IV SA/Wr 403/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o przyznanie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Powołując się na art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817) oraz art. 105 § 1 k.p.a., działający z upoważnienia Burmistrza Miasta D., Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w D. decyzją z dnia [...], Nr [...] umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie przyznania Z. D. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o dodatek mieszkaniowy z dnia 27 listopada 2009 r., Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w D. odmówił przyznania Z. D. dodatku mieszkaniowego za okres od 1 grudnia 2009 r. do dnia 31 stycznia 2010 r. oraz przyznał dodatek mieszkaniowy w kwocie 160,02 zł na okres od 1 lutego 2010 r. do 31 maja 2010 r. Złożenie kolejnego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu 3 lutego 2010 r. przez stronę, w okresie zasiłkowym ustalonym wcześniejszą decyzją, jest bezprzedmiotowe i skutkuje umorzeniem postępowania. W odwołaniu Z. D. wniosła "o unieważnienie wydanej decyzji w trybie art. 17, 37, 227 k.p.a. i ustawy o dodatkach mieszkaniowych "ze względu na błędy merytoryczne i formalne w decyzji [...]". Decyzją z dnia [...] (nr...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 27 listopada 2009 r. Z. D. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o uzyskiwanych dochodach. W odpowiedzi na powyższy wniosek, powołując się na art.2, art.3, art.4, art. 5, art.6 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych organ l instancji decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił przyznania Z. D. dodatku mieszkaniowego na okres grudzień 2009 r. i styczeń 2010 r. oraz przyznał dodatek mieszkaniowy w kwocie 160,02 zł na okres od 1 lutego 2010 r. do 31 maja 2010 r. Od decyzji tej strona nie wniosła odwołania. Decyzja ta, jako ostateczna podlegała wykonaniu. W trakcie realizacji decyzji przyznającej niniejszy dodatek mieszkaniowy pismem z dnia 3 lutego 2010 r. Z. D. zwróciła się do Wojewody D. o przyznanie m.in. dodatku mieszkaniowego. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda D. przekazał to pismo do Ośrodka Pomocy Społecznej w D. (data wpływu do Ośrodka 22 luty 2010 r.). Powyższy wniosek wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie. Stosownie do art.7 ust.5 ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w D., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. W niniejszym przypadku brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia żądania Z. D. z dnia 3 lutego 2010 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, bowiem decyzją z dnia [...], nr [...] przyznany jej został dodatek mieszkaniowy w kwocie 160,02 zł na okres od 1 lutego 2010 r. do 31 maja 2010 r. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Z. D. zarzuciła, iż "zgodnie z prawidłowo złożonym wnioskiem odmówiono w/w organ odmawia mi obligatoryjnego prawa do świadczenia, z dniem 1 czerwca zostanie pozbawiona dodatku mieszkaniowego z powodu kaprysu wyżej wymienionych jak to ma miejsce w historii wniosku o dodatek mieszkaniowy z 2 kwietnia 2009 r. - o który toczy się sprawa w WSA we Wrocławiu" (cytat ze skargi). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu 26 maja 2010 r. Z. D. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego i dodatek taki został stronie przyznany od dnia 1 czerwca 2010 r. (decyzja organu l instancji z dnia [...], nr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. – sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). Wskazać przy tym należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, a badanie to nie może się opierać na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). W ocenie Sądu skarga wniesiona przez Z. D. nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie naruszała prawa. Wydanie bowiem kolejnej decyzji w sprawie, w której skarżąca wystąpiła z tożsamym wnioskiem i załatwionej już decyzją administracyjną, spowodowałoby, że byłaby ona nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Należy mieć na względzie, iż funkcjonowała w obrocie prawnym ostateczna decyzja dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...] (...), odmawiająca przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego za okres od 1 grudnia 2009 r. do 31 stycznia 2010 r. oraz przyznająca dodatek mieszkaniowy na okres od 1 lutego 2010 r. do 31 maja 2010 r. w wysokości 160,02 zł miesięcznie. Podkreślić przy tym należy, że wniosek skarżącej z dnia 27 listopada 2009 r. dotyczy przyznania dodatku mieszkaniowego za ten sam okres, co wniosek z 3 lutego 2010 r., który zainicjował wydanie decyzji zaskarżonej do Sądu i dlatego organ orzekający nie był uprawniony do jego merytorycznego rozpoznania. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że zachodzi tożsamość zarówno podmiotowa, jak i przedmiotowa sprawy zakończonej decyzją z dnia [...], umarzającą postępowanie w sprawie wniosku skarżącego oraz sprawy zakończonej decyzją z dnia [...]. Z tych względów organy I i II instancji prawidłowo umorzyły postępowanie, na podstawie art. 105 k.p.a. gdyż zasadnie uznały, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Ponieważ wszczęte skargą Z. D. postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do zarzutu naruszenia prawa, przeto – stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.