IV SA/Wr 406/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r. G. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jego zaskarżenia. Powyższe postanowienie zostało doręczone na adres skarżącej w dniu 11 lipca 2016 r., zaś jego odbiór skarżąca pokwitowała osobiście , co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru . Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) (zwanej dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. A zatem początek biegu 30 – dniowego terminu do wniesienia skargi rozpoczął się w dniu 12 lipca 2016 r., zaś termin ten upływał w dniu 10 sierpnia 2016 r. (środa), który był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowo-administracyjnego w niniejszej sprawie. Natomiast skarżąca wniosła przedmiotową skargę w dniu 11 sierpnia 2016 r. (data złożenia pisma osobiście w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego). Należy zatem uznać, że skarga została wniesiona z przekroczeniem 30-dniowego terminu, a jednocześnie skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca wniosła skargę z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną i w konsekwencji obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.