IV SA/Wr 387/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędziowie : Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Wiatkowska-Ilków, Protokolant : Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie udzielenia częściowego zwolnienia z odpłatności za VIII semestr niestacjonarnych studiów jednolitych magisterskich prawa w roku akademickim 2012/2013 w kwocie 690 zł postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. przyznać adwokatowi B. S. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. J. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na oznaczoną wyżej decyzję na decyzję Rektora Uniwersytetu W. w przedmiocie udzielenia częściowego zwolnienia z odpłatności za VIII semestr niestacjonarnych studiów jednolitych magisterskich prawa w roku akademickim 2012/2013. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu W. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że w świetle przedstawionej przez skarżącą sytuacji nie zaistniały okoliczności, które stanowią podstawę całkowitego lub większego niż udzielone skarżącej zwolnienie z odpłatności za studia. Pismem z dnia 9 grudnia 2013 r. J. B. cofnęła przedmiotową skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z tym uzasadnieniem, że w związku z jej trudną sytuacją finansową oraz obowiązkiem comiesięcznego uiszczania wysokich czesnych nie jest w stanie dłużej oczekiwać na rozpatrzenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 60 zdanie 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) (zwana dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi uzależniona jest od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi, o czym stanowi dalej zdanie 3 art. 60 wskazanej wyżej ustawy. Natomiast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oświadczenie J. B. w przedmiocie cofnięcia skargi w świetle materiału aktowego badanej sprawy nie nasuwa – z tego punktu widzenia – żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu. Z tych względów orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu uzasadnia treść art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1lit. c) oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).