IV SA/Wr 403/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia A. D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 403/10 postanawia odrzucić zażalenie. W dniu 22 lutego 2011 r. Przewodniczący Wydziału IV wydał zarządzenie o wpisaniu do wykazu SNP skargi A. D. w przedmiocie stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zarządzeniem tym Sąd jednocześnie wezwał A. D. do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej Z. D. przed sądami administracyjnymi. Pismem z dnia 4 marca 2011 r. A. D. wniósł zażalenie na zarządzenie z dnia 22 lutego 2011 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Z powyższego wyliczenia wynika, że zażalenie na wskazane zarządzenie Przewodniczącego Wydziału nie przysługuje. W związku z powyższym, zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić, o czym na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono w sentencji postanowienia.