IV SA/Wr 373/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 559/09 oddalającym skargę Z. Z. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2010 r. Sygn. akt IV SA/Wr 559/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. Z., na decyzję Wojewody D. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Pismem z dnia 20 czerwca 2010 r. Z. Z., złożył do tutejszego Sądu skargę o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, wskazując zarazem na dokumenty, które nie były ujawnione przy dotychczasowym postępowaniu w sprawie, a które, zdanie skarżącego, były ważną przesłanką do wydania wyroku. Według skarżącego tymi dokumentami są: 1. pozew o zapłatę zaległości w sprawie czynszu z dnia 8 sierpnia 2007 r. 2. Wyrok Zaoczny Sądu Rejonowego w Miliczu o zapłatę czynszu z dnia 19 sierpnia 2008 r. 3. wszelkie pisma procesowe powoda. 4. ugoda dotycząca spłaty zaległego czynszu. 5. zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Zdaniem skarżącego we wszystkich tych dokumentach skarżący uznawany był za pełnoprawnego lokatora mieszkania pod adresem [...]. Skarżący nie wskazał przy tym podstawy wznowienia postępowania, a do skargi dołączył zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia Fabrycznej skierowane m. in. do Z. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem tylko w przypadkach przewidzianych w tej ustawie. Ustawa ta w przepisach art. 271 – art. 274 wskazuje podstawy wznowienia postępowania. Z przepisu art. 271 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Zgodnie zaś z art. 272 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§2). Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§3). Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.). Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek enumeratywnie wyliczonych w przepisach art. art. 271, 272, 273 i 273 p.p.s.a. Skarżący nie podał podstawy wznowienia postępowania, a okoliczności na które się powołuje, że przeciwko skarżącemu były prowadzone postępowania w sprawie zaległości czynszowej i w tych postępowaniach uznawano skarżącego za lokatora mieszkania pod adresem [...], nie mają znaczenia dla sprawy w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Należało także uznać, że skarżący nie wykazał, iż o powyższych okolicznością nie wiedział w trakcie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. Pismo dołączone do skargi o wznowienie postępowania nie ma bezpośredniego związku z przedmiotem postępowania, gdyż dotyczy się postępowania egzekucyjnego o zapłatę należności na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Miliczu z dnia 26 sierpnia 2008 r. gdzie skarżący był jednym ze zobowiązanych, a w związku z powyższym nie może stanowić nowego środka dowodowego, którego ujawnienie mogłoby być podstawą do wznowienia postępowania w sprawie. Skarżący nie skorzystał też z przysługującego mu środka odwoławczego w postaci złożenia kasacji do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji wniesiona przez stronę skarżącą skarga o wznowienie postępowania sądowego podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.