IV SA/Wr 406/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Asesor WSA Alojzy Wyszkowski /sprawozdawca/ Protokolant: - Anna Rudzińska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...]r. w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na dziecko I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji, II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. A. D. złożyła [...]r. do Prezydenta Miasta W. wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla syna S. w związku z orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Sprawa Orzekania o Niepełnosprawności w W. z [...]r. Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 16 przyznał na wniosek A. D. zasiłek pielęgnacyjny dla S. D. na okres od [...]r. do [...]r. w wysokości [...]zł miesięcznie. Od tej decyzji A. D. złożyła odwołanie podając, że do [...]r. syn miał przyznany zasiłek z dodatkiem, a wniosek o orzeczenie Powiatowego Zespołu do Sprawa Orzekania o Niepełnosprawności złożyła [...]r. Również chciała złożyć wniosek o zasiłek z dodatkiem, ale odmówiono jej jego przyjęcia z uwagi na niemożliwość pełnego udokumentowania do [...]r. (Powiatowy Zespół d/s Orzekania o Niepełnosprawności nie wydał orzeczenia). Wniosek o zasiłek złożyła po otrzymaniu orzeczenia. Dalej podała, że ciągłość schorzenia syna i praw do ciągłości zasiłku jest bezsporna, a terminy wniosków jakie składała były wymuszone przez czynności instytucji na które nie miała wpływu i składała je z możliwym wyprzedzeniem. W tej sprawie próbowała interweniować w wydziale spraw społecznych, potwierdzeniem tego jest pismo z dnia [...]r., w którym podała całość zdarzeń i argumentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu wskazując, że zgodnie z art.16 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje : 1. niepełnosprawnemu dziecku, 2. osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, 3. osobie, która ukończyła 75 lat. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. W myśl art. 24 ust. 2 i ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami do końca okresu zasiłkowego. W przypadku ustalania prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności osoby prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, chyba, że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczeń rodzinnych ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Samorządowe Kolegium podało, że S. D. orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności został zaliczony do osób niepełnosprawnych na okres od [...]r. do [...]r. Ustawodawca określił, że początkowym terminem pobierania zasiłku pielęgnacyjnego jest miesiąc, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, a końcowym terminem jest ostatni dzień miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Dalej Samorządowe Kolegium wskazało, że wniosek o przyznanie prawa do zasiłku wraz z dokumentacją A. D. złożyła w dniu [...]r. i od tego miesiąca przysługuje jej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego do [...]r., ponieważ jest to ostatni dzień miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia o niepełnosprawności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca A. D. powtórzyła okoliczności podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia faktyczne i prawne podane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Skargę należy uznać za zasadną . Organ w niniejszej sprawie dokonał niewłaściwej oceny stanu faktycznego pod kątem przepisów prawa materialnego konstytutujących prawo strony do zasiłku pielęgnacyjnego w powiązaniu z przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art.. 16 ust. 1 ustawy zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji i przysługuje on stosownie do ust. 2 pkt 1 cyt. art. niepełnosprawnemu dziecku. Art. 3 pkt 9 powyższej ustawy wskazuje, iż za dziecko niepełnosprawne uznaje się dziecko w wieku do ukończenia 16 roku życia legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności określonym w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Granice czasowe dotyczące ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych określa art. 24 ustawy stanowiąc, iż prawo to ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. W przypadku zaś ustalania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego prawo ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane na czas określony – wówczas ustala się je do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, że wydane orzeczenie o niepełnosprawności S. D. jest kontynuacją poprzednio wydanego orzeczenia. Wprawdzie orzeczenia o niepełnosprawności wydawane są na okresy zamknięte lecz nie oznacza to, iż w ściśle ograniczonych ramach czasowych mieszczą się w związku z tym okresy niepełnosprawności. Taka konstrukcja ma jedynie na celu badanie przez właściwe organy ewentualnych możliwych zmian w stanie osób podlegających ocenie ich stopnia czy też pełnej niepełnosprawności. W niniejszej sprawie Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności po rozpoznaniu wniosku A. D. - przedstawiciela ustawowego dziecka orzekł o zaliczeniu jej syna do osób niepełnosprawnych na wniosek z dnia [...]r., stwierdzając, że niepełnosprawność datuje się od [...]r. W świetle powyższych stwierdzeń należy uznać zasadność skargi, że zaistnienie stanu ciągłości niepełnosprawności u dziecka i fakt uzyskania ponownego orzeczenia o niepełnosprawności stanowiącego kontynuację poprzedniego orzeczenia uzasadnia ustalenie przez organ prawa do zasiłku pielęgnacyjnego od dnia złożenia pierwotnego wniosku uznając w tej sytuacji jego kompletność. Sąd uchylając zaskarżoną decyzję zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy nie może rozstrzygać merytorycznie w tej sprawie, co należy do kompetencji organów administracji rozpoznających sprawę ponownie po uchyleniu ich decyzji Zgodnie z art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany orzec w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany przed uprawomocnieniem się wyroku. Jednakże w tym przedmiocie nie zachodziła potrzeba orzekania, gdyż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z powyższych względów sąd orzekł jak w sentencji.