IV SA/Wr 398/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 28 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia orzeczenia w sprawie uznania winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. Pismem z dnia 29 maja 2012 r. A. W., dalej skarżący, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] uchylającą wydane w sprawie orzeczenie organu pierwszej instancji i przekazującą temu organowi do ponownego rozpoznania sprawę uznania winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Skarżący wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na brak pouczenia przez organ drugiej instancji o przysługującym środku zaskarżenia. Podniósł, że zaskarżona decyzja z dnia [...] była orzeczeniem kończącym postępowanie, od którego przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. W tej sytuacji skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Skarżący powołał się też na treść art. 112 k.p.a., zgodnie z którym błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do takiego pouczenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. podniósł, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest bezzasadny. Przyznał, że skarżący nie został pouczony o prawie wniesienia skargi od w/w orzeczenia z dnia [...], nr [...], jednakże – w jego ocenie - przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia skargi na tym etapie sprawy niczego w sprawie nie zmieni, gdyż sprawa została już zakończona innym orzeczeniem ostatecznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a. Od negatywnych skutków uchybienia terminu strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 p.p.s.a. to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja z dnia [...], nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. została doręczona skarżącemu w dniu 22 listopada 2011 r. Skarga została złożona w dniu 30 maja 2012 r. co oznacza, że jest ona spóźniona. Zaskarżone orzeczenie, będące w istocie decyzją administracyjną wydaną przez organ drugiej instancji w administracyjnym toku postępowania, zawierało pouczenie o tym, że odwołanie od niego nie przysługuje. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 3 § 3 pkt 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową – i takim przepisem jest właśnie art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 43, poz. 277 ze zm). Przepis ten stanowi o możliwości zaskarżenia orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Orzeczeniem kończącym takie postępowanie będzie każde orzeczenie wydane przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego w trybie art. 135n ustawy o Policji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I OZ 641/11, CBOSA). Tego typu rozstrzygnięciem było zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 listopada 2011 r., od którego nie przysługiwała wprawdzie możliwość wniesienia odwołania, jednakże skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. O możliwości tej skarżący nie został pouczony, co stanowiło podstawę do przyjęcia, iż złożenie przez niego skargi z uchybieniem ustawowego terminu nastąpiło bez jego winy i uzasadniało przywrócenie uchybionego terminu. Błędne pouczenie co do prawa zaskarżenia orzeczenia do właściwego sądu nie może bowiem szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Skarżący odstąpił od wniesienia skargi w ustawowym terminie do sądu administracyjnego, albowiem został pouczony, że odwołanie od orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany nie przysługuje. Bez znaczenia natomiast dla rozpoznania zasadności wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie pozostaje podnoszona przez stronę przeciwną okoliczność, że po ponownym rozpoznaniu sprawy w administracyjnym toku instancji zakończyła się ona wydaniem przez organ drugiej instancji orzeczenia z dnia [...], nr [...] utrzymującym w mocy wydane w sprawie w dniu [...] przez organ pierwszej instancji orzeczenie nr [...] albowiem sąd administracyjny rozpoznając skargę bada legalność zaskarżonych do niego aktów administracyjnych, mając na względzie stan faktyczny i prawny istniejący w dacie podjęcia zaskarżonego aktu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.