IV SA/Wr 409/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2004r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej oddala skargę Orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. z 1992r. Nr 4 poz. 16/ oraz § 5 ust. 1 pkt 1, § 18 ust. 1 i § 21 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.06.1992r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach /Dz.U. Nr 57 poz. 278/ z późniejszymi zmianami uznano K. S. za zdolnego do służby wojskowej - kategoria A. W uzasadnieniu podano: § 67 pkt 1 - zaburzenia lękowe nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne. W odwołaniu od tej decyzji P. S. podniósł, że od dwóch lat leczy się w gabinecie psychiatrycznym lek. med. A. N. we W., który zdiagnozował jego chorobę jako depresję maniakalno-lękową i zalecił leczenie środkami farmakologicznymi. Leki zażywa codziennie, w momentach stresu i silnego wzburzenia, w podwójnej dawce. Z powodu choroby musiał przerwać studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu W. W jego ocenie, kwestionowane orzeczenie było nieobiektywne, gdyż oparte głównie na opinii psychiatry-orzecznika ZUS, którego badanie sprowadzało się do kilkuminutowej rozmowy. Orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21.11.1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 6 pkt 1 i § 32 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.06.1992r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, utrzymano w mocy zaskarżone orzeczenie. W motywach podano, że Rejonowa Komisja Lekarska we W. po rozpatrzeniu odwołania, analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymała je w mocy. Stwierdzone schorzenie oraz obecny stopień jego nasilenia ustalony w wyniku specjalistycznych badań lekarskich /2-krotne psychiatryczne/ oraz tj.: zaburzenia lękowe nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne wg § 67 p 1 z zał. nr 1 do w/w Rozp. MON kwalifikuje do wyżej ustalonej kategorii zdolności do służby wojskowej. Przedstawiona przez stronę dokumentacja medyczna z Gabinetu Psychiatrycznego nie zawiera danych mogących powodować uzasadnienie wątpliwości co do wyników badań przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych przez uprawnionych do tego lekarzy psychiatrów i psychologa. W skardze na to orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego M. S. /ojciec/ nie zgodził się z jego treścią, ponieważ jak stwierdził stan zdrowia syna dyskwalifikuje go jako poborowego zdolnego do służby wojskowej - kat. A. Powtórzył argumentację przytoczoną w postępowaniu odwoławczym, zakwestionował ponadto przeprowadzone badania lekarskie. Podniósł, że "trudno nazwać badaniem specjalistycznym pięciominutową rozmowę z Psychiatrą Orzecznikiem ZUS, który stwierdził, że objawy chorobowe syn wyczytał z książek medycznych dostępnych dla studentów Akademii Medycznej a przedłożona dokumentacja chorobowa od Psychiatry A. N. nadaje się do prokuratora". Stwierdził ponadto, że każdy objaw schorzenia natury psychiatrycznej należy dokładnie zdiagnozować i nie podchodzić do tego w sposób lekceważący jak postąpiła komisja w przypadku jego syna. Podniósł, że "nikt o zdrowych zmysłach nie będzie wydawał pieniędzy na leczenie zdrowego dziecka i faszerował go codziennie odpowiednią dawką leków psychotropowych", zaś "nieprofesjonalne podejście komisji doprowadziło wiele rodzin do tragedii i nie chciałby, aby spotkało to jego rodzinę". W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie, powtarzając swoją wcześniejszą argumentację. Stwierdzono, że również w przeprowadzonym dodatkowo w trybie odwoławczym badaniu psychologicznym i badaniu specjalistycznym psychiatrycznym Ordynatora Oddziału Nerwic [...] WSK z P we W. poza osobowością o cechach bierno-agresywnych mieszczącą się w zakresie pojęciowym § 69 p 1 /a więc nieznanie upośledzającą zdolności adaptacyjne/ nie stwierdzono by stopień zaburzeń ze strony psychicznego upośledzał sprawność ustroju uzasadniającym uznanie orzekanego w grupie I osób badanych za niezdolnego do służby wojskowej. Przedstawiona przez orzekanego dokumentacja medyczna w postaci kserokopii zaświadczeń z Gabinetu Psychiatrycznego A. N. we W. nie zawiera danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości co do wyników badań przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych przez uprawnionych do tego lekarzy specjalistów. Na wniosek stron sprawę rozpatrzono w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ponieważ skarga zawiera przede wszystkim polemikę z merytoryczną treścią rozpoznania lekarskiego, wyjaśnienia wymaga, iż sąd administracyjny nie jest trzecią instancją postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w przedmiocie stanu schorzeń poborowego i jego zdolności do służby wojskowej. Do kompetencji sądu należy kontrola orzeczenia będącego decyzją administracyjną organu wojskowego pod względem zgodności z prawem. W świetle ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz zgodnie z regulacją szczegółową zawartą w § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992r. w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach zasadne jest orzekanie przez odwoławczą komisję lekarską na podstawie dokumentacji zawartej w aktach orzeczniczo-lekarskich zgromadzonych w pierwszej instancji. Ponieważ poborowy w swoim odwołaniu powołał się na fakty i okoliczności wskazujące na konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, to w postępowaniu odwoławczym skierowano go na specjalistyczne badania psychologiczne i psychiatryczne, które nie stwierdziły, by stopień zaburzeń ze strony stanu psychicznego upośledzał sprawność ustroju uzasadniający uznanie skarżącego za niezdolnego służby wojskowej. Zauważyć należy, iż istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby wojskowej i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności /przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej/, stanowiącego załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia. Przydatność do służby wojskowej oceniana jest według stanu z chwili wykonania badania lekarskiego. Materiał dowodowy, jak i orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej wydane na jego podstawie odpowiadają prawu. Oparte ono zostało na podstawie dokumentacji medycznej zgromadzonej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, uzupełnionej o dodatkowe, specjalistyczne badania lekarskie, jak tego wymaga § 32 ust. 2 rozporządzenia. Dodać należy, że załączone do skargi zaświadczenie lekarskie z dnia [...]r. z rozpoznaniem "zaburzenia depresyjne i lękowe" nie wskazuje na wadliwość orzeczenia o przydatności skarżącego do służby wojskowej nie wypowiada się także na temat przeciwwskazań do tej służby. Organ odwoławczy ustosunkował się także do znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy dokumentacji lekarskiej z gabinetu psychiatrycznego przedłożonej przez skarżącego, stwierdzając, że nie zawiera ona danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości do wyników badań przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych przez uprawnionych do tego specjalistów. Uzasadnieniu orzeczenia, zwłaszcza pierwszoinstancyjnego można zarzucić zbytnią lakoniczność, ponadto, w podstawie prawnej orzeczenia odwoławczego nie wskazano § 69 pkt 1: osobowość nieprawidłowa nieznacznie upośledzająca zdolności adaptacyjne /kat. A/ zdiagnozowanego podczas badań w postępowaniu odwoławczym. Są to uchybienia, które w świetle zgromadzonego materiału sprawy - w tym zwłaszcza treści dokumentacji lekarskiej przedłożonej przez skarżącego nie zawierającej danych kwestionujących wyniki badań specjalistycznych przeprowadzonych w postępowaniu przed organem ani nie informujących o ewentualnych przeciwwskazaniach zdrowotnych - nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia albowiem nie mogły wzruszyć przesłanek, jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/, orzeczono jak w sentencji.