IV SA/Wr 401/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego stypendium postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. A. G. (dalej: skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty D. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] orzekającą o obowiązku zwrotu przez skarżącą nienależnie pobranego świadczenia w postaci stypendium przyznanego z tytułu odbywania stażu za okres od dnia 1 października 2015 r. do 30 listopada 2015 r. w kwocie brutto 1994,80 zł, oraz za okres od dnia 7 grudnia 2015 r. do dnia 30 grudnia 2015 r. w kwocie 731,40 zł - w łącznie w kwocie 2726,20 zł w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Poza zarzutami odnoszącymi się do zaskarżonej decyzji skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca swój wniosek uzasadniła aktualną sytuacją finansową i niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody majątkowej w trakcie egzekucji pobranego świadczenia. Skarżąca złożyła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do Wojewody D., który pismem z dnia 17 listopada 2016 r. przekazał ten wniosek do tutejszego Sądu. We wniosku skierowanym do Wojewody skarżąca wskazała na złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję. Jednak w wypadku braku możliwości wstrzymania poprosiła o rozłożenie na 28 rat kwoty 2737,80 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: ppsa) stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 ppsa, ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Nadto aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (por. postanowienie NSA z 22 lutego 2008r., sygn. II OZ 131/08, publ. baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę – por. post. NSA z 18 maja 2004 r. FZ 65/04 (niepubl.)" – (patrz: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz" – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006 – wydanie 2 – str. 188). W niniejszej sprawie strona wnioskująca nie wskazała konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby, że zaskarżona decyzja mogłaby spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zakwestionowała jedynie zasadność wydanej przez organ I i II instancji decyzji. Z wniosku nie wynika jaka jest sytuacja materialna skarżącej i jej rodziny, co pozwalałoby na ocenę, czy uiszczenie kwoty 2726,20 zł mogłoby wyrządzić stronie znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Również z akt sprawy nie wynika, jaka jest aktualna sytuacja finansowa skarżącej. Uwzględniając zaś, że zaskarżona decyzja dotyczy zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, to niewątpliwie jedynie pełny obraz sytuacji finansowej strony umożliwia prawidłową ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić wnioskodawcy szkodę w znacznych, a nie jakichkolwiek rozmiarach. Jednocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżone decyzje zostaną poddane odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.