IV SA/Wr 389/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi B. D. na decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi, odmowy odstąpienia od żądania zwrotu wydatków oraz ustalenia terminu zwrotu wydatków z tytułu opłaty za pobyt ojca w Domu Opieki postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 16 sierpnia 2016 r. B. D. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi, odmowy odstąpienia od żądania zwrotu wydatków oraz ustalenia terminu zwrotu wydatków z tytułu opłaty za pobyt ojca w Domu Opieki. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że kwestionowana decyzja nie została jej doręczona, co uniemożliwiało późniejsze wydanie decyzji o zwrocie zaległości za pobyt ojca w domu opieki społecznej. Dalej skarżąca dodała, że brak było decyzji na wnoszenie comiesięcznych opłat za pobyt członka rodziny w placówce sprawującej nad nim opiekę. Nie obowiązywał również inny akt (umowa, wyrok sądowy) nakazujący partycypowanie w kosztach utrzymania ojca w domu Opieki. W odpowiedzi na skargę organ, do którego wniesiono skargę wnosząc o odrzucenie skargi, przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, m.in., że strona zakwestionowała zaskarżoną decyzję w drodze odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., które decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] utrzymało ją w mocy. Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr 795/14, tutejszy Sąd oddalił w całości skargę wniesioną na decyzję organu drugiej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie skarżąca określiła jako przedmiot zaskarżenia decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]. Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżąca zatem, aby zakwestionować decyzję Prezydenta Miasta L. winna była w pierwszej kolejności wnieść odwołanie w ustawowym terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Następnie zaś miała prawo zakwestionować decyzję Kolegium w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, z czego skorzystała. Wszczęcie dwóch równoległych trybów kontroli tego samego aktu nie zmieniło jednakże charakteru decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta L.. W dalszym ciągu pozostaje ona decyzją organu pierwszej instancji, której kontrola może odbyć się jedynie pośrednio, w toku postępowania dotyczącego decyzji organu odwoławczego. Mając zatem na uwadze przywołane okoliczności należało stwierdzić, że skarga wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji okazała się niedopuszczalna. W związku z tym Sąd zobowiązany był w takiej sytuacji do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiącego o konieczności odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.