IV SA/Wr 365/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska Protokolant: Referent Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 października 2025 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 15 kwietnia 2025 r. nr SKO 4101/398/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości. Pismem z 10 stycznia 2025 r. L. J. (dalej: skarżący) wniósł do Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy Nowa Ruda wniosek o udzielenie pomocy finansowej na odbudowę budynku gospodarczego – stodoły o pow. [...] m² wraz z mostkiem gospodarczym – zniszczonych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r. Z oświadczenia skarżącego z 4 lutego 2025 r. wynika, że "(...) poza budynkiem mieszkalnym na skutek powodzi powstały zniszczenia w stodole. Zawalił się dach. Zalana została podłoga. Mury nasiąknęły wodą. Woda zalała mostek gospodarczy łączący areał gospodarczy. W pomieszczeniu nie było hodowli zwierząt". Decyzją z 18 lutego 2025 r. (GOPS-PS.190073.80.25.002.2025.SSz) Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy Nowa Ruda, działający z upoważnienia Wójta Gminy Nowa Ruda (dalej: organ I instancji) odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego zasiłku, gdyż wskazany przez skarżącego we wniosku budynek (stodoła) nie spełnia definicji budynku gospodarczego. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie podnosząc, że ma 91 lat, jest samotny. Podkreślił, że straty są duże i należy mu się pomoc. Do odwołania załączył polisę ubezpieczenia PZU gospodarstwa rolnego (nr [...]). W piśmie skierowanym do SKO wskazał dodatkowo, że "jest samotny na małym gospodarstwie rolnym, ma przydzielonego pomocnika przez GOPS N.". Zaskarżoną decyzją z 15 kwietnia 2025 r. (SKO 4101/398/2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO) – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572): dalej: k.p.a., art. 40 ust. 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1283 ze. zm.), dalej: u.p.s. oraz wskazanych w treści uzasadnienia "Zasad udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 - Pomoc społeczna, rozdział 85278 - Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r." (dalej: Zasady) – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. SKO, po szczegółowym przywołaniu przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie podniosło (w szczególności), że na terenach dotkniętych powodzią we wrześniu 2024 r., a takim obszarem jest Gmina N., osobom poszkodowanym podczas powodzi przyznawana jest pomoc na remont lub odbudowę budynku gospodarczego rozumianego – zgodnie z Zasadami – jako budynek gospodarczy służący zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, w szczególności budynek inwentarski tj. budynek przeznaczony np. do hodowli niewielkiej liczby zwierząt gospodarskich, mający na celu pozyskanie żywności na własne potrzeby. SKO zaakcentowało, że z ww. Zasad wynika, iż zasiłek na odbudowę budynku gospodarczego nie jest przeznaczony dla wszystkich osób, które w jakikolwiek sposób ucierpiały na skutek powodzi, a ponadto nie służy zaspokajaniu wszystkich potrzeb, a wyłącznie niezbędnych potrzeb bytowych, a więc takich, bez zaspokojenia których strona nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, w szczególności życia i zdrowia. W ocenie SKO, taka sytuacja nie zaistniała w sprawie skarżącego, gdyż uszkodzenie w wyniku powodzi budynku (stodoły) – który przed powodzią był w bardzo złym stanie technicznym – nie powoduje zagrożenia dla jego egzystencji. SKO podkreśliło, że skarżący w wyniku powodzi poniósł straty. Zalana została piwnica w budynku mieszkalnym, który stanowił jego centrum życiowe, zniszczony został mostek gospodarczy oraz stodoła. Niemniej jednak, Komisja do spraw szacowania szkód po oględzinach nieruchomości, stwierdziła, że wskazany przez skarżącego we wniosku budynek nie służy do zaspokajania niezbędnych potrzeb bytowych, nie jest to też budynek inwentarski. Dlatego też, w ocenie SKO, budynek, na który skarżący ubiega się o pomoc nie służy zaspokajaniu jego niezbędnych potrzeb bytowych. Skarżący nie wykazał, że przechowywane tam były plony np. zboże, ani sprzęt rolniczy wykorzystywany do uprawy warzyw na własny użytek. Skarżący nie prowadził też hodowli zwierząt. Ustalenia te wykluczają możliwość przyznania wnioskowanej pomocy. Resumując SKO przyjęło, że skoro uszkodzony budynek nie kwalifikuje się jako budynek gospodarczy służący zaspokojeniu niezbędnych potrzeb bytowych, to brak było podstaw do wypłacenia zasiłku celowego na remont lub odbudowę budynku gospodarczego. Od niniejszej decyzji skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając jej błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie że budynek gospodarczy nie służy zaspokajaniu jego podstawowych potrzeb bytowych. Skarżący wskazał, że jest sobą samotnie gospodarującą, a w budynku gospodarczym co roku składował produkty rolne (buraki, ziemniaki, cebulę i marchew). Tam chował też narzędzia do uprawy tych płodów. Zniszczenie tego budynku spowodowało, że skarżący obecnie nie ma gdzie przechowywać tegorocznych plonów rolnych ani narzędzi. Ponadto, skarżący wskazał, że zniszczeniu uległ również mostek, który był jedynym łącznikiem budynku mieszkalnego i gospodarczego z polem. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, która odbyła się 28 października 2025 r. skarżący oświadczył, że stodoła służy do przechowywania produktów i narzędzi związanych z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Natomiast warzywa i owoce przechowuje w domu w piwnicy. Skarżący podniósł również, że otrzymuje dotacje z UE na prowadzenie działalności rolniczej. Stodoła służy gospodarstwu rolnemu, dlatego obowiązany jest ją ubezpieczyć. Mostek gospodarczy służy gospodarstwu rolnemu. Wspomniał o znacznych kosztach związanych z remontem stodoły. Wskazał, że prowadzi też agroturystykę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze. zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze. zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Istotny z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy jest również art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na tej podstawie obowiązkiem Sądu jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu - zgodności z prawem w zakresie naruszenia prawa procesowego i materialnego, bez względu na zgłaszane zarzuty i wnioski. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem sprawy jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO) z 15 kwietnia 2025 r. (SKO 4101/398/2025) utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 18 lutego 2025 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na remont budynku gospodarczego na skutek przyjęcia, że zniszczona w wyniku klęski żywiołowej, to jest powodzi we wrześniu 2024 r., stodoła nie kwalifikuje się jako budynek gospodarczy służący zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych skarżącego. Jak stanowi art. 2 ustawy z 16 września 2011 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi (Dz.U. z 2024 r. poz. 654, ze zm.), dalej zwana ustawą powodziową, użyte w ustawie określenie "poszkodowany" oznacza w szczególności osobę fizyczną, która na skutek powodzi doznała szkód majątkowych lub utraciła, chociażby czasowo, możliwość korzystania z posiadanej nieruchomości lub lokalu. W art. 19 ustawy z 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2024 r. poz. 1717), dalej: ustawa – wprowadzono do ustawy z 1 października 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw – zmiany poprzez dodanie art. 69b. Przepisy ustawy weszły w życie 26 listopada 2024 r. W ustawie brak przepisów przejściowych, co wskazuje na konieczność stosowania art. 69b ustawy do osoby albo rodziny, które poniosły stratę w wyniku klęski żywiołowej, to jest powodzi we wrześniu 2024 r., z uwzględnieniem stanu faktycznego danej sprawy. W art. 42 ust. 1 ustawy unormowano, że przepisy art. 69b ustawy stosuje się również do wniosków o przyznanie zasiłku celowego, o którym mowa w art. 69b ust. 1 ustawy, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Złożone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dokumenty i oświadczenia na potrzeby ustalenia dochodu i sytuacji majątkowej nie podlegają rozpoznaniu. Zgodnie zaś z treścią art. 69b ust. 1 ustawy, zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 u.s.p., z przeznaczeniem na remont, odbudowę budynku mieszkalnego, lokalu mieszkalnego, budynku gospodarczego, a także odtworzenie budynku lub lokalu mieszkalnego w innym miejscu lub o innych wymiarach, zakup budynku lub lokalu mieszkalnego albo budynku mieszkalnego wraz z gruntem, na którym jest posadowiony albo zakup działki budowlanej albo najem budynku lub lokalu mieszkalnego, jest przyznawany osobie albo rodzinie, które poniosły stratę w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., niezależnie od dochodu i sytuacji majątkowej tej osoby albo rodziny. Zgodnie natomiast z art. 40 ust. 2 u.p.s, zasiłek celowy może być przyznany osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej, przy czym według art. 39 ust. 1-2 ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu. Zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 ustawy może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Skoro zatem art. 69b ustawy odwołuje się do instytucji zasiłku celowego uregulowanego w ww. przepisach u.p.s., to wykładnia tego przepisu musi uwzględniać kontekst i cele ustawy o pomocy społecznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wr 80/25). Zasiłek taki nie musi być zatem wypłacony każdemu, kto został dotknięty klęską żywiołową. Przyznanie zasiłku wymaga bowiem ustalenia, czy po stronie wnioskodawcy istnieje niezaspokojona niezbędna potrzeba bytowa. Przepis art. 40 u.p.s. nie może być realizowany bez zastosowania ogólnych zasad pomocy społecznej, której celem jest zabezpieczenie podstawowych, niezbędnych potrzeb życiowych. Przy podejmowaniu decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej organy powinny bowiem kierować się dobrem danej osoby i mieć na względzie, że pomoc ta wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 ustawy). Ustawowe przesłanki przyznania świadczenia zostały uzupełnione przez Zasady udzielania pomocy finansowej - Pomoc społeczna, rozdział 85278 - Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., dalej: Zasady. W powołanych Zasadach, wśród form przyznawanej pomocy w związku z powodzią, wskazano obok pomocy doraźnej, pomoc remontowo-budowlaną, przyznawaną na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 2 i 3 u.p.s., na którą składa się: a) zasiłek na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku powodzi, b) zasiłek na remont albo odbudowę budynku gospodarczego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku powodzi, przyznawane przez kierownika ośrodka pomocy społecznej, a zatem zasiłek o przyznanie którego wnioskował skarżący. Zważywszy na powyższe wskazać należy, że pomoc remontowo-budowlana (w tym, ta wnioskowana przez skarżącego na budynek gospodarczy), przeznaczona jest dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, o których mowa w art. 6 pkt 14 u.p.s. lub 6 ust. 9 u.p.s., w rozumieniu u.p.s., co oznacza, że stanowi wsparcie dla prowadzonego przez nie gospodarstwa domowego. Pomoc ta przyznawana jest niezależnie od kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.s. (pkt II części I Zasad). Przy czym stosownie do – pkt 5 części I Zasad – przez budynek gospodarczy rozumie się: budynek gospodarczy służący zaspokojeniu niezbędnych potrzeb rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, w szczególności budynek inwentarski tj. budynek przeznaczony np. do hodowli niewielkiej liczby zwierząt gospodarskich, mający na celu pozyskiwanie żywności na własne potrzeby. Zasiłek na odbudowę budynku gospodarczego nie przysługuje w przypadku innego przeznaczenia tego budynku, np. w ramach działalności rolniczej na cele produkcji rolnej przeznaczonej do sprzedaży rynkowej lub związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym wykorzystywanych jako np. lokale usługowe, magazynowe lub produkcyjne (pkt 5 części I Zasad). Reasumując powyższe, stwierdzić należy, że budynek gospodarczy powinien być wykorzystywany dla potrzeb gospodarstwa domowego (stanowić jego funkcjonalną część) i jako taki spełniać niezbędne potrzeby bytowe. Nie może być wykorzystywany do innych celów, w szczególności celów zawodowych, czy prowadzonej działalności gospodarczej. Podczas gdy, jak wynika z akt sprawy, wskazana przez skarżącego we wniosku o zasiłek stodoła – jako budynek wchodzący w skład gospodarstwa rolnego – jest wykorzystywana przez skarżącego w związku z prowadzeniem tegoż gospodarstwa rolnego, a nie gospodarstwa domowego. Dlatego też, stodoła nie może być traktowana jako "budynek gospodarczy wykorzystywany dla potrzeb gospodarstwa domowego spełniającego niezbędne potrzeby bytowe". Niewątpliwie takim budynkiem nie jest również wskazywany przez skarżącego "mostek gospodarczy". Powyższe przesądza z kolei o kierunku rozstrzygnięcia, gdyż ww. ustalenie stanowi przesłankę negatywną uniemożliwiającą przyznanie skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Z akt sprawy wynika bowiem niespornie, że skarżący wnioskując o pomoc remontowo-budowalną wskazał, iż budynek (obiekt), który uległ całkowitemu zniszczeniu w czasie powodzi we wrześniu 2024 r. – to stodoła o pow. [...] m² wraz z mostkiem gospodarczym łączącym "budynek mieszkalny i gospodarczy z polem". Oświadczył nadto, że na skutek powodzi w stodole doszło do zerwania dachu, zniszczenia podłogi i zawilgocenia murów. Ponadto zerwany został mostek gospodarczy. Jednocześnie (co istotne w sprawie) skarżący na rozprawie w dniu 28 października 2025 r. doprecyzował, że "stodoła służy do przechowywania produktów i narzędzi związanych z prowadzonym gospodarstwem rolnym", gdyż "warzywa i owoce przechowywane są w domu w piwnicy", a nie jak wynika z treści skargi, do składowania płodów rolnych takich jak buraki, ziemniaki czy marchew. Poza tym, skarżący podniósł, że "stodoła służy gospodarstwu rolnemu, dlatego zobowiązany jest ją ubezpieczyć". Wskazał też, że "otrzymuje dotacje z UE na prowadzenie działalności rolniczej". Dodał, że mostek gospodarczy też służy gospodarstwu rolnemu. Pokreślenia wymaga, że oświadczenia te pozostają w zgodzie z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności z załączoną do odwołania polisą ubezpieczenia gospodarstwa rolnego skarżącego (nr [...]) za okres 30 lipca 2023 r. do 29 lipca 2024 r. z której wynika, że w skład ubezpieczonego gospodarstwa rolnego skarżącego wchodzi – wskazana we wniosku o zasiłek – stodoła (zużyta w 85%). Polisa ta została zawarta na podstawie ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowym, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli (Dz.U z 2025 r., poz. 367), zgodnie z którą ubezpieczeniami obowiązkowymi są: ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej rolników z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego oraz ubezpieczenie budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego od ognia i innych zdarzeń losowych (art. 4 ust. 2 i 3 ustawy). Zgodnie z art. 59 ustawy podmiotem zobowiązanym do zawarcia obowiązkowego ubezpieczenia budynków rolniczych jest rolnik – czyli osoba fizyczna, w której posiadaniu lub współposiadaniu jest gospodarstwo rolne. Przez "gospodarstwo rolne" należy rozumieć – obszar użytków rolnych, gruntów pod stawami oraz sklasyfikowanych jako użytki rolne gruntów pod zabudowaniami, przekraczający łącznie powierzchnię 1,0 ha, jeżeli podlega on w całości lub części opodatkowaniu podatkiem rolnym, a także obszar takich użytków i gruntów, niezależnie od jego powierzchni, jeżeli jest prowadzona na nim produkcja rolna, stanowiąca dział specjalny w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy). Budynkiem rolniczym podlegającym ubezpieczeniu przez rolnika, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest natomiast budynek wchodzący w skład gospodarstwa rolnego – czyli obiekt budowlany o powierzchni powyżej 20 m² określony w art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane będący w posiadaniu rolnika (czyli w sprawie – wskazana we wniosku o zasiłek stodoła). Z powyższych powodów SKO zasadnie zatem przyjęło, że "uszkodzony budynek (stodoła) nie kwalifikuje się jako budynek gospodarczy służący zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych", a skoro tak, to brak było podstaw do wypłacenia skarżącemu wnioskowanego zasiłku "na remont lub odbudowę budynku gospodarczego". Poza tym, wbrew twierdzeniom skargi, postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku skarżącego zostało przeprowadzone prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami, wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy – stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. – wskazały podstawy faktyczne i prawne podjętych rozstrzygnięć. Odniosły się do przesłanek warunkujących możliwość przyznania wnioskowanego przez skarżącego zasiłku i dokonały ich oceny. Wprawdzie, w podstawie prawnej decyzji organy wprost nie przywołały wskazanego przez Sąd art. 69b ustawy, to jednak nie można przyjąć aby w związku z tym doszło do takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O wpływie na wynik sprawy można mówić bowiem w sytuacji, że gdyby naruszenie przepisów nie miało miejsca, to prawdopodobnie organ wydałby decyzję o odmiennej treści (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicza, M. Grzywacz, (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. C.H. Beck, Warszawa 2019 r., 6. wydanie, s. 698). Taka sytuacja nie występuje w sprawie z wniosku skarżącego, gdyż zauważone przez Sąd uchybienie w tym zakresie nie wpłynęło na prawidłowo dokonane przez organy ustalenia faktyczne i prawne, w świetle których podjęte rozstrzygnięcie należy uznać za zasadne. Innymi słowy, w okolicznościach faktycznych sprawy, kiedy to organy prawidłowo uznały, że stodoła – która jak sam przyznał skarżący na rozprawie jako budynek wchodzący w skład gospodarstwa rolnego jest wykorzystywana w związku z prowadzeniem tegoż gospodarstwa – nie stanowi "budynku gospodarczego" o którym mowa w przywołanych przepisach, nie było podstaw prawnych do przyznania wnioskowanej pomocy. Z tych wszystkich powodów Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił.