmuje obecnie dwóch funkcjonariuszy, a przeniesienie na niższe stanowisko jest jedynie zmianą nazewnictwa, ponieważ skarżąca w dalszym ciągu wykonuje ten sam zakres czynności. W ocenie skarżącej organ I instancji nie ma upoważnienia ustawowego do likwidacji stanowisk w jednostkach organizacyjnych PSP, bowiem takie upoważnienie – zgodnie z art. 35 ust. 11 ustawy o PSP posiada Minister właściwy do spraw wewnętrznych. Jej zdaniem z akt sprawy wynika, że głównym dowodem na którym oparł się organ w toku postępowania odwoławczego było wyjaśnienie organu I instancji Nr [...] z dnia 18 maja 2007 r., z którego wynikało że było wolne stanowisko oficerskie w Sekcji Organizacyjno - Kadrowej, a więc istniała możliwość przeniesienia jej na stanowisko równorzędne. Wskazała dalej, że z notatki służbowej wynika, że była poinformowana o propozycji zmiany stanowiska, natomiast faktycznie nikt nie poinformował jej o podjętej wcześniej decyzji o przeniesieniu na niższe stanowisko. Wskazała, że w Sekcji Organizacyjno – Kadrowej zatrudnione są dwie funkcjonariuszki oraz dwie stażystki, natomiast stanowisko kierownika sekcji, na którym wymagane są kwalifikacje do zajmowania stanowisk oficerskich pozostaje nieobsadzone. W opinii skarżącej powyższe uzasadnia stwierdzenie , że nie został spełniony warunek niezbędny przy rozpatrywaniu przeniesienia strażaka na niższe stanowisko służbowe. Zdaniem strony organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję oparł się na wyjaśnieniach Komendanta Miejskiego PSP w W., jednakże sformułowania zawarte w uzasadnieniu tej decyzji stoją w sprzeczności z informacjami tam zamieszczonymi. Ponadto organ odwoławczy nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione. Nie ma również w aktach sprawy wykazu stanowisk określonych w regulaminie organizacyjnym KM PSP w W., co stanowiłoby dowód na to, że stanowisko starszego specjalisty nie uległo likwidacji, a mianowania na stanowisko kierownika sekcji organizacyjno – kadrowej – równorzędnego ze stanowiskiem starszego specjalisty - nie posiada żaden z funkcjonariuszy. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi i szczegółowo odniosła się do zarzutów w niej zawartych. Przede wszystkim podtrzymała stanowisko, że doszło do likwidacji stanowiska starszego specjalisty w Wydziale Kwatermistrzowsko-Technicznym Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W., co potwierdza nowy regulamin organizacyjny komendy, a w szczególności załączona do niego tabela etatowa. Po reorganizacji i wprowadzeniu nowego regulaminu organizacyjnego Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W. w obecnie funkcjonującej w miejsce Wydziału Kwatermistrzowsko-Technicznego Sekcji Kwatermistrzowsko-Technicznej są dwa stanowiska strażaków- stanowisko kierownika sekcji (stanowisko oficerskie) i stanowisko starszego inspektora (stanowisko aspiranckie). Nie ma natomiast poprzednio istniejącego stanowiska starszego Specjalisty. Zdaniem strony przeciwnej takie rozumienie pojęcia "likwidacja stanowiska" czyli likwidację stanowiska w danej komórce organizacyjnej urzędu na skutek zmian strukturalnych- potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. W tym aspekcie została spełniona pierwsza ustawowa przesłanka umożliwiająca przeniesienie strażaka na niższe stanowisko na podstawie art.38 ust.2 pkt.4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Za niezasadny uznał organ również zarzut prowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie, ponieważ Dolnośląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art.l3a ust.4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej zatwierdza regulamin organizacyjny komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej , to fakt likwidacji stanowiska zajmowanego dotychczas przez skarżącą był znany organowi z urzędu, a zgodnie z art.77 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu . W ocenie strony przeciwnej została spełniona także druga przesłanka pozwalająca na przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, czyli brak możliwości przeniesienia strażaka na równorzędne stanowisko. Choć ustawodawca nie wprowadził definicji legalnej stanowiska równorzędnego to -zdaniem organu - elementami decydującymi o hierarchii stanowisk służbowych są grupa uposażenia strażaka i przynależność stanowiska do danego korpusu - oficerskiego, aspiranckiego, podoficerskiego lub szeregowych . Organ powołał się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że niemożność przeniesienia strażaka na stanowisko równorzędne występuje, gdy brak jest wolnych etatów na stanowiskach równorzędnych, a zaproponowane strażakowi stanowisko powinno być najbliższe w hierarchii służbowej stanowisku zajmowanemu przez strażaka przed reorganizacją. Natomiast w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W. brak było wolnych etatów na stanowiskach równorzędnych. Z tabeli etatowej stanowiącej załącznik do regulaminu, w nowym regulaminie organizacyjnym w Sekcji Organizacyjno-Kadrowej wynika, że przewidziane tylko jedno stanowisko oficerskie służbowe strażaka - Kierownika Sekcji, zaś etat przypisany do tego stanowiska był zajmowany przez innego strażaka . Wprawdzie strażak ten nie był mianowany na stanowisko służbowe kierownika sekcji, ponieważ nie ma kwalifikacji potrzebnych do mianowania , ale zajmował ten etat. Tak więc etat ten był obsadzony , co uniemożliwiało przeniesienie skarżącej na stanowisko kierownika Sekcji Organizacyjno-Kadrowej. Według organu przy rozpatrywaniu przesłanki braku możliwości przeniesienia strażaka na równorzędne stanowisko należy uwzględnić także -oprócz braku wolnego etatu -faktyczną możliwość przeniesienia strażaka na stanowisko służbowe. Skarżąca choć posiada kwalifikacje do mianowania na stanowisko oficerskie i takie stanowisko uprzednio zajmowała, pełniła służbę w Wydziale Kwatermistrzowsko-Technicznym. w ramach struktury urzędu występują równorzędne stanowiska o zupełnie odmiennym zakresie obowiązków i wymagające różnej wiedzy specjalistycznej. Skarżąca nie posiada żadnego doświadczenia w służbie na stanowisku w komórce organizacyjno-kadrowej. W chwili wdrażania reorganizacji komendy miejskiej uzasadniony interes służby wykluczał możliwość przeniesienia skarżącej na stanowisko w komórce organizacyjno -kadrowej, nawet w przypadku gdyby etat przypisany do tego stanowiska pozostawał nie obsadzony. Zdaniem strony przeciwnej utożsamianie "możności" przeniesienia strażaka na stanowisko równorzędne ze swoistym automatyzmem prowadziłoby do rozwiązań personalnych sprzecznych z dobrem służby PSP. Natomiast strona została przeniesiona na najwyższe wolne stanowisko, w komórce organizacyjnej w której dotychczas pełniła służbę. Dodatkowo uwzględniając słuszny interes społeczny strażaka Komendant Miejski PSP w W. wystąpił o utrzymanie grupy uposażenia dla skarżącej, przysługującej jej na stanowisku z którego została przeniesiona. Ustosunkowując się do dalszych zarzutów podniesionych w skardze organ stwierdził, że przeniesienie strażaka na inne stanowisko, nawet niższe, nie musi wiązać się ze zmianą jego zakresu obowiązków, w szczególności w sytuacji gdy zadania służbowe w komendzie wykonywane są przez stosunkowo niewielką grupę strażaków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy ,że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych , rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego , co wynika z przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Wobec tego Sąd ten nie może opierać swojej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Analizując pod tym kątem decyzję będącą przedmiotem osądu Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy zgodnie z przedmiotem sprawy. Materialno-prawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 32 ust. 1 pkt 3 oraz art. 38 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tj. z 2006 r., Dz. U. Nr 96, poz. 667 ze zm.) (zwanej dalej ustawą o PSP). Pierwszy z wskazanych przepisów określa kompetencje Komendanta Miejskiego do mianowania oraz miedzy innymi do przenoszenia na inne stanowisko służbowe strażaka, natomiast drugi przepisów określa przesłanki pozwalające przenieść strażaka na niższe stanowisko służbowe. Przy czym w przepisie ust. 1 art. 38 ustawy o PSP określono przesłanki obligatoryjne do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, a to : 1) wymierzenie kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, 2) zawiniona utrata uprawnień koniecznych do wykonywania czynności na zajmowanym stanowisku. Natomiast w przepisie ust. 2 art. 38 ustawy o PSP określono przesłanki fakultatywne pozwalające przenieść funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, a mianowicie : 1) orzeczenie całkowitej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia strażaka na stanowisko równorzędne, 2) nieprzydatność na zajmowanym stanowisku, stwierdzona w opinii służbowej, 3) niewywiązywanie się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, 4) likwidacja zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia strażaka na równorzędne stanowisko. Użyte w cytowanym przepisie art. 38 ust. 2 ustawy o PSP sformułowanie "strażaka można przenieść na niższe stanowisko służbowe" jednoznacznie wskazuje na to , że decyzje wydawane w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe - z uwagi na wystąpienie określonych w przytoczonym przepisie podstaw - mają charakter decyzji uznaniowych, co z kolei determinuje zakres kontroli legalności takiej decyzji dokonywanej przez sąd administracyjny. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych cechuje się bowiem ograniczonym zakresem, sprowadzając się do ustalenia, czy decyzja podjęta została przez uprawniony do tego organ w przepisany sposób oraz czy przepisy prawa materialnego pozwalały na podjęcie takiej decyzji i czy badane rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności. Uznanie administracyjne stanowi bowiem uprawnienie administracji do kształtowania w danej sprawie i w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach swobody administracyjnej ograniczonej przez przepisy prawa materialnego i obowiązujące reguły proceduralne. Przy czym podkreślenia wymaga, że w zakresie nieuregulowanym odmiennie w ustawie o Państwowej Straży Pożarnej zastosowanie znajduje Kodeks postępowania administracyjnego. Wobec czego organ administracji – również właściwy w sprawach dotyczących przeniesienia na niższe stanowisko służbowe Komendant Miejski - ma obowiązek zebrania materiału dowodowego i dokonania jego oceny pod kątem spełniania warunków określonych przepisem przy jednoczesnym wyważeniu słusznego interesu strony postępowania i interesu publicznego, który to w realiach rozpatrywanej sprawy objawia się jako interes służby Państwowej Straży Pożarnej i słuszny interes strażaka (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt II SA 3635/03, Lex Nr 162215). Należy zauważyć , że zastosowanie przepisu będącego podstawą prawną kwestionowanej decyzji wymaga ustalenia przez organ dwóch przesłanek wynikających z cytowanego przepisu, a mianowicie: likwidacji zajmowanego stanowiska oraz braku możliwości przeniesienia na równorzędne stanowisko. Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że pozostaje w niej poza sporem fakt, że w Komendzie Miejskiej PSP w W. doszło do reorganizacji struktury organizacyjnej, której konsekwencją była między innymi likwidacja stanowiska starszego specjalisty w Wydziale Kwatermistrzowsko – Technicznym, który -zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W. stanowiącym Załącznik do decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w W. obowiązującym od dnia 15 stycznia 2007 r. - został przekształcony w sekcję Kwatermistrzowsko – Techniczną. Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z Tabeli Etatów Nr 1 do Regulaminu Organizacyjnego Komendy Miejskiej PSP w W., w przedmiotowej sekcji utworzone zostały następujące samodzielne stanowiska pracy, a mianowicie : kierownik sekcji, starszy inspektor oraz starszy technik. Natomiast stanowisko starszego specjalisty zostało utrzymane wyłącznie w dotychczasowym Wydziale do spraw Kontrolno – Rozpoznawczych, zmienionym od dnia 15 stycznia 2007 r. w Sekcję Kontrolno – Rozpoznawczą. Treść wewnętrznych aktów normatywnych , będących źródłami prawa administracyjnego , w postaci dotychczasowego regulaminu organizacyjnego Komendy Miejskiej oraz regulaminu organizacyjnego tej komendy obowiązującego od dnia 15 stycznia 2007 r. nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości co do faktu likwidacji stanowiska ostatnio zajmowanego przez skarżącą. Jednocześnie wprost wskazuje, że odniesieniu do poprzedniej struktury organizacyjnej została utworzona mniejsza komórka organizacyjna, która siłą rzeczy posiada mniejszą liczbę etatów, bowiem w istniejącym do dnia 15 stycznia 2007 r. Wydziale Kwatermistrzowsko – Technicznym przewidziane były etaty oficerskie Naczelnika Wydziału, Zastępcy Wydziału oraz Starszego Specjalisty, natomiast w nowo utworzonej Sekcji Kwatermistrzowsko – Technicznej utworzono jedno stanowisko oficerskie Kierownika Sekcji. W tym zakresie wbrew zarzutom skargi organy dokonały prawidłowej interpretacji przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o PSP, prowadząc postępowanie z poszanowaniem reguł procesowych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W związku z tym nie ma racji skarżąca , kiedy zarzuca organom naruszenie przepisu art.38 ust. 2 pkt 4, poprzez błędną wykładnię pojęcia "likwidacja stanowiska", bowiem jak trafnie zauważył organ pojęcie "likwidacja stanowiska" odnosi się do likwidacji w obrębie danej komórki organizacyjnej urzędu na skutek zmian strukturalnych, a nie do likwidacji danego stanowiska w całej strukturze organizacyjnej określonego podmiotu Powyższe rozważania należy odnieść również do oceny zaistnienia drugiej przesłanki, pozwalającej organowi na przeniesienie strażaka na niższe stanowisko, a mianowicie braku możliwości przeniesienia strażaka na stanowisko równorzędne. Z akt sprawy, a w szczególności z Tabeli Etatów sporządzonej według Regulaminu Organizacyjnego Komendy Miejskiej PSP w W. na dzień 1 marca 2007 r. wynika, że do obsadzenia po reorganizacji w komendzie pozostały trzy etaty aspiranckie na stanowisku zastępcy dyżurnego operacyjnego, stanowisko cywilne starszego technika i starszego inspektora, a także stanowisko dowódcy zastępu oraz starszego specjalisty ratownika. W tym zakresie wskazać należy, że z zamieszczonej w tabeli etatów kolumny określającej wymagania kwalifikacyjne do zajmowanego stanowiska służbowego według etatu wynika, ze wymienione etaty nie są wyższe w hierarchii stanowisk od stanowiska, do którego po reorganizacji została przypisana skarżąca, zaś z pewnością znajdują się innych komórkach organizacyjnych jednostki, co uniemożliwiało jej przeniesienie z uwagi odmienny zakres obowiązków z nimi związanych. Jednocześnie uprawnione jest stanowisko strony przeciwnej , zgodnie z którym z analogicznych powodów nie przeniesiono skarżącej na stanowisko kierownika Sekcji Organizacyjno – Kadrowej. Na aprobatę Sądu zasługuje również pogląd, wedle którego przy rozpatrywaniu przesłanki braku możliwości przeniesienia strażaka na równorzędne stanowisko należy poza brakiem wolnego etatu, brać pod uwagę również faktyczną możliwość przeniesienia, bowiem w ramach struktury organizacyjnej występują równorzędne stanowiska o zupełnie odmiennym zakresie obowiązków i wymagające różnej wiedzy specjalistycznej, zaś utożsamianie możliwości przeniesienia strażaka na stanowisko równorzędne, z pominięciem oceny zakresu obowiązków i charakteru zadań wykonywanych na poprzednim oraz nowym stanowisku prowadziłoby do rozwiązań personalnych sprzecznych z dobrem służby w Państwowej Straży Pożarnej. Potwierdza to wyjaśnienie organu I instancji zawarte w piśmie z dnia 27 lipca 2007 r., w którym wskazano , że stanowisko oficerskie w sekcji Organizacyjno – Kadrowej z konieczności zostało z konieczności obsadzone przez funkcjonariusza nie posiadającego formalnych kwalifikacji, albowiem był to jedyny merytoryczny pracownik byłego wydziału Organizacyjno – Kadrowego, który pozostał w służbie, co gwarantowało właściwe funkcjonowanie komendy po wprowadzeniu nowego regulaminu. Wskazać w tym miejscu należy, że dysponowanie stanowiskiem w służbie należy do kompetencji właściwego organu – Komendanta i mieści się w jego sferze uznaniowej, ograniczonej tylko tymi przesłankami, które zostały wskazane przez przepisy, a w rozpatrywanej sprawie przez art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W tym kontekście za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 130 k.p.a., który w ocenie Sądu nie znajduje zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, bowiem bezwzględna suspensywność odwołania w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko w przypadku likwidacji zajmowanego dotychczas prowadziłaby w istocie rzeczy do konieczności wstrzymania reorganizacji jednostki, co w konsekwencji uniemożliwiałoby jej funkcjonowanie. Nie może również odnieść zamierzonego skutku prawnego zarzut skarżącej , według którego organ I instancji nie ma upoważnienia ustawowego do likwidacji stanowisk w jednostkach organizacyjnych PSP. Przeczy temu brzmienie przepisu art. 13 a ust. 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, wprost wskazujące na kompetencję komendanta powiatowego (miejskiego) PSP do ustalania regulaminu organizacyjnego komendy powiatowej (miejskiej) PSP, który następnie jest zatwierdzany przez komendanta wojewódzkiego i konstruowany w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 lipca 2006 r. w sprawie ramowej organizacji komendy wojewódzkiej i powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 143, poz. 1037). Marginalnie jedynie należy zwrócić uwagę na to , że wprawdzie uzasadnienie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej oceny stanu faktycznego w zakresie okoliczności braku możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne jest lakoniczne , jednakże analiza zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie budzi wątpliwości co do motywów podjętego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie powyższe naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie mogło zostać uznane za istotne. W świetle powyższego nieuprawniony jest również zarzut nie przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy w zakresie likwidacji stanowiska zajmowanego przez skarżącą, bowiem jak zasadnie wskazuje strona przeciwna fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu, a bezspornym jest, że Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art. 13 a ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej zatwierdził regulamin organizacyjny komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej. Konkludując powyższe stwierdzić należy, że analiza badanej sprawy nie pozwala na skuteczne wyartykułowanie pod adresem organów orzekających w sprawie zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego , albowiem organ w sposób wnikliwy rozpatrzył sporną kwestię i jej rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie ma podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji . Stwierdzenie powyższego obligowało Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do oddalenia skargi.