IV SA/Wr 398/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L.G. E. sp. z.o.o. o wstrzymanie wykonania postanowienia sprawie skargi wnioskodawcy na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie założenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. W skardze z dnia 2 lipca 2007r. L.G. E. spółka z.o.o. odwołujący się od postanowienia Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia - wniósł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia ze względu na ważny interes strony wyrażający się tym, że decyzja objęta zaskarżonym postanowieniem pozbawiona jest uzasadnienia prawnego i oparta o wadliwą przesłanką niewykonania obowiązku, a tym samym może wyrządzić szkodę stronie w postaci konieczności podjęcia wydatków na działania, które okazać się mogą wadliwie określone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą prawną do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest art. 61§1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wskazane wyżej okoliczności uprawdopodobnione przez stronę mogą stanowić podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Przypomnieć należy, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest nałożona grzywna wymierzona w celu przymuszenia wykonania zalecenia określonego w nakazie z dnia [...] nr [...]. Jak wynika z niekwestionowanego ustalenia dokonanego przez organ II instancji decyzja Nr 5 (wynikająca z opisanego wyżej nakazu) zobowiązująca do usunięcia uchybienia polegającego na niezapewnieniu grupie osób wskazanych w decyzji możliwości wykonywania pracy w pozycji siedzącej lub odpoczynku w pozycji siedzącej w pobliżu miejsca pracy jest ostateczna i prawomocna. Tym samym nie ma podstaw do jakiegokolwiek rozważenia zasadności czy też braku podstaw do jej wydania. Skarżący w swoich wywodach nie twierdzi, że obowiązek zawarty w decyzji nr 5 został zrealizowany. Uzasadniając wniosek o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia przywołuje, powtarza przesłankę wymienioną w art. 61 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wyrządzenia szkody. W istocie nie wskazuje na czym polegałaby szkoda. Uzasadnienie bowiem wniosku sprowadza się do jednego zdania iż wykonanie zaskarżonego postanowienia powinno być wstrzymane z uwagi na ważny interes strony, gdyż wykonanie decyzji, może wyrządzić szkody w postaci konieczności podjęcia wydatków na działania, które mogą się okazać wadliwie określone. W istocie zatem, wniosek ten odwołuje się choć mało precyzyjnie do decyzji nr 5 zawartej w nakazie z [...], szczegółowo wyżej opisanej. Jak wskazano wcześniej jest ona ostateczna i prawomocna a tym samym nie jest i nie może być przedmiotem oceny sądu. Gdyby nawet nie miała ona cech prawomocności to Sąd nie może w tym postępowaniu, które dotyczy zasadności wydania postanowienia z dnia [...] rozważyć kwestii jej zgodności z prawem. Reasumując skarżący nie wykazał, nawet nie uprawdopodobnił przesłanki, która dawałaby podstawę do wstrzymania zaskarżonego postanowienia, a którą wskazał we wniosku, wyrządzania szkody na wskutek realizacji zaskarżonego postanowienia. Wydatkowanie środków finansowych na wskazany w decyzji cel nie może być utożsamiane ze szkodą. Tym samym na podstawie art. 63§3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak wyżej.