IV SA/Wr 371/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w e Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi L. Sz. na decyzję D. Kuratora Oświaty we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego I. uchyla decyzję I i II instancji II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu III. zasądza od D. kuratora Oświaty na rzecz skarżącej L.Sz. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zastępstwa procesowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent W., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 9 b ust. 7 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. – Karta Nauczyciela /Dz.U. z 2006r. Nr 97, poz. 674 ze zm./, art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239 ze zm.) stwierdził z urzędu nieważność decyzji nr [...] z dnia [...]; aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego L.Sz., wydanego przez dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] we W. W uzasadnieniu decyzji wskazano co następuje: W dniu 27.02.2008 r. do organu prowadzącego wpłynęło pismo nr [...], którym dyrektor Wydziału Organizacyjnego Kuratorium Oświaty we W. przekazał sprawę aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego L. Sz. - decyzja dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] we W., nr [...] z dnia [...], do rozpatrzenia według właściwości. Organ prowadzący wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zbadania aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego L. Sz., informując o tym stronę zawiadomieniem nr [...]. W toku postępowania ustalono, że L. Sz. otrzymała akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.). Zgodnie z przywołanym artykułem, nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę, którzy posiadają wymagane kwalifikacje, z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego. W dniu wejścia w życie cytowanej ustawy, to jest 6 kwietnia 2000 r. L. Sz. zatrudniona była na podstawie umowy o pracę na stanowisku nauczyciela języka angielskiego w Szkole Podstawowej nr [...] we W. Legitymowała się dyplomem ukończenia studiów wyższych magisterskich w zakresie pedagogiki specjalność opiekuńczo-wychowawcza (Uniwersytet W., Wydział Nauk Historycznych i Pedagogicznych, dyplom nr [...] z dnia [...]), świadectwem potwierdzającym znajomość języka angielskiego w stopniu podstawowym First Certyficate in English (University of Cambridge, data egzaminu grudzień 1994, świadectwo nr [...]) oraz świadectwem poświadczającym zdanie egzaminu z języka angielskiego przed Państwową Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Kuratora Oświaty i Wychowania na podstawie zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 19 lipca 1974 r. w sprawie jednolitych programów nauczania na niektórych kursach języków obcych oraz egzaminów z zakresu materiału zawartego w tych programach (Dz. Urz. Min. Ośw. I Wych. z 1974 r. nr 8, poz. 61) - świadectwo nr [...] z dnia [...]. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. W dniu 6 kwietnia 2000 r. kwalifikacje wymagane od nauczycieli określały przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. z 1991 r. Nr 98, poz. 433 ze zm.). W myśl § 7 ust. 2 przytoczonego rozporządzenia, kwalifikacje do nauczania języków obcych w szkołach wymienionych w § 2 i 2a, z zastrzeżeniem ust 1, oraz w przedszkolach, szkołach i placówkach wymienionych w § 3 posiada osoba: 1) legitymująca się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku filologicznym o specjalności języki obce lub lingwistyka stosowana i przygotowaniem pedagogicznym, 2) legitymująca się dyplomem ukończenia wyższych studiów zawodowych w zakresie nauczania języka obcego, 3) legitymująca się dyplomem ukończenia nauczycielskiego kolegium języków -x obcych, 4) legitymująca się dyplomem ukończenia studiów wyższych dowolnego kierunku i świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego II stopnia lub świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzonego przez instytucje zagraniczne i uznawanego przez Ministra Edukacji Narodowej, która ponadto uzyskała przygotowanie pedagogiczne. Zgodnie z § 7 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, kwalifikacje do nauczania języków obcych w przedszkolach, szkołach podstawowych i w placówkach wymienionych w § 3 posiada również osoba, która legitymuje się: 1) dyplomem ukończenia zakładu kształcenia nauczycieli dowolnego kierunku oraz: a) świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego stopnia I lub II albo b) świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzonego przez instytucje zagraniczne i uznawanego przez MEN, która ponadto uzyskał przygotowanie pedagogiczne; 2) świadectwem dojrzałości i świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego stopnia I lub II. Przez przygotowanie pedagogiczne należy rozumieć nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej nauczanych w powiązaniu z kierunkiem (specjalnością) kształcenia i praktyką pedagogiczną w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin oraz odbycie pozytywnie ocenionych praktyk pedagogicznych w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin; o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom (zaświadczenie) szkoły wyższej albo świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego. prowadzonego przez zakład kształcenia nauczycieli albo placówkę doskonalenia nauczycieli lub inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy zgodnie z przepisami w sprawie placówek doskonalenia nauczycieli. W myśl § 7 ust. 2 przytoczonego rozporządzenia, osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów wyższych dowolnego kierunku, w celu potwierdzenia kwalifikacji do nauczania języka angielskiego muszą przedstawić świadectwo państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego II stopnia lub świadectwo potwierdzające zaawansowaną znajomość języka angielskiego. L. Sz. posiada dyplom ukończenia studiów wyższych magisterskich w zakresie pedagogiki specjalność opiekuńczo-wychowawcza, świadectwo poświadczające zdanie egzaminu z języka angielskiego przed Państwową Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Kuratora Oświaty i Wychowania na podstawie zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 19 lipca 1974 r. w sprawie jednolitych programów nauczania na niektórych kursach języków obcych oraz egzaminów z zakresu materiału zawartego w tych programach (Dz. Urz. Min. Ośw. i Wych. z 1974 r. nr 8, poz. 61) oraz świadectwo poświadczające podstawową znajomość języka angielskiego First Certyficate in English. Zgodnie z § 1 ust. 3 pkt 2 zarządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20.09.1990 r. w sprawie egzaminów państwowych z języków obcych (Dz. Urz. MEN, Nr 7, poz. 44): rozróżnia się następujące rodzaje egzaminów nauczycielskich: a) I stopnia - uprawniający do nauczania języka obcego w zakresie podstawowym na kursie 0- 4/5/ lat nauki, b) II stopnia - uprawniający do nauczania języka obcego w zakresie podstawowym i zaawansowanym / 4-8 lat nauki lub rozszerzony program nauczania języka obcego. Egzaminy nauczycielskie oprócz znajomości języka, obejmują sprawdzenie przygotowania pedagogicznego i metodycznego do nauczania danego języka. Należy więc uznać, że świadectwo poświadczające zdanie egzaminu z języka angielskiego przed Państwową Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Kuratora Oświaty i Wychowania na podstawie zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 19 lipca 1974 r. w sprawie jednolitych programów nauczania na niektórych kursach języków obcych oraz egzaminów z zakresu materiału zawartego w tych programach, nie nadaje kwalifikacji do nauczania języka angielskiego, gdyż nie jest świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego. Natomiast posiadane przez L. Sz. świadectwo First Certyficate in English nie poświadcza zaawansowanej znajomości języka angielskiego. Kwalifikacje do nauczania języka angielskiego poświadcza: 1. Certificate in Advanced English (CAE), Cambridge University, ocena A,B,C lub 2. Certyficate of Proficiency in English (CPE), Cambridge University, ocena A,B,C lub 3. TOEFL - Test of English as a Foreign Language (z wynikiem powyżej 213 pkt - dawne 550 pkt - z testu, 4,5 pkt z pracy pisemnej - TWE, i najmniej 50 pkt z egzaminu ustnego - TSE), Educational Testing Service. Tym samym akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego wydany został z naruszeniem art. 7 ust 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, ponieważ L. Sz. w dniu wejścia w życie cytowanej ustawy nie posiadała kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela języka angielskiego. Ponieważ decyzja dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] we W., nr [...] z dnia [...]: akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego L. Sz., wydana została niezgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, stwierdzono zaistnienie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji L. Sz. wskazała, iż w roku 2000 była zatrudniona na stanowisku nauczyciela języka angielskiego w Szkole Podstawowej nr [...] oraz Gimnazjum nr [...]. Legitymowała się dyplomem ukończenia studiów wyższych magisterskich w zakresie pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej (Uniwersytet W., Wydział Nauk Historycznych i Pedagogicznych), świadectwem ukończenia Liceum Ogólnokształcącego nr [...] we W. (uczęszczała do klasy z rozszerzonym programem języka angielskiego, z którego zdawała maturę), świadectwem poświadczającym zdanie egzaminu z języka angielskiego przed Państwową Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Kuratora Oświaty i Wychowania oraz świadectwem potwierdzającym znajomość języka angielskiego w stopniu średnio zaawansowanym First Certificate in English (z niewiadomych przyczyn egzamin FCE został zakwalifikowany przez Ministra Edukacji Narodowej do grupy egzaminów potwierdzających podstawową znajomość języka angielskiego). Podkreśliła, że FCE jest międzynarodowym egzaminem uznawanym na wielu uczelniach w Europie, jest dokumentem potwierdzającym sprawdzoną znajomość języka angielskiego wymaganym od przewodników międzynarodowych, jest równoznaczny z egzaminem państwowym. Do roku 2004 uczniowie posiadający certyfikat FCE byli zwolnieni z egzaminu dojrzałości z języka angielskiego (www.britishcouncil.pl). Do roku 2000 pracowała przez 9 lat na stanowisku nauczyciela języka angielskiego ( ponad 7000 przepracowanych godzin na w/w stanowisku). Był to okres, kiedy liczba nauczycieli języka angielskiego była znikoma. W tym czasie dyrektorzy szkół, borykali się z problemem znalezienia w pełni wykwalifikowanych nauczycieli języków obcych. Nierzadko zdarzały się przypadki podejmowania pracy w szkole przez osoby, które ukończyły filologię angielską i po roku, a czasami kilku miesiącach składały rezygnację z pracy. Sądzi, że wobec trudnej sytuacji na rynku pracy związanej z permanentnym brakiem nauczycieli języka angielskiego, jej usługi dla szkół w tym zakresie były nieocenione (uczniowie systematycznie przerabiali materiał przewidziany programem nauczania w zakresie języka angielskiego i nie marnowali godzin na zastępstwach). Dyrektorzy chętnie zatrudniali ją na w/w stanowisku, gdyż była traktowana jak sprawdzony nauczyciel, legitymujący się wieloletnim stażem pracy. Potwierdzeniem jej słów jest uzyskanie w tym okresie oceny wyróżniającej ( rok 1999). Podniosła, że rok, w którym uzyskała awans zawodowy był okresem, kiedy została wprowadzona reforma oświaty. W jej odczuciu w tym okresie nie wszystkie przepisy były jednoznacznie interpretowane przez dyrektorów szkół i zdarzały się błędy. Uważa, że decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego jest dla niej wysoce krzywdząca. Obecnie ukończyła staż na nauczyciela dyplomowanego. W piśmie z dnia 2.06.2008r. stanowiącym uzupełnienie odwołania pełnomocnik L. Sz. stwierdził, że decyzja Prezydenta nie znajduje uzasadnienia w zaistniałej w niniejszej sprawie faktycznym i prawnym. I. Organ, który wydał w I instancji decyzję w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...], wydał ją z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu swej decyzji Prezydent Miasta W. podnosi, iż L.Sz. uzyskała tytuł nauczyciela kontraktowego w drodze decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, czyli zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ powołał się przy tym na art. 7 ust 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.). Artykuł ten stanowi, że Nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę, którzy posiadają wymagane kwalifikacje, z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas określony i nie określony. W dniu wejścia w życie powyższej ustawy (6 kwietnia 2000 r.) L. Sz. posiadała kwalifikacje pozwalające na nadanie jej tytułu nauczyciela kontraktowego. Kwalifikacje te (dyplom ukończenia studiów wyższych magisterskich w zakresie pedagogiki specjalność opiekuńczo-wychowawcza oraz świadectwo potwierdzające znajomość języka angielskiego - FCE) w świetle rozporządzenia MEN z dnia 10.10.1991r. były kwalifikacjami wystarczającymi § 7 ust. 2 pkt 4 powołanego rozporządzenia stanowił bowiem, że Kwalifikacje do nauczania języków obcych w szkołach wymienionych w § 2 i 2a, z zastrzeżeniem ust. 1 oraz w przedszkolach, szkołach i placówkach wymienionych w § 3 posiada osoba (...) legitymująca się dyplomem ukończenia studiów wyższych dowolnego kierunku i świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego II stopnia lub świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzonego przez instytucje zagraniczne i uznanego przez Ministra Edukacji Narodowej, która ponadto uzyskała przygotowanie pedagogiczne. W dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw nie istniał żaden urzędowy wykaz egzaminów uznawanych za "odpowiednie" do rozpoczęcia nauczania danego języka obcego w poszczególnych rodzajach szkół. W związku z tym, uznaniowość pozostawiona została organom, zatrudniającym nauczycieli na etacie i nadającym odpowiednie decyzje administracyjne (w powyższym przypadku była to dyrektor SP nr [...] we W.). W takim stanie rzeczy decyzja nadająca stopień nauczyciela kontraktowego L. Sz. w pełni odpowiada przepisom prawa obowiązującego w dniu wydania przedmiotowej decyzji. Stosowny, urzędowy wykaz, egzaminów uznawanych za "odpowiednie" do nauczania języków obcych stanowi dopiero załącznik do rozporządzenia MEN z 10.09.2002r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. z 2002r, Nr 155, poz. 1288) (dalej - rozporządzenie MEN z 10.09.2002r.). Jednak, z uwagi na to, że jest to akt, który wszedł w życie w dwa lata po wydaniu decyzji nadającej L. Sz. stopień nauczyciela kontraktowego, nie może stanowić podstawy do oceniania jej kwalifikacji zawodowych w dacie wydania decyzji. Przyjęcie odmiennego poglądu stanowi naruszenie jednej z podstawowych zasad porządku prawnego RP - konstytucyjnej zasady nieretrokacji prawa, a z istniejącego w niniejszej sprawie stanu faktycznego i prawnego wynika, że niestety na takim właśnie stanowisku stanął organ, który wydał zaskarżoną decyzję, gdyż w jej uzasadnieniu powołuje się właśnie na postanowienia rozporządzenia MEN z 10.09.2002r., co prawda nie wprost, lecz cytując treść tegoż rozporządzenia. II. Nadto, z ostrożności procesowej należy wskazać, że gdyby nawet w przedmiotowej sprawie miały zastosowanie przepisy rozporządzenia MEN z 10.09.2002r., to § 20 tego rozporządzenia stanowi, iż nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie rozporządzenia na podstawie mianowania, którzy spełniali wymagania kwalifikacyjne na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują nabyte kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela. Skoro więc ustawodawca umożliwił nauczycielom mianowanym, spełniającym według dotychczasowych przepisów prawnie określone wymogi, to w braku analogicznego uregulowania dotyczącego nauczycieli kontraktowych, zgodnie z wnioskowaniem a fortiori, w wersji a maiori ad minus, przyjąć należy, iż również nauczyciele kontraktowi spełniający w dotychczasowym stanie prawnym odpowiednie wymogi (w tym L. Sz.), zachowali swe kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela. Skoro bowiem ustawodawca uznał, że nauczyciele mianowani, będący, z założenia, pedagogami o większej wiedzy, umiejętnościach i doświadczeniu zawodowym zasługują na pozostawienie w mocy ich kwalifikacji, to tym bardziej uznać należy, że uprawienia swe zachowują nauczyciele kontraktowi, którzy znajdują się o stopień niżej w hierarchii zawodowej nauczycieli. III. Wymaga też podkreślenia, że nawet gdyby przyjąć, wbrew wcześniej przytoczonym argumentom, za prawidłowe stanowisko organu wyrażone w decyzji z dnia 02.04.2008r., to naruszenie prawa, jakiego rzekomo miałaby się dopuścić dyrektor SP nr [...] we W. wydając decyzję nadającą stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego L. Sz., z całą pewnością nie może zostać uznane za rażące, ergo, nie może zostać spełniona przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższy pogląd znajduje szerokie uzasadnienie w orzecznictwie i doktrynie. Przykładowo, w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007r. II SA/Wa 2197/06 (LEX nr 328625) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, że Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki, powodującej stwierdzenie nieważności, musi być oczywiste. Odnosząc tę oczywistość do przesłanki rażącego naruszenia prawa, wskazać trzeba, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W przedmiotowej sprawie przekroczenie prawa, o ile w ogóle nastąpiło, z całą pewnością nie jest "jasne i niedwuznaczne", przeciwnie, uwzględniając uwagi poczynione w punktach wcześniejszych, jest kwestią wysoce ocenną i dyskusyjną. Z kolei w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007r. IV SA/Wa 2253/06 (LEX nr 322405), warszawski sąd administracyjny stwierdził, że 1. Rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, tj. takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. 2. Skoro rozumienie przepisu powoduje poważne wątpliwości, to nie można mówić o oczywistym naruszenie tego przepisu, a - co za tym idzie - naruszenia tego przepisu nie można traktować jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Brak, w dacie wydania decyzji nadającej L. Sz. stopień zawodowy nauczyciela kontraktowego, urzędowego wykazu "odpowiednich" egzaminów językowych, uznawanych przez Ministra Edukacji Narodowej, powoduje, że owa "odpowiedniość" jest (była) kwestią wysoce ocenną, a contrario, nie można więc w przedmiotowej sprawie mówić o naruszeniu przepisu, którego treść jest oczywista. Należy jeszcze wspomnieć o wyroku NSA z 7.07.1983r., II SA 581/83 (Problemy Praworządności 1984, Nr 10, s. 26), w którym NSA podnosi, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych a art. 156 §1. Stąd też, przesłanki pozytywne stwierdzenia nieważności z racji ich wyliczenia wyczerpującego nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco (J, Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2008, s. 746). Warto zwrócić również uwagę na tezę wyroku SN z 5.7.1996r., III ARN 19/96 (OSN 1997, Nr 4, poz. 44), w której SN stwierdził, że W przypadku gdy prawodawca pozostawia organowi wydającemu decyzję swobodę w ocenie lub wyborze konsekwencji stosowanej przezeń normy prawnej, rażącym naruszeniem prawa jest tylko szczególnie istotne (rażące) naruszenie wymienionych ram swobody oceny lub uznania. Teza powyższego wyroku mutatis mutandis znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Skoro bowiem ustawodawca nie ustalił wykazu "odpowiednich" egzaminów językowych, dyrektor SP nr [...] wydając decyzję miała prawo zakwalifikować certyfikat FCE do grupy certyfikatów językowych spełniających wymogi kwalifikacyjne nadania tytułu nauczyciela kontraktowego. IV. Decyzja Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] narusza też szereg zasad ogólnych k.p.a. Po pierwsze, wskazać należy, że Prezydent Miasta W., wydając przedmiotową decyzję naruszył zasadę praworządności, określoną w art. 6 k.p.a. Naruszenie to zostało dokonane, w wyniku nieprawidłowości w posłużeniu się syllogistycznym modelem stosowania prawa, a to poprzez błędne ustalenie jaka norma obowiązuje, w znaczeniu dostatecznie określonym dla potrzeb rozstrzygnięcia. Jak słuszne podnosi się w doktrynie, ustalając obowiązywanie normy, organ administracji publicznej musi stwierdzić (...) c) czy norma weszła w życie (za B. Adamiak [w:] 8. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2008, s. 59). W decyzji nr [...] z dnia [...] organ twierdzi, że decyzja nr [...] z dnia [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż L. Sz. nie legitymowała się w dniu wydania tej decyzji stosownym certyfikatem językowym, uznanym przez Ministra Edukacji Narodowej, określonym w załączniku do rozporządzenia MEN z 10.09.2002r. Jednak w dniu wydania tej decyzji przedmiotowe rozporządzenie nie weszło jeszcze w życie, co więcej nie zostało nawet ogłoszone. Z tego też powodu, Prezydent Miasta W., wydając decyzję nr [...] naruszył zasadę ogólną praworządności, określoną a art. 6 k.p.a. Powyższy pogląd znajduje uzasadnienie w orzecznictwie NSA. Przykładowo, w wyroku z dnia 24 stycznia 2001 r. II SA 55/00 (LEX nr 75523) NSA stwierdził, że Organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa). Oznacza to działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz prawidłowe ustalenie następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego. Zaskarżoną decyzją organ naruszył również zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, określoną w art. 8 k.p.a. Zasada ta ustanowiona jest w części powyższego artykułu, stanowiącego, że Organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić powstępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. W doktrynie postępowania administracyjnego wyrażany jest pogląd, że Zasada ta jest przestrzegana wtedy, gdy organ administracji publicznej (...) zmian w stanie prawnym nie wykorzystuje do zaskakiwania niespodziewanymi czynnościami procesowymi lub rozstrzygnięciem sprawy, (za J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 39). A contrario wykorzystywanie zmian prawnych do zaskakiwania obywateli niespodziewanymi czynnościami procesowymi stanowi naruszenie powyższej zasady. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Prezydent Miasta W., korzystając ze zmiany stanu prawnego (uchylenia rozporządzenia MEN z dnia 10.10.1991r. i wejścia w życie rozporządzenia MEN z 10.09.2002r.) dokonał czynności procesowej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i wydał decyzję stwierdzającą nieważności decyzji nr [...] z [...]. Należy podkreślić, że naruszenie zasad ogólnych k.p.a. - a w przedmiotowej sprawie jest to zasada praworządności i zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, stanowi naruszenie określonych norm prawnych kodeksu postępowania administracyjnego, a więc powoduje, iż decyzja, wydana z naruszeniem powyższych zasad ogólnych, jest decyzją wadliwą. Na takim stanowisku stoi NSA, który w wyroku z 4.6.1982r. I SA 258/82 ONSA 1982, Nr 1, poz. 54) stwierdził, że Zasady ogólne postępowania administracyjnego (...) są integralną częścią przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów administracji wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury (...). Naruszenie zasad ogólnych jest naruszeniem przepisów prawa, które obwarowane jest różnymi następstwami prawnymi, a mianowicie może powodować: 1. wadliwość decyzji administracyjnej zagrożoną sankcją wzruszalności decyzji (...), lub sankcją nieważności decyzji (...); 2. odpowiedzialnością odszkodowawczą (...) 3. odpowiedzialnością dyscyplinarną pracownika organu administracji publicznej (za B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2008, s. 45). W powyższego wynika, że skoro przekroczenie którejś z zasad ogólnych k.p.a. rodzi tak daleko idące skutki, jak sankcja wzruszalności decyzji lub sankcja nieważności decyzji, to tym bardziej stanowi ono wystarczającą, nawet samoistną, przesłankę do uwzględnienia odwołania strony. Nadmienić należy, że w przedmiotowej sprawie organ dokonał wielu naruszeń prawa, nie tylko naruszenia zasad ogólnych k.p.a. wyrażonych w art. 6 i art. 8 k.p.a. D. Kurator Oświaty decyzję z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 9 b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. – Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19 poz. 239 ze zm.), zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 19 lipca 1974r. w sprawie jednolitych programów nauczania na niektórych kursach języków obcych oraz egzaminów państwowych ze znajomości języka w zakresie materiału zawartego w tych programach (Dz.U. MOiW Nr 8, poz. 61), zarządzenia nr 33 Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 sierpnia 1990r. w sprawie egzaminów państwowych z języków obcych (Dz.U. MEN 1990r. Nr 7, poz. 44) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że L. Sz. zatrudniona była w dniu 6 kwietnia 2000 r. w Szkole Podstawowej nr [...] we W. na stanowisku nauczyciela języka angielskiego (umowa o pracę z dnia 1 września 1999 r.). Legitymowała się wówczas dyplomem ukończenia studiów wyższych magisterskich na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu W. w zakresie pedagogiki specjalność opiekuńczo-wychowawcza (dyplom nr [...], z dnia [...]), świadectwem poświadczającym zdanie egzaminu z języka angielskiego przed Państwową Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Kuratora Oświaty i Wychowania na podstawie przepisów zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 19 lipca 1974 r. w sprawie jednolitych programów nauczania na niektórych kursach języków obcych oraz egzaminów państwowych ze znajomości języka w zakresie materiału zawartego w tych programach (Dz. Urz. MOiW Nr 8, poz. 61) (nr świadectwa [...], z dnia [...]). Posiadała ponadto First Certificate in English University of Cambridge (grudzień 1994 r., nr [...]). Zgodnie z § 7 obowiązującego w tym dniu rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz.U. nr 98 poz. 433 ze zm.) kwalifikacje do nauczania języków obcych posiadała osoba legitymująca się dyplomem ukończenia: 1) studiów magisterskich na kierunku filologicznym o specjalności języki obce lub lingwistyka stosowana i przygotowaniem pedagogicznym, 2) studiów magisterskich lub zawodowych ukończonych w kraju, w którym językiem urzędowym jest język obcy nauczany w kolegium. Ponadto kwalifikacje do nauczania języków obcych posiadała osoba: 1) legitymująca się dyplomem ukończenia wyższych studiów zawodowych w zakresie nauczania języka obcego, 2) legitymująca się dyplomem ukończenia nauczycielskiego kolegium języków obcych, 3) legitymująca się dyplomem ukończenia studiów wyższych dowolnego kierunku i świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego II stopnia lub świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzanego przez instytucje zagraniczne i uznawanego przez Ministra Edukacji Narodowej, która ponadto uzyskała przygotowanie pedagogiczne. Kwalifikacje do nauczania języków obcych w przedszkolach, szkołach podstawowych i w placówkach wymienionych w § 3 rozporządzenia posiadała również osoba, która legitymowała się: 1) dyplomem ukończenia zakładu kształcenia nauczycieli dowolnego kierunku oraz: a) świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego stopnia I lub II albo b) świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzanego przez instytucje zagraniczne i uznawanego przez Ministra Edukacji Narodowej, która ponadto uzyskała przygotowanie pedagogiczne; 2) świadectwem dojrzałości i świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego stopnia I lub II. L. Sz. legitymowała się wykształceniem wyższym magisterskim, natomiast nie posiadała potwierdzonej znajomości języka angielskiego. First Certificate in English nie był uznawanym przez Ministra Edukacji Narodowej egzaminem przeprowadzanym przez instytucje zagraniczne, dającym kwalifikacje do nauczania języka angielskiego. FCE potwierdza bowiem jedynie podstawową znajomość języka. Wymagana była natomiast co najmniej zaawansowana znajomość języka angielskiego - uznawanymi wówczas przez Ministerstwo dokumentami w tym zakresie były: Certificate in Advanced English ( z oceną A, B lub C), TOEFL ( z wynikiem co najmniej 550 pkt. z testu, co najmniej 4,5 pkt. z egzaminu pisemnego - TWE oraz 230 pkt. z egzaminu ustnego- TSE) a także Certificate of Proficiency in English. Egzamin przeprowadzony przez Państwową Komisję Egzaminacyjną powołaną przez Kuratora Oświaty nie był egzaminem państwowym, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie. Egzaminy państwowe były wówczas przeprowadzane zgodnie z zarządzeniem nr 33 Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 sierpnia 1990 r. w sprawie egzaminów państwowych z języków obcych (Dz.Urz.MEN.90.7.44), przez Państwowe Komisje Egzaminacyjne powoływane przez Ministra. Jednocześnie na podstawie § 10 zarządzenia "osoby posiadające świadectwo zdania egzaminu z języka obcego na poziomie szkoły średniej uzyskane na podstawie przepisów zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 19 lipca 1974 r. w sprawie jednolitych programów nauczania na niektórych kursach języków obcych oraz egzaminów państwowych ze znajomości języka w zakresie materiału zawartego w tych programach (Dz. Urz. MOiW Nr 8, poz. 61), mogły otrzymać świadectwo zdania egzaminu, o którym mowa w § 1 ust. 3 pkt 1, po zdaniu egzaminu uzupełniającego; zakres egzaminu uzupełniającego określa regulamin wymieniony w § 3 ust. 2." Z akt sprawy przesłanych przez organ I instancji oraz z dokumentów załączonych przez stronę nie wynika, aby taki egzamin uzupełniający zdawała. Należy zatem stwierdzić, że L. Sz. w dniu 6 kwietnia 2000 r. nie posiadała potwierdzonej znajomości języka angielskiego na poziomie wymaganym przepisami rozporządzenia o kwalifikacjach nauczycieli. Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 19, poz. 239 ze zm.) nauczyciele zatrudnieni w dniu 6 kwietnia 2000 r. na podstawie umowy o pracę, którzy posiadali w tym dniu wymagane kwalifikacje, uzyskali z tym dniem stopień nauczyciela kontraktowego. L. Sz. nie posiadała w tym dniu kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela języka angielskiego, zatem zasadne było stwierdzenie nieważności decyzji o nadaniu stopnia nauczyciela kontraktowego. Wobec tego należało utrzymać w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...], z dnia [...]. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi w uzasadnieniu której powtórzono argumenty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo podniesiono, iż zaskarżoną decyzję oparto na aktach prawnych nie mających waloru aktów powszechnie obowiązujących. Decyzja z dnia [...] D. Kuratora Oświaty została bowiem oparta m.in. na zarządzeniu Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 19 lipca 1974r. w sprawie jednolitych programów nauczania na niektórych kursach języków obcych oraz egzaminów państwowych ze znajomości język\ w zakresie materiału zawartego w tych programach (Dz. Urz. MOiW Nr. 8, poz. 61) oręż na zarządzeniu nr 33 Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 sierpnia 1990r. w sprawie egzaminów państwowych z języków obcych (Dz. U. MEN. Nr 7, por 44). Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP Źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Punkt 2 tegoż artykułu stanowi, iż "Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego." Z powyższego wynika, że zarządzenia ministrów nie są uznane za akty prawa powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej. Nie mogą stanowić więc podstawy orzekania o prawach i obowiązkach obywateli, w tym pozbawiania ich nabytych uprzednio prawomocnie i ostatecznie uprawnień. Pogląd powyższy znajduje swe pełne uzasadnienie również w szeregu orzeczeń NSA. Przykładowo wskazać można wyrok NSA O/Kraków z 05.05.1994r.-SA/Kr B75/93 (Legalis), w którym, Sąd ten stwierdził, że "Decyzje administracyjne mogą być wydawane tylko na podstawie prawa powszechnie obowiązującego". Decyzja D. Kuratora Oświaty z dnia [...] nie spełnia powyższego wymogu. W odpowiedzi na skargę D. Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Organy administracyjne orzekające w obu instancjach przyjmują, iż akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego L. Sz. dotknięty jest wadą nieważności wiodącą do skasowania tej decyzji administracyjnej. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, jakie ukształtowało się dotąd na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 kpa rażące naruszenie prawa rozumiane jest jako: "Oczywisty charakter naruszenia prawa jest warunkiem koniecznym, ale nie wystarczającym, do uznania naruszenia prawa za rażące. Rażące naruszenia prawa różnią się od zwykłego naruszenia przepisu prawa takimi cechami, jak gospodarcze lub społeczne naruszenia, których powołanie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie jako aktu wydanego przez organy państwowe w praworządnym państwie" (wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 1987r. i IV SA 929/86 niepubl.) "O tym czy naruszenie prawa jest naruszeniem "rażącym" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszeniem ze sobą pociąga. Za "rażące" uznać należy mianowicie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Nie ma tu natomiast rozstrzygającego znaczenia ani oczywistość naruszenia określonego przepisu prawnego, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony"(...)" (wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984r., GP 1984, nr 20). Według poglądu jaki ostatecznie został przez to orzecznictwo zaakceptowany naruszenie prawa będzie dopiero wtedy rażące, gdy skutki społeczno-gospodarcze naruszenia prawa są nie do pogodzenia z zasadą praworządności. Tymczasem ani decyzja pierwszej instancji ani decyzja ostateczna nie wyjaśnia na czym polega rażące naruszenie prawa w niniejszej sprawie. Wprawdzie motywy orzeczeń przedstawiają dość szczegółowo okoliczności sprawy i stan prawny na jakim organom orzekającym przyszło rozstrzygać, niemniej jednak zestawienie tego z konkluzją w postaci rażącego naruszenia prawa nie może być uznane za wystarczające. Organ administracyjny nie może bowiem ograniczyć się jedynie do wniosku o rażącym naruszeniu prawa przez określony akt, jeśli wcześniej nie uzasadni jakie względy przemawiają za taką kwalifikacją. Taka natomiast sytuacja istnieje w niniejszej sprawie. Tymczasem jak wynika z powyższej wypowiedzi NSA nie wystarcza już do przyjęcia takiej cechy prosta kolizja rozstrzygnięcia z obowiązującą normą prawną. Niezbędne jest wskazanie skutku jaki sprzeczność tego rodzaju wywołuje. Skarżącej zarzucono, że "nie posiadała potwierdzonej znajomości języka angielskiego. First Certificate in English nie był uznawanym przez Ministra Edukacji Narodowej egzaminem przeprowadzanym przez instytucje zagraniczne, dającym kwalifikacje do nauczania języka angielskiego. FCE potwierdza bowiem jedynie podstawową znajomość języka. Wymagana była natomiast co najmniej zaawansowana znajomość języka angielskiego – uznanymi wówczas przez Ministerstwo dokumentami w tym zakresie były Certificate in Advanced English (z oceną A, B lub C), TOEFL (z wynikiem co najmniej 550 pkt z testu, co najmniej 4,5 pkt z egzaminu pisemnego – TWE oraz 230 pkt z egzaminu ustnego – TSE) a także Certificate of Proficiency in English. Egzamin przeprowadzony przez Państwową Komisję Egzaminacyjną powołaną przez Kuratora Oświaty nie był egzaminem państwowym (...). Egzaminy państwowe były wówczas przeprowadzane zgodnie z zarządzeniem nr 33 Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 sierpnia 1990r. w sprawie egzaminów państwowych z języków obcych (Dz.Urz. MEN 90.7.44), przez Państwowe Komisje Egzaminacyjne powołane przez Ministra". Już z tego fragmentu uzasadnienia decyzji ostatecznej wynika, iż skarżąca określone kwalifikacje językowe posiadła, świadczy o tym dodatkowo treść "Karty Oceny Pracy" (załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej) z dnia 31 maja 1999r. sporządzonej przez Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] we W. "Pani L. Sz. ukończyła w 1990 roku studia na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych w zakresie pedagogiki, specjalność opiekuńczo-wychowawcza. W 1994 roku zdała egzamin FIRST CERTIFICATE IN ENGLISH. Uczęszcza na konferencje metodyczne organizowane przez Oxford University Press oraz D. Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli. W tutejszej placówce pracuje trzeci rok na stanowisku nauczyciela języka angielskiego. Osiąga dobre wyniki nauczania, zawsze jest wzorowo przygotowana do prowadzenia zajęć dydaktycznych. Lekcje prowadzi bardzo ciekawie. Stosuje zróżnicowane metody i formy pracy aktywizując zespół uczniowski. /.../ Prowadzi dodatkowe lekcje języka angielskiego dla uczniów oraz dla nauczycieli /.../". Nie ulega wątpliwości, jeśli uwzględnić powyższe, że określone kwalifikacje językowe skarżąca miała. W takim zaś przypadku, gdy naruszenie prawa wiązałoby się z kwestią ocenną trudno dopatrzyć się rażącego naruszenia prawa, chyba że sytuacja w jakiej znalazła się określona osoba byłaby na tyle oczywista, że cecha rażącego naruszenia prawa nie budziłaby wątpliwości (np.: brak określonych uprawnień w ogóle). Dodać do tego należy, iż każde naruszenie prawa powinno wiązać się z istnieniem nie budzącego wątpliwości wzorca prawnego. Tymczasem organy orzekające w sprawie odwołują się do przepisów zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 19 lipca 1974r. w sprawie jednolitych programów nauczania na niektórych kursach języków obcych oraz egzaminów państwowych ze znajomości języka w zakresie materiału zawartego w tych programach (Dz.Urz. MOiW Nr 8, poz. 61); Zarządzenia nr 33 Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 sierpnia 1990r. w sprawie egzaminów państwowych z języków obcych (Dz.U. MEN. Nr 7, poz. 44), chociaż nie zbadano w ogóle, bo w tym zakresie brak jakiegokolwiek stwierdzenia, czy zachowały moc prawną. W świetle bowiem art. 241 ust. 6 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie Konstytucji, Rada Ministrów miała ustalić, które z uchwał Rady Ministrów oraz zarządzeń ministrów lub innych organów administracji rządowej podjęte lub wydane przed wejściem w życie Konstytucji wymagają stosownie do art. 87 ust. 1 i art. 92 Konstytucji zastąpienia ich przez rozporządzenia i zobowiązana została do przedstawienia projektu, Sejmowi. Należało zatem ustalić czy powołane akty prawne utrzymały się w systemie prawnym powstałym po wejściu w życie Konstytucji RP w 1997r. Reasumując: zdaniem składu orzekającego kwestia dlaczego w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa nie została należycie wyjaśniona a tym samym zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie mogła utrzymać się w obrocie prawnym. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Rozstrzygnięcie w pkt II znajduje umocowanie w art. 152 cyt. ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy w związku § 2 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).