IV SA/Wr 373/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania G. H. od decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego, kwestionowaną decyzję utrzymało w mocy. Decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu w dniu 5 kwietnia 2013 r. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem organu właściwego, skarżący wniósł dnia 25 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Zgodnie bowiem z przepisem art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 5 kwietnia 2013 r. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Tymczasem, skarga została wniesiona za pośrednictwem organu właściwego w dniu 25 maja 2011 r., a więc po upływie terminu do jej złożenia, gdyż termin ten mijał dnia 6 maja 2015 r. W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro zatem skarga została złożona z uchybieniem terminu, a skarżący nie wystąpił z wnioskiem o jego przywrócenie, podlegała ona odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.