IV SA/Wr 409/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. Ł. w przedmiocie odmowy zwrotu przez Komendanta Miejskiego Policji w W.dodatku służbowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 marca 2010r. K. Ł. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w W. o zwrot dodatku służbowego w kwocie 500 000 st. zł, jakiego niesłusznie został pozbawiony. Dodatku został pozbawiony rozkazem personalnym nr [...] z dnia 17 listopada 1992r. Komendanta Rejonowego Policji w W. Odpowiadając na to żądanie Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Prezydialnego KMP w W., pismem z dnia 18 marca 2010r. nr K-1241-18/2010/DP, poinformowała K. Ł, że pismo z dnia 11 marca 2010r. jest bezzasadne "ponieważ złożył skargę na bezczynność organu (KWP we W.), która to skarga jest w toku rozpatrywania". Stanowisko to zostało następnie podtrzymane pismem Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia 15 kwietnia 2010r. nr K-1241-18/2010/DP, skierowanym do K. Ł. W dniu 5 lipca 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga K. Ł. z dnia 24 maja 2010r. (wniesiona za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji w W. "w sprawie odmowy zwrotu niesłusznie pozbawienia dodatku służbowego, która jest prowadzona przez Komendę Miejską w W. (...)". Podnosząc w skardze te same okoliczności, które naświetlił wcześniej w piśmie z dnia 11 marca 2010r. stwierdził, że "organ odmówił zwrotu niesłusznie pozbawienia dodatku służbowego pismem z dnia 18 marca 2010r. oraz ponownie pismem z dnia 15 kwietnia 2010r. twierdząc, że żądanie jest bezzasadne jednak bez wskazania podstawy prawnej i wiążącego uzasadnienia". Skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ustawa, skarga do sądu administracyjnego przysługuje na ściśle wymienione w tym przepisie: decyzje administracyjne, postanowienia i inne akty i czynności. Tymczasem pisma administracji policyjnej z 18 marca 2010r. i 15 kwietnia 2010r. nie mają takiego charakteru; stanowią one – co nie budzi wątpliwości Sądu, informacje o biegu postępowania w sprawie skarżącego. Wprawdzie w piśmie z dnia 18 marca 2010r. mowa jest o bezzasadności żądania K. Ł. użyto więc w tym miejscu wyrażenia oceniającego. Nie zmienia to jednak tego, że nie jest to merytoryczna wypowiedź organu administracyjnego w sprawie skarżącego. Na tego rodzaju pisma skarga jest natomiast niedopuszczalna. Można tu dodać, że skarżący kilkakrotnie starał się o weryfikację wymienionego na wstępie rozkazu personalnego, ale kolejne postępowania kończyły się dla skarżącego rozstrzygnięciem negatywnym, o czym dokładnie traktuje pismo Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji z dnia 10 maja 2010r. Kk-8635/6050/2010 skierowane do K. Ł. Ostatnie takie pismo sporządził skarżący w dniu 18 marca 2010r. domagając się stwierdzenia nieważności rozkazu Komendanta Rejonowego Policji w W. z dnia 17 listopada 1992r. nr 77/92. Komendant Wojewódzki Policji we W. pismem z dnia 26 marca 2010r. przesłał to żądanie Komendantowi Głównemu Policji w celu dalszego postępowania w sprawie. Pismo z dnia 10 maja 2010r. informuje skarżącego jednocześnie, iż "o wypłatę faktycznie wstrzymanego od dnia 30 listopada 1992r. dodatku służbowego powinien się zwrócić do Komendanta Miejskiego Policji w W. jako następcy prawnego Komendanta Rejonowego Policji w W.". Skarga K. Ł. nosi wprawdzie datę 24 maja 2010r. i mogła zostać wywołana treścią pisma KG Policji z dnia 10 maja 2010r., ale gdyby w istocie rzeczy skarżący domagał się w niej wypłaty faktycznie wstrzymanego dodatku służbowego, to przyjąć by należało, że skarżący dochodzi podjęcia czynności faktycznej przez administrację policyjną. Czynność ta również nie mieści się w katalogu czynności, określonym w art. 3 § 2 ustawy. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, skargę należało odrzucić. H.B.11.01.2011r.