IV SA/Wr 384/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 16 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa postanawia odrzucić skargę. UZASANIENIE J. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, mające charakter decyzji administracyjnej, orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] Nr [...], utrzymujące w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. w wyżej wskazanym orzeczeniu wypowiedziała się zarówno w zakresie zdolności skarżącego do służby wojskowej, o związku lub braku związku rozpoznanych u niego schorzeń ze służbą wojskową oraz o stopniu inwalidztwa. Od orzeczenia tego skarżący odwołał się formułując zarzuty dotyczące rozstrzygnięcia o związku poszczególnych schorzeń ze służbą wojskową i inwalidztwa. Utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. podała, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów nie wynika aby właściwości i warunki służby wojskowej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz wykazu chorób będących istotnym pogorszeniem stanów chorobowych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej (Dz.U. Nr 62, poz. 566), miały wpływ na powstanie i przebieg rozpoznanych u skarżącego schorzeń. Ze skargi, którą J. K. złożył do Sądu wynika, że kwestionuje on powyższe orzeczenie w części dotyczącej związku zdiagnozowanych u niego schorzeń ze służbą wojskową oraz inwalidztwa. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej odrzucenie z uwagi na to, iż rozstrzyganie kwestii związku schorzeń ze służbą wojskową pozostaje poza kognicją sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga złożona w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez J.K. podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne rozpoznają sprawy sądowoadministracyjne. Powołana ustawa w art. 3 § 1 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 tej ustawy oraz na bezczynność organów w przypadkach określonych w jej art. 3 § 2 pkt 1-4a. Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie są właściwe do rozpatrywania skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby ze służbą wojskową i określenia stopnia inwalidztwa. W dniu 27 października 1999 r. w sprawie sygn. akt III ZP 9/99 (OSNAP i US Nr 5, poz. 167 z 2000 r.) Sąd Najwyższy podjął uchwałę w Składzie Siedmiu Sędziów, zgodnie z którą: "Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w tej części, w której dotyczy zagadnienia związku choroby ze służbą wojskową w istocie regulowane jest przez przepisy prawa zabezpieczenia społecznego, czy też szeroko pojmowanych ubezpieczeń społecznych, co pozwala na przyjęcie, że orzeczenie tej komisji - jeżeli w swej treści zawiera ustalenie dotyczące związku choroby ze służbą wojskową - ma swoisty charakter prawny i wobec tego w tej właśnie części powinno być poddane tym regułom proceduralnym (w zakresie możliwości skierowania sprawy na drogę sądową), które właściwe są dla ubezpieczeń społecznych. W ogólności nie jest tu też bez znaczenia, że w ramach przeprowadzanej reformy ubezpieczeń społecznych, z jednej strony, doszło do większego wyodrębnienia i autonomii prawa ubezpieczeń społecznych, a z drugiej strony, poddania w szerszym zakresie regułom tego prawa także tych stosunków, które są następstwem powołania do odbycia niezawodowej i zawodowej służby wojskowej. To zaś przemawia za tym, by sprawy z zakresu zabezpieczenia społecznego były w całości poddane specjalnemu orzecznictwu do spraw pracy i ubezpieczeń społecznych, a nie sądownictwu administracyjnemu". Uchwała ta zachowała aktualność na gruncie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Konkludując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w części, w jakiej dotyczy stwierdzenia związku chorób (schorzeń) ze służbą wojskową oraz inwalidztwa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Przy czym, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie Sądu to, że w zaskarżonym orzeczeniu zawarto błędne pouczenie o przysługującej od niego w całości skardze do sądu administracyjnego. W tej sytuacji skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odrzucić, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.