IV SA/Wr 377/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Radom Protokolant: Referent Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 16 maja 2025 r. nr PS-P.8641.64.2025.WM w przedmiocie uchylenia decyzji, odmowy uznania za osobę bezrobotną i umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 6 marca 2025 r. nr KA.615.418.2.2024/2025.TM. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 maja 2025 r., nr PS-P.8641.64.2025.WM Wojewoda Dolnośląski (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy, organ II instancji) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r., poz. 214, dalej: ustawa, ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej: Strona Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Wrocławia (dalej: organ I instancji) z dnia 6 marca 2025 r., nr KA.615.418.2.2024/2025.TM, wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, którą orzeczono o: - uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 7.01.2020 r., nr SR.6100.1722.2020.MMK orzekającej o uznaniu Skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 7.01.2020 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 7.01.2020 r. do dnia 04.07.2020 r. - uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 19.02.2020 r., nr SZ.6100.5065.2020. AJ którą zmieniono wysokości zasiłku oraz okres jego pobierania poprzez przyznanie Skarżącemu prawa do zasiłku od dnia 7.02.2020 r. do dnia 4.01.2021 r. w wysokości 120% oraz - orzeczono o odmowie uznania Skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 7.01.2020r. i umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku od dnia 7.01.2020r. do dnia 4.01.2021 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżący na mocy ostatecznej i prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 7.01.2020 r., nr SR.6100.1722.2020.MMK został uznany z dniem 7.01.2020 r. za osobę bezrobotną oraz przyznano mu prawo do zasiłku od dnia 7.01.2020 r. do dnia 4.07.2020 r. w kwocie 100% podstawowej wysokości zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy. Decyzją z dnia 19.02.2020 r., nr SZ.6100.5065.2020. AJ orzeczono o zmianie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 7.01.2020 r. w części dotyczącej wysokości zasiłku oraz okresu jego pobierania poprzez przyznanie Skarżącemu prawa do zasiłku od dnia "07.02.2019" w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy. Prawo do zasiłku przyznano począwszy od dnia 7.01.2020 r. na okres 365 dni, tj. do dnia 4.01.2021 r. Decyzją z dnia 20.10.2021 r. Skarżący został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z dniem 21.09.2021 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej). Na podstawie wydruku komputerowego wygenerowanego ze strony Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 21.08.2024 r. organ I instancji ustalił, że Skarżący pełni funkcję członka zarządu S. we W. (numer KRS [...]). Powyższa informacja została potwierdzona przez Stronę w złożonym oświadczeniu z dnia 21.08.2024 r. Postanowieniem z dnia 9.10.2024 r. organ I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie Skarżącego dotyczącej: - uznania z dniem 7.01.2020 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 7.01.2020 r. do dnia 4.07.2020 r., zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 7 stycznia 2020 r., następnie zmienionej decyzją ostateczną z dnia 19 lutego 2020 r. - utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 21.09.2021 r. z powodu zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), zakończonej decyzją ostateczną z dnia 20 października 2021 r. Organ I instancji uznał, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, ale nieznane organowi w dniu wydania wyżej wymienionych decyzji. W piśmie z dnia 29.10.2024 r. Prezes Zarządu S. z siedzibą we W. podał m.in., że pełniona społecznie przez członka zarządu – Skarżącego funkcja nie wpływała na jego gotowość do podjęcia pracy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Minimalny czas zaangażowania (1-2 godziny rocznie w trakcie pandemii, a po niej zaledwie godzinne spotkania miesięcznie) w żadnym stopniu nie ograniczał jego zdolności do podjęcia pełnowymiarowego zatrudnienia. W dniu 31.10.2024 r. wpłynęło do Powiatowego Urzędu Pracy we Wrocławiu (dalej: PUP) pismo Skarżącego z dnia 30 października 2024 r., w którym oświadczył, że pełnienie społecznej funkcji członka zarządu w S. W., "ul. [...]", nie kolidowało z poszukiwaniem przez niego pracy, ani gotowością do jej podjęcia. W okresie bezrobocia zawsze zgłaszał się na wyznaczone terminy w Urzędzie Pracy i nigdy nie odmówił żadnej oferty, a także wypełniał wszystkie obowiązki nałożone przez Urząd przez cały okres pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych. Organ I instancji decyzją z dnia 29.11.2024 r., nr ZB.6101.296.2024.JP orzekł o: uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia 7.01.2020 r. oraz decyzji ostatecznej z dnia 19.02.2020 r. oraz orzekł o odmowie uznania Strony za osobę bezrobotną z dniem 07.01.2020 r. i umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku od dnia 7.01.2020r. do dnia 4.01.2021 r. W wyniku złożonego przez Stronę odwołania Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 3.02.2025 r., nr PS-P.8641.10.2025.PM uchylił ww. decyzję organu I instancji z dnia 29.11.2024 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wskazaną na wstępie decyzją z dnia 6.03.2025 r. uchylił decyzję ostateczną Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 7.01.2020 r., nr SR.6100.1722.2020.MMK oraz decyzję ostateczną Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 19.02.2020 r., nr SZ.6100.5065.2020.AJ oraz odmówił uznania Skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 7.01.2020 r. i umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku od dnia 7.01.2020r. do dnia 4.01.2021 r. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 104, art. 105 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 9 ust. 7, art. 10 ust. 7 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 36, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odnosząc się do uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wskazał, iż ma utrwalony pogląd orzeczniczy w rozpatrywanej sprawie i uważa, iż już sam fakt prawny w postaci stanowiska członka zarządu spółdzielni jest wystarczającym dowodem dla orzekania o odmowie statusu osoby bezrobotnej z powodu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Podniesiony wymóg musi być spełniony w dniu rejestracji jako osoby bezrobotnej przez Stronę, jak i przez cały czas posiadania tego statusu. Z funkcją członka zarządu spółdzielni są związane obowiązki i uprawnienia wynikające m.in. z ustawy z dnia 16.09.1982 Prawo Spółdzielcze. Na podstawie informacji z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, numer KRS: [...] (stan na dzień 21.08.2024 r.) stwierdzono, że S. została zarejestrowana w KRS w dniu 28.11.2002 r. W dziale 2 w rubryce 1 tegoż KRS wskazano, że organem uprawniającym do reprezentowania podmiotu jest zarząd, zaś sposób reprezentacji podmiotu przedstawia się następująco: "Oświadczenia woli za spółdzielnię składają dwaj członkowie zarządu". Natomiast w podrubryce 1 działu 2 KRS ustalono, że Strona figurowała jako członek zarządu w rzeczonej spółdzielni. Wskazał, że przedmiotem działalności gospodarczej S. jest m.in.: wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, działalność rachunkowo-księgowa, doradztwo podatkowe, pozostała działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana, roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Ustalono także, że w przedmiotowym KRS brak jest między innymi wpisów odnośnie prokurentów, organów nadzoru, kuratorach, likwidacji, rozwiązaniu lub unieważnieniu spółki, postępowaniu upadłościowym, układowym, naprawczym oraz brak wpisów o zawieszeniu działalności gospodarczej. Organ I instancji powołał przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące statusu osoby bezrobotnej oraz pełnienia funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego. Organ I instancji wskazał, że analogicznie, pełniąc funkcję członka zarządu w spółdzielni Skarżący był odpowiedzialny za jej działalność, był umocowany do prowadzenia spraw spółdzielni oraz reprezentował spółdzielnię wobec osób trzecich. Pełnienie funkcji członka zarządu spółdzielni powodowało brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Konsekwencją powołania do zarządu było powstanie stosunku organizacyjnego, tworzącego więzi prawne między członkiem zarządu a spółdzielnią. Prawidłowo dokonane wyłonienie członka zarządu powoduje powstanie po jego stronie określonych uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów ustawy z dnia 16 września 1982r. Prawo spółdzielcze. Zgodnie bowiem z art. 48 § 1 ww. ustawy zarząd kieruje działalnością spółdzielni oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Wedle art. 48 § 2 ustawy Prawo spółdzielcze "Podejmowanie decyzji niezastrzeżonych w ustawie lub statucie innym organom należy do zarządu". W związku z tym osoba pełniąca funkcję nie jest gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, gdyż ciążą na niej zobowiązania związane z wykonywaniem funkcji. Prowadzenie spraw spółdzielni wiąże się także z podejmowaniem wielu decyzji we wszystkich sferach jej działania spółdzielni oraz decyzji przygotowujących albo wykonujących czynności prawne, takie jak np. przed KRS, poprzez udzielanie wyjaśnień, przedkładanie sprawozdań itp. Do momentu skutecznej rezygnacji z pełnionej funkcji organizacyjnej zarząd ma obowiązek prowadzenia spraw spółdzielni. Organ I instancji wskazał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy uznać, że w trakcie rejestracji od dnia 7.01.2020 r. do dnia 20.09.2021 r. Skarżący pełnił funkcję członka zarządu w S. i zgodnie z informacjami zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym (stan na dzień 21.08.2024r.) dotyczącymi spółdzielni widniał wpis, że Skarżący nie został zawieszony w czynnościach. Zatem Skarżący był związany ze spółdzielnią organizacyjnie i odpowiedzialny za jej sprawy. Skarżący uczestniczył więc w działalności spółdzielni niezależnie od tego w jakim zakresie była prowadzona działalność gospodarcza i czy spółdzielnia przynosiła zyski czy stratę. * Podsumowując, organ I instancji stwierdził, że nie można w tej sytuacji przyjąć, iż w okresie przedmiotowej rejestracji Skarżący był osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Stwierdzenie prowadzenia wymienionej aktywności w okresie rejestracji od dnia 7.01.2020 r. do dnia 20.09.2021 r. stanowi dostateczną podstawę do uznania niespełnienia przesłanki gotowości do pracy. Powyższe jest nie do pogodzenia z warunkami definicji osoby bezrobotnej, która stanowi, że za bezrobotnego można uznać osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Pełnienie funkcji członka zarządu spółdzielni rzemieślniczej powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Następnie organ I instancji przytoczył treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy bezrobotnym oznacza to między innymi "osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...).". Biorąc pod uwagę opisany stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy organ I instancji stwierdził, że w dniu 7.01.2020 r. Skarżący nie spełniał warunków koniecznych do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Jednocześnie powyższe okoliczności nie były znane organowi administracji publicznej w chwili wydania decyzji. Przytoczone przepisy prawa oraz wskazane okoliczności faktyczne skutkują uchyleniem decyzji ostatecznej orzekającej o uznaniu Skarżącego za osobę bezrobotną oraz umorzeniem postępowanie w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku od dnia 7.01.2020 r. do dnia 4.01.2021 r. Organ I instancji wskazał, że jest to konsekwencją specyficznej regulacji prawnej przyjętej przez ustawodawcę w przepisach ustawy o promocji. Jeżeli w wyniku wznowionego postępowania Skarżący utracił status osoby bezrobotnej, to powstaje sytuacja, w której postępowanie w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku staje się bezprzedmiotowe. W takim przypadku zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie podlega umorzeniu. W związku z powyższym brak przedmiotu postępowania w sprawie prawa do zasiłku, czyli konkretnej sprawy administracyjnej, będącej konsekwencją istnienia stosunku administracyjno-prawnego wskazuje na bezprzedmiotowość tegoż postępowania. Zatem rzeczona bezprzedmiotowość wystąpi w przypadku braku podstawy faktycznej lub prawnej do rozpatrzenia sprawy przez określony organ administracji. Końcowo organ I instancji wskazał, że Strona aktualnie przestała pełnić funkcję członka zarządu w S. co nie ma jednak wpływu na stan faktyczny i prawny jaki miał miejsce podczas rejestracji trwającej od dnia 7.01.2020 r. do dnia 20.09.2021 r. W odwołaniu Skarżący wniósł o zmianę decyzji w całości poprzez pozostawienie mu statusu osoby bezrobotnej oraz wszelkich konsekwencji z tym związanych, a w szczególności prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ewentualnie uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 maja 2025 r. Wojewoda Dolnośląski, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja organu I instancji wydana została w trybie nadzwyczajnym, tj. po wznowieniu postępowania administracyjnego z urzędu. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania sprawy i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte wadliwością. O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie w trybie przewidzianym prawem procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego sprawy administracyjnej, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie organ zatrudnienia w dniu 21.08.2024 r. powziął informację o tym, że Skarżący od dnia 6.07.2003 r. pełni funkcję członka zarządu w S. z siedzibą we W. Powyższe oznaczało, że w dniu 7.01.2020 r. Skarżący nie spełniał warunków do nabycia statusu osoby bezrobotnej. Zasadnie zatem postanowieniem z dnia 9.10.2024 r. organ I instancji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jako, że ujawniona okoliczność faktyczna istotna w sprawie, istniała w dniu wydania decyzji ostatecznych z dnia 7.01.2020 r., z dnia 19.02.2020 r. i z dnia 20.10.2021 r. oraz nie była znana w dacie wydawania tych decyzji. W konsekwencji, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji decyzją z dnia 6.03.2025 r., uchylił decyzję ostateczną Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 7.01.2020 r., nr SR.6100.1722.2020.MMK w sprawie uznania Skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 7.01.2020 r. oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia 7.01.2020 r. do dnia 4.07.2020 r. i decyzję ostateczną Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 19.02.2020 r., nr SZ.6100.5065.2020.AJ, którą zmieniono wysokości zasiłku oraz okres jego pobierania poprzez przyznanie Skarżącemu prawa do zasiłku od dnia 7.02.2020 r. do dnia 4.01.2021 r. w wysokości 120% oraz orzekł o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 7.01.2020 r. i umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku od dnia 7.01.2020 r. do dnia 4.01.2021 r. Wojewoda wskazał, że artykuł 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku stanowi, iż bezrobotnym - oznacza to osobę (...) niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, pod warunkiem, iż spełnia wymogi enumeratywnie wymienione od lit. a) do lit. m) tegoż artykułu. Zauważył, że definicja ta skonstruowana jest w istocie z dwóch części. W pierwszej z nich wskazuje się na swego rodzaju przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część zawiera zespół przesłanek negatywnych, a więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Z ich zestawienia jednoznacznie wynika, że nie każda osoba rejestrująca się w urzędzie pracy może być uznana za bezrobotnego. Wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie czy zachowanie omawianego statusu. Nie jest możliwe odstąpienie od nich nawet ze względu na szczególne uwarunkowania konkretnej sprawy. Podkreślił, że sam ustawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy potwierdził, że pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych oznacza wykonywanie pracy. Natomiast w świetle obowiązującego prawa bezwzględnie tej samej osobie nie może jednocześnie przysługiwać przymiot osoby wykonującej jakąkolwiek pracę i bezrobotnego. Przekonuje co do tego w szczególności treść art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy w myśl którego, nie stanowi przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego wykonywanie przez wolontariuszy świadczeń odpowiadających świadczeniu pracy na zasadach określonych w przepisach o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, jeżeli wolontariusz przedstawi właściwemu powiatowemu urzędowi pracy porozumienie z korzystającym. Następnie wskazał, że z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w przedmiotowej sprawie wynika, że Skarżący pełni funkcję członka zarządu w S. z siedzibą we W. Dane te potwierdza Centralna Informacja Krajowego Rejestru Sądowego nr KRS: [...], według stanu na dzień 21.08.2024 r. Spółka została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 28.11.2002 r. i z tym dniem uzyskała osobowość prawną. S. ma szeroko określony profil działalności, co potwierdza wypis z KRS - Dział 3 Rubryka 1 - Przedmiot działalności. Nie budzi wątpliwości, że spółdzielnia funkcjonuje, przyjmuje i realizuje odpłatnie zlecenia. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 593) spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem nieograniczonej liczby osób, o zmiennym składzie osobowym i zmiennym funduszu udziałowym, które w interesie swoich członków prowadzi wspólną działalność gospodarczą. Art. 2 stanowi, że spółdzielnia prowadzi działalność na podstawie niniejszej ustawy, innych ustaw oraz zarejestrowanego statutu. Stosownie do art. 48 § 1 ustawy Prawo spółdzielcze, zarząd kieruje działalnością spółdzielni oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Podejmowanie decyzji niezastrzeżonych w ustawie lub statucie innym organom należy do zarządu (§ 2). Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie te uprawnienia i zarazem obowiązki w dniu 7.01.2020 r. dotyczyły również Skarżącego jako, że pełnił on funkcję członka zarządu, nie zrzekł się tej funkcji, nie został zawieszony w swoich prawach, ani też w żaden inny sposób nie wykazał, że ujawniony w rejestrze skład zarządu jest nieaktualny. W przypadku pełnienia funkcji członka zarządu spółdzielni istotne znaczenie ma nie to, czy takie czynności są wykonywane odpłatnie, lecz to, że na każdej z osób pełniących omawianą funkcję ciążą określone zadania, które muszą one wykonywać, co do zasady osobiście. Stanowisko to jest zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt: I OSK 1982/14, i I OSK 1983/14; z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 3283/15; z dnia 16 stycznia 2018 r. I OSK 2666/17, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu: z dnia 11.03.2015 r. sygn. akt IV SA/Wr 712/14 i z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt. IV SA/Wr 786/14). Podkreślił, że kwestie statusu bezrobotnego, nie zależą od uznania organów orzekających, a brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy jest kategoryczne. Żadne inne okoliczności poza wymienionymi w ustawie nie mogą mieć zatem w przedmiotowych sprawach istotnego znaczenia. Ustawa wprawdzie nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do podjęcia pracy", jednakże kierując się zasadami wykładni funkcjonalnej, celowościowej i systemowej nie można tego zapisu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez osobę zainteresowaną pracy zarobkowej. Gotowość do podjęcia pracy musi być oceniania w kategoriach ustawowych. W ocenie Wojewody w sytuacji pełnienia przez daną osobę funkcji w zarządzie osoby prawnej (to jest m.in. w spółdzielni) rzeczywiste możliwości podjęcia przez nią pracy są co najmniej ograniczone w stosunku do tych, jakie istnieją, gdy bezrobotny nie wykonuje żadnego zajęcia. Przy tym zauważył, że zgodnie z przeważającym orzecznictwem nie jest rzeczą organu administracji publicznej monitorowanie i wykazywanie, czy oraz w jakim wymiarze czasowym i kiedy członek zarządu (czy też prezes) podejmuje działania na rzecz osoby prawnej, w której pełni swoją funkcję, a tym samym badanie, czy mimo pełnionej funkcji mógłby podjąć zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy. Następnie wskazał, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż pełnienie funkcji w zarządzie osoby prawnej, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia pracy, a zatem niespełnienie przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. W wyroku z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 2666/27 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Skoro niespełnieniem przesłanki gotowości do podjęcia za trudnienia Jest aktywność w postaci członkostwa w zarządzie osoby prawnej, potwierdzona dokumentami statutowymi, to nie ma potrzeby badania zakresu dyspozycyjności osób ubiegających się o status osoby bezrobotnej w oparciu o inne dowody. Innymi słowy nie należy do organu badanie, jaki wymiar czasowy zajmuje wykonywanie czynności związanych z posiadaną funkcją w organie osoby prawnej". Wobec powyższego trudno przyjąć, że Skarżący jako członek zarządu S. w dniu rejestracji, tj. 7.01.2020 r., był osobą pozostającą bez pracy i gotową do jej podjęcia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Domniemanie, że osoba pełniąca funkcję członka zarządu spółdzielni nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia i tym samym nie kwalifikuje się do grona bezrobotnych, może być obalone tylko przez złożenie rezygnacji z przedmiotowej funkcji. Natomiast do obowiązków organów administracji nie należy badanie zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie jej statusu bezrobotnego, ani badanie przyczyn, dla których nie zrzekła się ona pełnionej funkcji, zwłaszcza w sytuacji, gdy jest to prawnie i obiektywnie możliwe (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 338/11). W ocenie Wojewody, żaden z argumentów podniesionych w odwołaniu nie prowadzi do wniosku, że art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy został w niniejszej sprawie błędnie zastosowany. Pełnienie funkcji członka zarządu oraz zakres obowiązków wynikający z przepisów prawa przypisanych do tej funkcji oznacza bowiem, że taka osoba nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia. W sprawie natomiast niespornym jest, że Skarżący w dniu rejestracji, tj. 7.01.2020r., nie spełniał warunków do uznania go za osobę bezrobotną, dlatego wydana przez Prezydenta Miasta Wrocławia w dniu 7.01.2020 r. decyzja była wadliwa, co powodowało konieczność eliminacji tej decyzji z obrotu prawnego, jak również decyzji z dnia 19.02.2020 r. i jednocześnie wydania rozstrzygnięcia zgodnego ze stanem faktycznym, tj. o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 7.01.2020 r., a postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku umorzono, bowiem w tych okolicznościach stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Wojewoda stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, dlatego należało utrzymać ją w mocy. Na powyższą decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył Skarżący zarzucając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego, orzeczenie merytoryczne w przypadkach przewidzianych przepisami prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Ponadto wniósł o wyznaczenie adwokata z urzędu - adwokat M. G., w związku z jego chorobą psychiczną i trudnością w samodzielnym reprezentowaniu się przed sądem. Wniósł również o zwolnienie z kosztów sądowych z uwagi na trudną sytuację materialną i zdrowotną. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 21.08.2024 r. zgłosił się na spotkanie w Powiatowym Urzędzie Pracy we Wrocławiu, gdzie został poinformowany o odmowie przyznania mu statusu osoby bezrobotnej z uwagi na pełnienie funkcji członka zarządu S. we W. Skarżący podkreślił, że pełnienie tej funkcji miało jednak charakter społeczny i nieodpłatny, co wyraźnie wynika z dokumentów złożonych przez S. oraz jego wyjaśnień. Nie przeszkadzało mu to w spełnianiu warunku gotowości do podjęcia pracy. Decyzja Prezydenta Wrocławia z dnia 29.11.2024 r. cofnęła uznanie go za osobę bezrobotną od 7.01.2020 r. Od tej decyzji odwołał się w dniu 20.12.2024 r. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 03.02.2025 r. uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując istotne naruszenia prawa procesowego: brak oceny mojego faktycznego zaangażowania w działalność spółdzielni, brak kompletnego materiału dowodowego, nieuwzględnienie wyroków sądów administracyjnych w podobnych sprawach, pominięcie wyjaśnień Skarżącego i dokumentów, brak wszechstronnej analizy stanu faktycznego. Mimo tego organ I instancji decyzją z dnia 6.03.2025 r. ponownie odmówił uznania go za osobę bezrobotną, nie odnosząc się do zaleceń organu odwoławczego. Zaskarżył tę decyzję w dniu 18.03.2025 r. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 16.05.2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, pomimo że: nie przeanalizowano indywidualnych okoliczności jego sprawy (charakter działalności spółdzielni, jej nieaktywność, gotowość do pracy), błędnie powołano się na art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy dotyczącego zatrudniania cudzoziemców, nieadekwatny do jego sytuacji, nie umożliwiono mu zapoznania się z opinią Radcy Prawnego Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego, co jest naruszeniem zasady jawności i równości stron. Zważywszy na powyższe, w ocenie Skarżącego, decyzja Wojewody została wydana z naruszeniem: art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. (zasada pogłębionego zaufania, prawdy obiektywnej, obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego) oraz art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawa). Uzasadniając wniosek o pełnomocnika z urzędu Skarżący wskazał, że z powodu stwierdzonych zaburzeń psychicznych, trudności w poruszaniu się po procedurze prawnej oraz braku środków finansowych, wnosi o ustanowienie pełnomocnika z urzędu - adwokat M. G., która zna sprawę i udzieliła mu dotychczas pomocy prawnej w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. pełnomocnik Skarżącego z urzędu podtrzymał wnioski i zarzuty zawarte w skardze. Ponadto wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a. oraz zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymacie decyzji pierwszej instancji w mocy. Ponadto wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu świadczenia nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, wskazując, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. (k: 32 akt sprawy sądowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r.. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Sąd administracyjny w myśl art. 134 p.p.s.a rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który jednak w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Przeprowadzona w ramach sądowego wymiaru sprawiedliwości kontrola zaskarżonego aktu, dokonana w aspekcie kryteriów nakreślonych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie,, ale z innych przyczyn niż w niej wskazane, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Kontrolowane decyzje zostały wydane w wyniku wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania - jako wyjątek od reguły trwałości decyzji administracyjnej - stanowi tzw. tryb nadzwyczajny. Jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie postępowanie nadzwyczajne zostało zainicjowane przez organ I instancji z urzędu z powołaniem się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stanowi on, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Po przeprowadzeniu postępowania właściwy organ wydaje decyzję, w której: odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej albo uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.). Z art. 151 § 1 k.p.a. jasno wynika, że stwierdzenie wystąpienia przesłanki wznowieniowej w danej sprawie stanowi warunek konieczny dopuszczalności uchylenia decyzji dotychczasowej. Nie jest to jednak warunek wystarczający – co z kolei wynika z art. 146 i art. 151 § 2 k.p.a., w świetle których to przepisów możliwość uchylenia decyzji dotychczasowej została dodatkowo uwarunkowana niewystąpieniem przesłanek wyszczególnionych w art. 146 § 1 i 2 k.p.a., czyli niezaistnieniem sytuacji, w której: (§ 1) od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji dotychczasowej upłynął okres (zwany potocznie okresem "przedawnienia" uchylenia): - 10 lat – dot. przesłanek wznowieniowych określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.; - 5 lat – dot. przesłanek wznowieniowych określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b k.p.a. – a więc także, stwierdzonej w niniejszej sprawie, przyczyny wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; (§ 2) w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przepis art. 146 § 1 k.p.a. nie wyłącza dopuszczalności wznowienia, lecz ogranicza możliwość rozstrzygnięcia przez organ we wznowionym postępowaniu co do istoty sprawy. Wprowadza on negatywną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, co oznacza, że jego upływ powoduje skutek w postaci niemożności uchylenia decyzji dotychczasowej. Termin z art. 146 § 1 k.p.a. jest terminem prekluzyjnym, a jego wprowadzenie ma na celu stabilizację stanu prawnego, stanowiąc kompromis pomiędzy zasadą praworządności a zasadą trwałości decyzji administracyjnych oraz ich nienaruszalnością, gdy przetrwały już pewien czas. Termin ten ma charakter materialny, co oznacza, że nie przerywa go żadna czynność procesowa, nie może być on przywrócony, a jego upływ organ zobligowany jest uwzględnić z urzędu. Termin ten nie podlega także wstrzymaniu żadną czynnością procesową. Nie jest to termin, do zachowania którego obowiązana jest strona, ponieważ jego adresatem jest organ administracji (tak m.in.: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Andrzej Wróbel, Małgorzata Jaśkowska, Wydanie 6, Warszawa 2016, s.794-797; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Wydanie 14, Warszawa 2016, s.678-679; Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1521/11, z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 218/18, z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1044/18 i z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 107/18, orzeczenia są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Podkreślić także należy, że przepisy specustawy COVID-19 (art. 15zzr i art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych) wprowadzały zawieszenie biegu terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, jednakże dotyczyły one terminów proceduralnych, a nie materialnych, a takim przepisem –o charakterze materialnym - jest przepis art. 146 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt I OSK 1964/23, CBOSA). Upływ terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a., czyli 5 lat od daty doręczenia decyzji, należy liczyć od dnia ostatniego doręczenia decyzji osobom biorącym udział w tym postępowaniu administracyjnym jako strony. Stosownie natomiast do treści art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją z 16 maja 2025 r. Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 6 marca 2025 r. którą orzeczono o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia 7.01.2020 r. i decyzji ostatecznej z dnia 19.02.2020 r. oraz orzeczono o odmowie uznania Skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 7.01.2020 r. i umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku od dnia 7.01.2020r. do dnia 4.01.2021 r. Jak wynika z akt administracyjnych decyzje będące przedmiotem wznowionego postępowania zostały doręczone Stronie: w dniu 21 stycznia 2020 r. (decyzja z dnia 7.01.2020 r.) - odbiór osobisty przez Stronę oraz w dniu 27.02.2020 r. (decyzja z dnia 19.02.2020 r.) - o czym świadczy zwrotne poświadczenie odbioru. Powyższe oznacza, że pięcioletni termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. upłynął odpowiednio z dniem 21 stycznia 2025 r. oraz z dniem 27 lutego 2025 r. Upływ terminu z art. 146 § 1 k.p.a. powoduje niemożność wydana rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzenie natomiast przez organ po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, istnienia podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. oraz jednoczesne wystąpienie przesłanki negatywnej z art. 146 § 1 k.p.a., powinno skutkować podjęciem rozstrzygnięcia ograniczającego się wyłącznie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Stanowiący podstawę takiego rozstrzygnięcia przepis art. 151 § 2 k.p.a. określa elementy treści decyzji. Ma ona stwierdzać wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazywać okoliczności, z powodu których organ nie uchylił tej decyzji. Wymienione elementy treści decyzji powinny znaleźć odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe rozważania uznać należało zaskarżone rozstrzygnięcia za wadliwe albowiem nie uwzględniające upływu terminu 5 lat liczonego od dnia doręczenia Stronie decyzji z 7.01.2020r. i z 19.02.2020 r. oraz - statuowanej w art. 146 § 1 k.p.a. - negatywnej przesłanki do uchylenia tych decyzji w trybie wznowienia postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji będą związane zawartymi wskazaniami prawnymi. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy - a takowy został złożony na rozprawie w dniu 19 grudnia 2024 r. - zostanie rozpoznany w odrębnym postanowieniu przez referendarza sądowego (art. 258 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a.) a stosowne postanowienie zostanie pełnomocnikowi doręczone.