IV SA/Wr 376/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania postanawia: oddalić wniosek. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpoznaniu odwołania E. T. od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w sprawie przyznania usług opiekuńczych, kwestionowaną decyzję utrzymało w mocy. Decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu w dniu 7 czerwca 2016 r. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyżej wymieniony złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., który dnia 18 lipca 2016 r. przekazał skargę organowi właściwemu, tj. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. Jednocześnie, w skardze skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a., wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Niezależnie od okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, wydanie II, str. 603). Jednakże zaznaczyć należy, że bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 7 lipca 2016 r. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Tymczasem skarga została złożona przez skarżącego w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W., a więc w organie niewłaściwym. W przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez ten organ pod adresem właściwego organu administracji publicznej. Termin do wniesienia skargi na decyzję Kolegium mijał dnia 7 czerwca 2016 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej nadał skargę w urzędzie pocztowym do organu właściwego w dniu 18 lipca 2016 r. W tej sytuacji skarga jest spóźniona, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W kontekście powyższego uznać zatem należy, iż mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Wobec tego, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.