IV SA/Wr 388/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zmiany decyzji przyznającej zasiłek stały postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o zmianę pełnomocnika z urzędu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 388/12 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał T. P. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Pełnomocnikiem skarżącego Okręgowa Rada Adwokacka we W. wyznaczyła adwokata W.B. K. W dniu 30 lipca 2012 r. w siedzibie w tutejszego Sądu z aktami sprawy zapoznała się aplikant adwokacka J.Ł., która przedstawiła stosowne upoważnienie udzielone jej przez adwokata W. K. K. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę T.P. wniesioną w niniejszej sprawie. Na rozprawie obecna była, właściwie umocowana przez pełnomocnika skarżącego, aplikant adwokacka A.W., która reprezentując stronę podtrzymała wniesioną przez nią skargę. W dniu 13 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. i jego doręczenie. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2013 r. Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną. W dniu 11 lutego 2013 r. skarżący, na urzędowym formularzu i załączonym do niego odrębnym piśmie, złożył wniosek o przyznanie odpowiedzialnego pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej, ponieważ adwokat W. B.K. nie udzielił mu żadnych porad prawnych, zaś w celu reprezentowania go przed Sądem wyznaczył aplikanta adwokackiego A. W., która na rozprawie podtrzymała skargę i złożyła wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o zmianę pełnomocnika z urzędu. Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 243 § 1 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne (art. 243 § 2 p.p.s.a.). Postanowieniem z dnia 4 lipca 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie zostało w toku postępowania cofnięte. W związku z brzmieniem art. 243 § 2 p.p.s.a., na obecnym etapie postępowania, skarżący nadal reprezentowany jest przez wyznaczonego w sprawie pełnomocnika z urzędu, a złożenie wniosku o zmianę pełnomocnika nie uchyla skutków prawomocności rozstrzygnięcia referendarza sądowego z dnia 4 lipca 2012 r. Wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnik z urzędu podjął czynności w sprawie upoważniając aplikantów adwokackich do przejrzenia akt i reprezentowania go na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. oraz składając w dniu 8 listopada 2012 r. wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Przy czym podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zastępstwo adwokata przez aplikanta adwokackiego przewiduje art. 77 § 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tj. Dz. U. z 2009 r. nr 146, poz. 1188 ze zm.), z którego wynika, że po roku i szczęściu miesiącach aplikacji adwokackiej aplikant adwokacki może także zastępować adwokata przed innymi sądami niż tylko przed sądem rejonowym, organami ścigania, organami państwowymi, samorządowymi, innymi instytucjami, z wyjątkiem Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. W świetle powyższego pomoc prawna świadczona przez adwokata, w tym adwokata ustanowionego z urzędu, może polegać również na reprezentowaniu strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym przez aplikanta adwokackiego, o którym mowa w art. 77 § 2 Prawo o adwokaturze. Z protokołu spisanego z rozprawy, która odbyła się dnia 8 listopada 2012 r. wynika, że aplikant adwokacki A. W. spełniała te wymagania. Z kolei, ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia innego pełnomocnika w sytuacji, gdy dotychczas wyznaczony pełnomocnik nie spełnił jej oczekiwań, tj. nie doprowadził do pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia sprawy. Niezadowolenie strony z działań pełnomocnika z urzędu nie może stanowić podstawy do zmiany postanowienia w przedmiocie jego ustanowienia przez referendarza sądowego bądź Sąd. Nie pozbawia też strony możliwości obrony jej praw. Wyznaczenie adwokata z urzędu przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności procesowych, np. udział i reprezentowanie skarżącego na rozprawie, stanowi wykonanie wydanego w sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Sposób reprezentacji i współpracy pełnomocnika ze skarżącym nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W tej sytuacji podniesione przez skarżącego argumenty dotyczące niezadowolenia z prowadzenia sprawy przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu i upoważnienia aplikanta adwokackiego do zastępowania go na rozprawie, nie mogą stanowić przesłanek uzasadniających zmianę przez Sąd adwokata ustanowionego z urzędu, skoro wspominana ustawa nie zawiera tego rodzaju instytucji prawnej. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2, orzekł jak w sentencji postanowienia.