IV SA/Wr 397/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. z/s w W. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: zwrócić skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych z tytułu nienależnie uiszczonych kosztów sądowych. Wyrokiem z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 397/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej skarżącą) na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u J. S. Pismem z dnia 10 marca 2016 r. skarżąca wniosła o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego wyroku, uiszczając jednocześnie na rachunek bankowy tutejszego Sądu opłatę kancelaryjną w kwocie 100 złotych, zaksięgowaną pod pozycją nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 239 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, do których – zgodnie z art. 212 oraz art. 211 p.p.s.a. – zalicza się również opłaty sądowe obejmujące m.in. opłatę kancelaryjną. Stosownie natomiast do treści art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu lub różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarżąca uiściła niewymagane koszty sądowe, rozumiane jako różnica między kosztami pobranymi – wynoszącymi 100 złotych – a kosztami należnymi, których w niniejszej sprawie strona nie miała obowiązku ponosić. Stąd też opłata kancelaryjna – jako nienależna – podlegała zwrotowi na podstawie art. 225 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.