IV SA/Wr 396/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Lidia Serwiniowska Sędziowie: Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant: Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi P. C. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej oddala skargę. Orzeczeniem z dnia [...] r. nr [...] , podjętym na podstawie na podstawie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416) oraz § 3 ust. 7, § 4 ust. 8, § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594) oraz § 22 ust 1 i 2 , § 23 ust 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr .151, poz. 1595), Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. uznające P. C. za zdolnego do czynnej służby wojskowej i przyznające kategorię A. W odwołaniu od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. , P. C. nie zgadza się z ustaloną przez Komisję kategorią zdolności do czynnej służby wojskowej, motywując to niezbyt dokładnym zapoznaniem się z przedstawioną dokumentacją leczniczą dostarczoną przez niego, oraz dolegliwościami ze strony narządu ruchu. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. po rozpatrzeniu odwołania, analizie całości dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej w tej sprawie, wykonaniu w trybie odwoławczym badań lekarskich specjalistycznych (ortopedycznych, radiologicznych) nie stwierdziła uchybień orzeczniczych i utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Zdaniem Komisji, w świetle zgromadzonej dokumentacji medycznej, wykonanych w/w badań lekarskich specjalistycznych, nie wynika by aktualny stopień nasilenia zaburzeń ze strony narządu ruchu upośledzał sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym uznanie orzekanego P. C. w Grupie I osób badanych za niezdolnego do czynnej służby wojskowej. W ocenie organu odwoławczego, TWKL w Ż. prawidłowo uznała, że rozpoznanie: niewielkie pourazowe ograniczenie rotacji wewnętrznej w stawie biodrowym prawym, upośledzenie rozróżniania barw, otyłość pokarmowa, mieszczą się w zakresie pojęciowym § 77 p. 2 , § 14 p. 5, § 1 p. 6 z zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr .151, poz. 1595) i kwalifikują odwołującego się do w/w kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej. Przedstawiona przez odwołującego się, do wglądu Komisji, dokumentacja medyczna w postaci zaświadczenia lekarskiego z Wojewódzkiej Przychodni Chirurgii Urazowej-Ortopedycznej Zespołu Szpitalnego w G. W. . z dnia [...] r. i z dnia [...] r., karty pacjenta bez nazwy zakładu opieki zdrowotnej z dnia [...] r., karty badań (bez nazwy zakładu opieki zdrowotnej) wykonanych w roku [...] i w [...] przez J. S. specjalistę ortopedii i chirurgii urazowej, nie zawiera danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości co do wyników badań przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych przez uprawionych do tego specjalistów z zakresu ortopedii chirurgii urazowej i radiologii. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, P. C. zarzuca orzeczeniu Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. , że jest dla niego krzywdzące i wnosi o sprawiedliwą ocenę tego orzeczenia oraz załączonej dokumentacji medycznej. Skarżący podnosi, iż powołanie go do czynnej służby wojskowej mogłoby przynieść szkodę zarówno jemu jak i Państwu Polskiemu, gdyż "ruchomość" stawu biodrowego podczas intensywnych ćwiczeń gimnastycznych, biegu, czy forsownego marszu mogłaby spowodować trwałe kalectwo. Trudnym do wyobrażenia jest również, zdaniem skarżącego, możliwość zażywania przez niego leków na otyłość w warunkach polowych. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie jako niezasadnej. W ocenie Komisji rodzaj i stopień nasilenia zaburzeń ze strony narządu ruchu i wzroku skarżącego został ustalony w oparciu o wyniki przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych specjalistycznych badań lekarskich oraz dodatkowo w trybie odwoławczym ponownego badania lekarskiego specjalistycznego ortopedycznego i oceny radiologicznej stawów biodrowych. W świetle tych badań nie wynika, by aktualnie stwierdzone ograniczenie rotacji w tych stawach oraz upośledzenie rozróżniania barw, a także otyłość pokarmowa upośledzały sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym uznanie skarżącego za niezdolnego do czynnej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej będącego decyzją administracyjną organu wojskowego pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowane jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego, kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich orzekających o zdolności do służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia kandydata, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do określonej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Podkreślić należy, iż istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby wojskowej i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności (przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej), stanowiącego załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia. Rozstrzyganie o zdolności do czynnej służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że w sprawach ustalenia zdolności do służby wojskowej zasadnicze znaczenie ma kwestia zebrania odpowiednich danych co do wiedzy medycznej. Wprawdzie istotą orzecznictwa wojskowych komisji lekarskich nie jest stwierdzenie stanu zdrowia kandydata, ale pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do służby wojskowej oraz o zakwalifikowaniu do kategorii tej służby. Wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach, w zakresie spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z jego art. 1 § 1 pkt 1 (po 1 stycznia 1999 r. - art. 1 pkt 1). Przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. W sprawach jednak nie uregulowanych w rozporządzeniu przepisy Kodeksu znajdują zastosowanie w pełnym zakresie. Oceniając pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym rozstrzygnięcie będące przedmiotem osądu, Sąd uznał, że odpowiada ono prawu. Wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, uwzględniły dowody przedłożone przez skarżącego w postaci zaświadczenia lekarskiego z Wojewódzkiej Przychodni Chirurgii Urazowej-Ortopedycznej Zespołu Szpitalnego w G. W. z dnia [...] r. i z dnia [...] r., karty pacjenta bez nazwy zakładu opieki zdrowotnej z dnia [...] r., karty badań wykonanych w roku [...] i w [...] przez J. S. specjalistę ortopedii i chirurgii urazowej oraz ustosunkowały się do przedłożonych dowodów. W ocenie Sądu wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo uznały, że rozpoznanie: niewielkie pourazowe ograniczenie rotacji wewnętrznej w stawie biodrowym prawym, upośledzenie rozróżniania barw, otyłość pokarmowa, mieszczą się w zakresie pojęciowym § 77 p. 2 , § 14 p. 5, § 1 p. 6 z zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr .151, poz. 1595), kwalifikują skarżącego do kategorii A zdolności do czynnej służby wojskowej. W przedmiotowej sprawie Wojskowe Komisje Lekarskie dokonały prawidłowej oceny zdolności skarżącego do czynnej służby wojskowej na podstawie pełnego materiału orzeczniczego W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).