IV SA/Wr 378/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), , Protokolant: referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na orzeczenie nr 18 Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 15 maja 2025 r. w przedmiocie uznania winnym zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany I. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie nr 1 Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy z dnia 18 marca 2025 r.; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu na rzecz skarżącego A. K. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Miejski Policji w Legnicy orzeczeniem nr 1 z dnia 18 marca 2025 r. uznał [...] A. K., [...] W. w L. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, tj. tego, że w dniu 5 listopada 2024 r. w sieci Internet na zamkniętej grupie o nazwie "[...]", funkcjonującej w komunikatorze internetowym WhatsApp, liczącej 8 uczestników, zamieścił wpis zawierający nieprawdziwe informacje wskazujące, że zmiany na stanowisku K. w L. oraz na stanowisku Z. w C. są konsekwencją napisania przez [...] T. G. donosu o nieustalonej treści, do którego to wpisu następnie uzyskały dostęp osoby spoza wymienionej wyżej grupy "[...]", przy czym wpis ten godzi w dobre imię [...] T. G., narusza zasady poprawnego zachowania się policjanta w stosunku do innego policjanta oraz poszanowania jego godności, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, tj. określone w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.) w związku z § 14 zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1 poz. 3) i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że [...] A. K. powierzono obowiązki służbowe na stanowisku [...] R. w C. Członkami grupy o nazwie "[...]" byli obecni oraz byli funkcjonariusze W. w L. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 22 stycznia 2025 r. T. G. zeznał, że przed dniem 15 listopada 2024 r., kiedy to objął stanowisko p. o. Z. w C., otrzymał informację o negatywnym wpisie w komunikatorze internetowym na temat jego osoby, dokonanym przez A. K. Informacja ta była rozpowszechniana wśród policjantów K. w L. Następnie otrzymał na swój prywatny telefon zrzut ekranu z wiadomością napisaną w odpowiedzi na pytanie jednego z członków grupy "Zmiany idą?" przez A. K.: "Raczej nie. K. poślizgnął się na T. G. Ten startował na [...] w C. Podobno obiecano mu to stanowisko. K. wybrał innego kandydata z J. T. się popłakał i napisał donos. Przyjechali panowie z [...]. Dopatrzyli się nieprawidłowości tj. trzeciej ofert (nawiasem mówiąc mojej) i bum. Konkurs unieważniony, K. emerytem, T. G. od 15–stego w C. a [...] K. awansowała na nr 1." "Ta moja oferta nawiasem mówiąc trafiła od razu o kosza". Świadek wyjaśnił, że wiadomość otrzymał z nieznanego mu numeru telefonu, wiadomości już nie posiada, a jedynie zachował zrzut ekranu. Świadek zaprzeczył, aby był autorem jakiegokolwiek donosu, a stanowisko było mu obiecane – informacje te są nieprawdziwe. W dniu 28 listopada 2024 r. przeprowadził rozmowę z A. K., który oświadczył mu, że przekazana przez niego informacja jest plotką krążącą na terenie K. w L. Przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu 17 lutego 2025 r. A. K. przyznał się do napisania wiadomości na grupie o nazwie "[...]" zaznaczając, że jest to grupa zamknięta, a treść wiadomości była jedynie powieleniem plotki krążącej po K1. w C. Wskazał, że zamierzał przeprosić T. G. po jego powrocie z urlopu wypoczynkowego. W dniu 17 lutego 2025 r. przesłuchano w charakterze świadka [...] A. P., K. w C., który zeznał, że o wpisie w komunikatorze internetowym dowiedział się w dniu 15 listopada 2024 r., tj. w dniu przystąpienia do pracy w K1. przez T. G. Z treścią wiadomości zapoznał się później. Przeprowadził wówczas rozmowę z A. K. Następna rozmowa z A. K. została przeprowadzona przez świadka w dniu 28 listopada 2024 r. wspólnie z T. G. W zachowaniu A. K. nie było skruchy i zadumy nad popełnionym czynem. Kolejna rozmowa z A. K. została przeprowadzona przez świadka w dniu 9 stycznia 2025 r. Jednakże A. K. nie wyraził chęci rozmowy w tym dniu z T. G. i wyjaśnienia tej sytuacji. W ocenie organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że obwiniony zamieszczając wpis, zawierający nieprawdziwe informacje o zmianach na stanowiskach K. w L. i Z. w C. wskutek donosu o nie ustalonej treści, napisanego przez T. G., naruszył zasady poprawnego zachowania się policjanta w stosunku do innego policjanta oraz poszanowania jego godności, przez co dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta. W zachowaniu obwinionego nie dopatrzono się refleksji, zrozumienia co do nieodpowiedniego zachowania, woli przeprosin. Zdaniem organu orzekającego, okoliczności popełnienia i wina sprawcy przewinienia dyscyplinarnego nie budzą wątpliwości. Przewinienie popełnił w sposób umyślny, mając pełna świadomość swojego postępowania. Zachowanie obwinionego mogło doprowadzić do powstania konfliktów, utraty zaufania do [...] T. G. i negatywnej atmosfery w miejscu pracy. Obwiniony nie podjął żadnych kroków celem wyjaśnienia charakteru wpisu i przeproszenia za całą sytuację T. G. Obwiniony służbę w Policji pełni od dnia 28 maja 2008 r. i posiada pozytywną opinię służbową. Wobec obwinionego prowadzone były już wcześniej czynności wyjaśniające w związku z popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego mniejszej wagi, tj. zamieszczenie na portalu internetowym w dniu 5 marca 2024 r. komentarza pod artykułem promującym pracę w Policji: "Może zaczęliby szanować tych co jeszcze mają w szeregach" oraz wpisu na swoim profilu w serwisie społecznościowym Facebook: "Pracuję jako błazen w cyrku". Czynności te zakończyły się przeprowadzeniem w dniu 29 kwietnia 2024 r. rozmowy dyscyplinującej. Obwiniony był również karany dyscyplinarnie upomnieniem za opuszczenie w dniu 20 maja 2024 r. bez usprawiedliwienia i powiadomienia kogokolwiek miejsca pełnienia służby w K. w L. Wymierzona kara dyscyplinarna nagany jest adekwatna do rodzaju i okoliczności zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i uwzględnia generalnie pozytywny wcześniejszy przebieg służby funkcjonariusza w Policji oraz popełnione wcześniej przewinienia dyscyplinarne. W odwołaniu funkcjonariusz wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i uniewinnienie obwinionego, zarzucając naruszenie: - art. 134g ust. 1 i ust. 2, art. 134ha ust. 1 i ust. 2 i art. 135e ust. 1 ustawy o Policji przez ich niezastosowanie i uznanie obwinionego winnym popełnienia zarzucanego mu deliktu dyscyplinarnego, mimo braku jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że twierdzenia zawarte w poście są nieprawdziwe; - art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 zasad etyki zawodowej policjanta przez nieprawidłową wykładnię § 14, polegającą na przyjęciu, że wpis na temat donosu złożonego przez T. G. został uznany za czyn godzący w dobre imię tego funkcjonariusza, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu z uwzględnieniem art. 27 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 2, § 11, § 16, § 17, § 19, § 23 i § 24 prowadzi do wniosku, że wpis powinien być odebrany jako wyraz uznania za "godną policjanta postawę"; - art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji przez niezasadne zastosowanie, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania obwinionemu popełnienia czynu o znamionach deliktu dyscyplinarnego; - art. 135q ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji przez jego niezastosowanie i wzięcie pod uwagę kary upomnienia, która w chwili orzekania była karą zatartą. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu orzeczeniem nr 18 z dnia 15 maja 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Organ odwoławczy stwierdził, że zebrany materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez obwinionego zarzucanego mu czynu, a opisane okoliczności zostały udokumentowane zebranymi dowodami w sposób prawidłowy i wystarczający do oceny stopnia zawinienia. Organ dał wiarę korelującym ze sobą zeznaniom świadków, tj. [...] T .G. i [...] A. P. Również obwiniony przyznał, ze jest autorem wpisu, mieszczącego się w kategorii "plotki". Obwiniony zamieścił wpis zawierający nieprawdziwe informacje o [...] T. G. jako autorze donosu nieustalonej treści zasłyszane w plotkach, jednak w treści wpisu brak jest takiej informacji. Obwiniony nie podjął żadnych kroków w celu wyjaśnienia charakteru wpisu i przeproszenia za zaistniała sytuację. Organ podkreślił, że [...] T. G. wyraźnie zaprzeczył jakoby miałby być autorem jakiegokolwiek donosu. Również obwiniony miał wątpliwości co do prawdziwości podawanej informacji, skoro przyznał, że powielił krążące po K1. w C. plotki. Nawet jeżeli plotki dotyczące innego funkcjonariusza dotarły do obwinionego, o ile sam nie był ich autorem, to powinien je pozostawić dla siebie jako niesprawdzone, niewiarygodne informacje, a nie dodatkowo je powielać i przekazywać kolejnym odbiorcom. Obwiniony miał świadomość, że umieszczając wpis o tej treści godził w dobre imię [...] T. G. i nie chciał go pochwalić. Organ nie zgodził się z obwinionym odnośnie przeprowadzenia dalszych czynności dowodowych. Kwestia ustalenia osoby, która przesłała zrzut ekranu z treścią wpisu obwinionego nie jest istotna dla określenia odpowiedzialności dyscyplinarnej obwinionego. Organ wyjaśnił również, że kara dyscyplinarna upomnienia uległa zatarciu w dniu 14 lutego 2025 r. (6 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia z dnia 14 sierpnia 2024 r. Tak więc kolejny czyn został popełniony w trakcie obowiązywania poprzedniej kary. Ma to wpływ na wymiar kary i adekwatność zastosowania kary nagany. Poza tym, zachowanie obwinionego w czasie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wyczerpuje znamiona winy umyślnej w zamiarze ewentualnym. Wobec powyższego wymierzona kara dyscyplinarna jest adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i uwzględnia dyrektywy wymiaru kary, wskazane w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia organu pierwszej instancji w całości i umorzenia postępowania dyscyplinarnego, zarzucając naruszenie: 1. art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia organu pierwszej instancji, pomimo że orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem: - art. 134 ha ust. 1 ustawy o Policji przez jego niezastosowanie i zaniechanie poczynienia wyczerpujących ustaleń faktycznych; - art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji przez jego niezastosowanie i wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, mimo że czyn popełniony przez skarżącego nie zawiera znamion deliktu dyscyplinarnego; - art. 135ja ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji przez jego niezastosowanie, mimo że czyn popełniony przez skarżącego nie zawiera znamion deliktu dyscyplinarnego; 2. art. 135l ust. 1 ustawy o Policji przez jego niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego co do prawdziwości faktów przytoczonych przez skarżącego we wpisie na Whatsappie; 3. art. 132 ust. 1 w związku z § 14 zasad etyki zawodowej policjanta przez nieprawidłową wykładnię § 14 polegającą na przyjęciu, że wpis skarżącego został uznany za czyn godzący w dobre imię [...] T. G., podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów z uwzględnieniem art. 27 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 2, § 11, § 16, § 17, § 19, § 23 i § 24 prowadzi do wniosku, że wpis powinien być odebrany jako wyraz uznania za "godną policjanta postawę". Według skarżącego, ani przełożony ani pokrzywdzony w całym postępowaniu nie wskazują, że żadnego donosu nie było. Nie zweryfikowano, czy jakiś donos był czy też nie i jaka byłą jego treść, mimo iż jest to fakt znany organowi odwoławczemu z urzędu. Nie załączono do akt postępowania dyscyplinarnego akt postępowania konkursowego, materiałów z kontroli tego postępowania przez policjantów z [...], nie przesłuchano [...] Z. K. na okoliczność przyczyn jego odejścia na emeryturę. Ustalenia, że T. G. nie sporządził donosu oparto tylko i wyłącznie na jego oświadczeniu bez przeprowadzenia choćby oględzin tego donosu (pismo, koperta, miejsce nadania) i analizy jego treści pod katem informacji znanych jedynie określonym osobom. Z góry przyjęto bez jakiejkolwiek refleksji, że T. G. zaprzeczając autorstwu donosu mówi prawdę., a zrzut ekranu otrzymał z nieznanego numeru, nie ma już samej informacji i nie wie od kogo ją otrzymał. Nie wykluczone jest, że informację przesłała osoba mu znana. Nie powinno też być trudne ustalenie osoby ujawniającej wpis. Poza tym, jeżeli [...] T. G. dokonał zawiadomienia o nieprawidłowościach i realnych uchybieniach w postępowaniu konkursowym, to twierdzenie skarżącego nie może być to traktowane jako naruszenie dobrego imienia innego policjanta, ale jako uznanie dla właściwej postawy policjanta zgodnego z rota ślubowania i postanowieniami etyki. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do uregulowań ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r., poz. 145 ze zm.) - rozdział 10 Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów, stwierdzenie przez organ dyscyplinarny popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej. Na rzeczniku dyscyplinarnym spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (art. 135e ust. 1). Następnie przełożony dyscyplinarny na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego wydaje orzeczenie określone w 135j ust. 1-4 ustawy o Policji. Są to warunki niezbędne dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego i rozstrzygnięcia sprawy. Przypisanie policjantowi winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Stosownie do art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne. Natomiast w myśl art. 134ha ust. 2 przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zgodnie z art. 135l ust. 1 ustawy o Policji w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. W myśl powyższego przepisu do ustalenia stanu faktycznego w sprawie zobowiązany jest rzecznik dyscyplinarny w postępowaniu dyscyplinarnym, na podstawie dowodów zebranych w sprawie. Wyjątkowo wyższy przełożony dyscyplinarny może wpływać na modyfikację ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, może on uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Stan faktyczny sprawy powinien być przedstawiony przez przełożonego dyscyplinarnego w uzasadnieniu wydanego orzeczenia dyscyplinarnego. Zgodnie bowiem z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji orzeczenie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Powołany przepis wprawdzie szczegółowo nie określa konkretnych elementów uzasadnienia, to jednak przyjąć należy, iż uzasadnienie faktyczne powinno wskazywać okoliczności faktyczne, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, jak i przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest bowiem konieczne dla późniejszego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni w stanie faktycznym sprawy, który nie może nasuwać żadnych wątpliwości. Uzasadnienie orzeczenia winno zawierać logiczny proces rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie lub niewinności obwinionego. Niedopuszczalne jest ogólne powoływanie się przez organ na przeprowadzone dowody, niezbędne jest bowiem ustalenie zależności każdego z nich, w całości lub w konkretnym fragmencie, od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia. W razie istnienia pomiędzy dowodami sprzeczności organ w uzasadnieniu orzeczenia powinien wyjaśnić, na których z nich się oparł i dlaczego oraz z jakich powodów innych nie uwzględnił. Oznacza to, że z taką samą starannością powinien oceniać zarówno dowody, które odrzuca, jak i te, na których opiera rozstrzygnięcie. Brak tego rodzaju wyjaśnienia i oceny uniemożliwia odparcie zarzutu przekroczenia przez organ granic swobodnej oceny dowodów, zaś obwinionemu zrozumienie wydanego w jego sprawie orzeczenia (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 2574/15). Wskazać należy, że wszystkie uzyskane przez organ środki dowodowe podlegają swobodnej ocenie dowodów, która jednak nie oznacza dowolności, gdyż w uzasadnieniu orzeczenia należy wykazać, dlaczego przyjęto taki, a nie inny stan faktyczny jako podstawę rozstrzygnięcia. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W rozpatrywanej sprawie funkcjonariusz został obwiniony o to, że zamieścił wpis zawierający nieprawdziwą informację odnośnie przyczyn zmian na stanowisku K. w L. ("[...]") oraz na stanowisku Z. w C. ("T. się popłakał i napisał donos"). Brak prawdziwości informacji dotyczącej powodu zmiany na stanowisku Z. w C. ustalono na podstawie zeznań funkcjonariusza [...] T. G., który zeznał, że "jest to nieprawdą, ponieważ nigdy nie napisałem na nikogo donosu, nieprawdą jest również to, że stanowisko, które obecnie zajmuję zostało mi przez kogoś obiecane". Zeznania tego funkcjonariusza odnośnie kwestii napisania "donosu" nie znajdują potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wprawdzie [...] A. P. zeznał, że "W dniu 09.01.2025 r. ponownie wezwałem do siebie [...] A. K. i przeprowadziłem z nim rozmowę dotyczącą wpisu na grupie [...] komunikatora WhatsApp, a zawierającą nieprawdziwe informacje o [...] T. G.", jednakże świadek ten nie wyjaśnił, skąd mu wiadomo, że informacje te są nieprawdziwe i na jakich źródłach opiera swoje twierdzenie. W ocenie Sądu, rzecznik dyscyplinarny, stawiając zarzut zamieszczenia przez obwinionego nieprawdziwej informacji, winien zgromadzić materiał dowodowy potwierdzający brak prawdziwości tej informacji., a takiego materiału dowodowego w sprawie zabrakło. Należy zgodzić się ze skarżącym, że [...] T. G. jest osobą zainteresowaną wykazaniem, iż nie jest autorem żadnego donosu. Z materiału zgromadzonego w aktach postępowania dyscyplinarnego wynika, że uprzednio na stanowisku p. o. Z. w C. pozostawał [...] K. J., określany jako "kandydat z J." (notatka urzędowa obwinionego z dnia 7 grudnia 2024 r. oraz notatka służbowa rzecznika dyscyplinarnego [...] R. G. z dnia 20 grudnia 2024 r.), którego ofertę wybrał [...] Z. K., pełniący funkcję K. w L. Akta postępowania konkursowego zostały skontrolowane przez funkcjonariuszy z W. we W. Następnie doszło do zmiany na stanowisku K. w L. i funkcję tę pełni [...] A. F., jak również doszło do zmiany na stanowisku Z. w C. i funkcję tę pełni [...] T. G. Zweryfikowanie, czy wpis zamieszczony przez skarżącego był prawdziwy czy też nieprawdziwy konieczne jest ustalenie, z jakich przyczyn nastąpiła zmiana na stanowisku Z. w C. i co było przyczyną przeprowadzenia kontroli postępowania konkursowego przez funkcjonariuszy z W. we W., np. na podstawie akt postępowania konkursowego, informacji z W. oraz przesłuchania jako świadka [...] Z. K. W tej sytuacji, istotne jest również ustalenie przyczyn zmiany na stanowisku K. w L. Dopiero po ustaleniu powyższych okoliczności faktycznych, organ będzie uprawniony do oceny, czy wpis zamieszczony przez skarżącego zawiera prawdziwe czy też nieprawdziwe informacje i w jakim zakresie. Niedopełnienie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego i nieustalenie pełnego stanu faktycznego w sprawie stanowi naruszenie art. 134ha ust. 1 i ust. 2 oraz 135e ust. 1 ustawy o Policji przez co na obecnym etapie postępowania przedwczesne było postawienie zarzutu obwinionemu zamieszczenia wpisu o nieprawdziwej treści w komunikatorze internetowym. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie do uzupełnienia materiału dowodowego sprawy zgodnie z powyższymi zaleceniami Sądu. W postępowaniu tym rozważenia wymaga również kwestia podstaw do ewentualnego wyłączenia od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przełożonego dyscyplinarnego [...] A. F., pozostającej na stanowisku K. w L. Zgodnie bowiem z art. 135c ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli m. in. sprawa dotyczy go bezpośrednio. Przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn (art. 135c ust. 2). O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny zawiadamiają niezwłocznie odpowiednio wyższego przełożonego dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego (art. 135c ust. 3). Wyższy przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym (art. 135c ust. 6). Wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony (art. 135c ust. 4). Jeżeli chodzi o przesłankę z art. 135c ust. 1 pkt 1, to bezwzględne wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego lub rzecznika dyscyplinarnego w związku z jego niezdatnością do orzekania w danej sprawie wynika z faktu, że sprawa dotyczy go bezpośrednio. Oznacza to przede wszystkim, że przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny nie mogą brać udziału w postępowaniu, w którym są stroną - pokrzywdzonym lub obwinionym. Z mocy prawa uznaje się bowiem, iż niemożliwy jest wówczas obiektywizm organu orzekającego. W rozpatrywanej sprawie skarżący został obwiniony został o zamieszczenie wpisu, zawierającego nieprawdziwe informacje wskazujące, że zmiany na stanowisku K. w L. oraz na stanowisku Z. w C. są konsekwencją napisania donosu o nieustalonej treści. [...] A. F. jako K. w L. podpisała postanowienie nr 29 z dnia 13 grudnia 2024 r. o zleceniu przeprowadzenia czynności wyjaśniających, postanowienie nr 3 z dnia 13 stycznia 2025 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego oraz przede wszystkim orzeczenie nr 1 z dnia 18 marca 2025 r. o uznaniu skarżącego winnym zarzucanego czynu i wymierzeniu kary nagany. Znamienne jest również, że pierwotna wersja sprawozdania rzecznika dyscyplinarnego z czynności wyjaśniających z dnia 10 stycznia 2025 r. z wnioskiem o odstąpienie od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie została zatwierdzona przez przełożonego dyscyplinarnego [...] A. F. (odręczna notatka przełożonego dyscyplinarnego na 1 stronie sprawozdania). Dopiero ponowna wersja sprawozdania rzecznika dyscyplinarnego z czynności wyjaśniających z dnia 13 stycznia 2025 r. z wnioskiem o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Treść zarzutu postawionego skarżącemu - zamieszczenie wpisu, zawierającego nieprawdziwe informacje wskazujące, że zmiany na stanowisku K. w L. oraz na stanowisku Z. w C. są konsekwencją napisania donosu wskazuje, że [...] A. F., która objęła stanowisko K. w L. jest również osobą pokrzywdzoną czynem skarżącego. Należy bowiem zauważyć, że Komendant Miejski Policji występuje w postępowaniu w podwójnej roli: jako przełożony dyscyplinarny i jako pokrzywdzony. W ponownie prowadzonym postępowaniu rozważenia wymaga zatem, czy spełniona została przesłanka do wyłączenia [...] A. F. od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym z art. 135c ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji – "sprawa dotyczy go bezpośrednio". W sytuacji występowania w podwójnej roli, przełożony dyscyplinarny może być bowiem zainteresowany wynikiem postępowania dyscyplinarnego jako jednocześnie osoba pokrzywdzona czynem skarżącego. Wobec powyższego, w ponownie prowadzonym postępowaniu rozważenia wymaga również kwestia podstaw do ewentualnego wyłączenia od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przełożonego dyscyplinarnego [...] A. F. na podstawie art. 135c ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Z uwagi na powyższe naruszenia decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu i Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uwzględnił skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (koszt zastępstwa procesowego 480 zł).